Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1645/08 oddalił skargę W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie przekazania skargi zgodnie z właściwością.
W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu 18 maja 2009 r. W. K. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. pismo zawierające skargę na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. oraz jako załączniki pięć podań o przyznanie zasiłku celowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., postanowieniem z dnia (...) maja 2008 r. nr (...), na podstawie art. 65 § 1, art. 19 w zw. z art. 231 i art. 229 ust. 3 K.p.a., przekazało pismo jako skargę Radzie Miasta i Gminy B. W.K. zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy żądając rozpatrzenia pisma przez Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) utrzymało w mocy postanowienie z dnia 21 maja 2008 r..
Na postanowienie Kolegium z dnia (...) sierpnia 2009 r. W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą następnie uzupełnił pismem z dnia 13 października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniesiona do organu administracji publicznej może mieć dwojaki charakter; skarga może być przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego, gdy z jej treści wynika, że odnosi się ona do sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej. Artykuł 233 K.p.a. wyłącza załatwianie pism obywateli w ramach instytucji skarg i wniosków, jeśli dotyczą one spraw indywidualnych i pochodzą od strony; pismo takie wszczyna postępowanie administracyjne z dniem doręczenia organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.). Jeśli taka skarga wniesiona w sprawie indywidualnej, załatwianej decyzją administracyjną, została wniesiona do organu niewłaściwego w sprawie, podlega ona przekazaniu do organu właściwego w trybie określonym w art. 65 i 66 K.p.a.
Sąd wskazał, że z treści skargi W. K. skierowanej do Sądu nie sposób ustalić charakteru pisma, którego dotyczy zaskarżone postanowienie; czy dotyczy ono toczących się postępowań administracyjnych, czy też dotyczy prawidłowości działań organów publicznych. W rozpatrywanej sprawie wprawdzie uzasadnionym było podjęcie przez organ, zgodnie z art. 9 K.p.a., działań zmierzających do ustalenia, w jakim zakresie żądania skarżącego zawarte w piśmie złożonym w dniu 18 maja 2008 r. mogą być zbadane w trybie postępowania administracyjnego. Organ doszedł jednak do przekonania, że pismo stanowi skargę na działanie wymienionych w nim organów publicznych, co zdaniem Sądu, jest oceną słuszną. Zgodnie z art. 231 K.p.a. organ, który otrzymał skargę, uznaje się za niewłaściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją organowi właściwemu, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.
Przepis ten nie przewiduje formy postanowienia dla przekazania skargi, odmiennie niż art. 65 K.p.a., który może mieć zastosowanie jedynie w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym indywidualnej sprawy rozstrzyganej w drodze orzeczenia administracyjnego. Skoro zaś w rozpatrywanej sprawie organ wszczął postępowanie wyjaśniające, po czym ustalił, że jest ono bezprzedmiotowe, to powinien był w trybie art. 105 § 1 K.p.a. wydać postanowienie o jego umorzeniu, przekazując jednocześnie pismo skarżącego do organu właściwego do jego rozpatrzenia w trybie skargowym.
Oddalając skargę W. K., Sąd wziął jednak pod uwagę, że zaskarżone postanowienie, niezależnie tych zastrzeżeń mających charakter wyłącznie formalnoprawny skutkuje tym, że sprawa, której dotyczy pismo skarżącego złożone w dniu 18 maja 2008 r., została przekazana do organu właściwego, a ten przyjął ją do rozpoznania.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. K., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem przepisów art. 7, 8 i 9 K.p.a.,
- 2) art. 134 § 1 oraz art. 141 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8 i 9 K.p.a. przez nieprawidłowe rozpoznanie charakteru prawnego pisma skarżącego z 18 maja 2008 r. wszczynającego postępowanie i uznanie go za skargę w rozumieniu art. 227 K.p.a.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podkreślił, że skarga kasacyjna jest składana na wyraźną prośbę skarżącego, który pomimo poinformowania go o braku podstaw do jej złożenia oraz zapoznania go z treścią i uzasadnieniem wyroku WSA w Warszawie, jednoznacznie zażądał na piśmie jej złożenia. Zatem mając na względzie treść art. 28 ust. 7 i 8 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego pełnomocnik złożył skargę kasacyjną zgodnie z pisemnym żądaniem klienta. Wskazał, że z przeprowadzonej rozmowy ze skarżącym wynika, iż chodziło mu o wydanie decyzji przyznającej zasiłki, natomiast przekazanie jego pisma do rozpoznania przez Urząd Miasta i Gminy B. jest niewłaściwe i powinno podlegać zaskarżeniu, gdyż Urząd ten w ogóle nie reaguje na jego pisma i dlatego właśnie sprawę powinno rozpoznać merytorycznie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. Na rozprawie pełnomocnik oświadczył, że w trybie sprostowania zgłasza, iż w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej podany "art. 145 § 1 pkt" należy zastąpić brzmieniem "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c", a w pkt 2 "art. 141 § 1" zastąpić "art. 141 § 4" P.p.s.a. wyjaśniając, że powyższe oczywiste omyłki spowodowane zostały niezwykle utrudnionym kontaktem ze skarżącym, w związku z czym skarga kasacyjna redagowana była w dniu, w którym upływał termin do jej wniesienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżony wyrok nie narusza wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.
Nie ma żadnych wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. rozpoznał skargę W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) maja 2008 r. o przekazaniu pisma skarżącego zawierającego skargę na działanie Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. Radzie Miasta i Gminy B. zgodnie z właściwością, zaś rozstrzygnięcie Sądu mieści się w granicach sprawy, które wyznacza treść zaskarżonego postanowienia. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 § 2 pkt 2 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. należy zatem uznać za niezasadne.
Nietrafny jest również pogląd autora skargi kasacyjnej, że rozstrzygnięcie Sądu narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez to, że nie uwzględnia, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z naruszeniem art. 7, 8 i 9 K.p.a. pismo skarżącego z dnia 8 maja 2009 r. (złożone w dniu 18 maja 2009 r.) zakwalifikowało jako skargę w rozumieniu art. 227 K.p.a. Należy stwierdzić, że z treści tego pisma znajdującego się w dołączonych aktach administracyjnych jednoznacznie wynika, że zawiera ono skargę w rozumieniu przepisów rozdziału 2 działu VIII K.p.a.; skarżący wyraża w nim bowiem krytykę wobec działania Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. Ustalenie charakteru pisma przez organ jak i Sąd pierwszej instancji jest prawidłowe i w żaden sposób nie narusza zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8 i 9 K.p.a.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku wyczerpuje wymagania określone tym przepisem; natomiast do zarzutu skargi kasacyjnej nie sposób się odnieść w sposób szczegółowy, ponieważ autor skargi kasacyjna nie wyjaśnia, jakie ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy pominął Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Z powyższych względów należało uznać, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 Pp.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.