Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r. II SA/Sz 118/04 – nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia – oddalił skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] /, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] Nr [...], którą przyznano skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności dietetycznej oraz częściowe pokrycie kosztów zakupu obuwia jesiennego, w wysokości 70 zł.
Wnosząc skargę kasacyjną J. C., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego "tj. w szczególności art. 67 Konstytucji RP, art. 2a ust. 1 pkt 2 oraz art. 32 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29.11.1990 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.09.2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 114, poz. 1220) w sprawie wywiadu środowiskowego (rodzinnego), jak też naruszenie prawa procesowego, przede wszystkim art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację i zastosowanie lub brak zastosowania".
W dodatkowym piśmie pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto, że postępowanie sądowe jest obciążone wadą nieważności, gdyż wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego, złożony 9 maja 2005 r., został rozpoznany dopiero postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Z akt sprawy wprost wynika, że wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego, złożony w toku postępowania sądowego, został rozpoznany dopiero po wydaniu zaskarżonego wyroku.
Skarżący został więc pozbawiony możności obrony swych praw, i zachodzi przyczyna nieważności określona w art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Orzeczono zatem jak w sentencji na mocy art. 186 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez potrzeby podejmowania oceny czy przytoczone w samej skardze kasacyjnej podstawy są usprawiedliwione.
Na mocy art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznano pełnomocnikowi z urzędu należne mu wynagrodzenie, natomiast nie orzeczono o zwrocie koszów poniesionych przez skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, gdyż – w świetle art. 203 powołanej ustawy – należy się zwrot niezbędnych kosztów, lecz tylko postępowania kasacyjnego.