Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 826/05

Uzasadnienie

Decyzją Nr 151/VII/2003 z dnia 18 lipca 2003 roku, wydaną z upoważnienia Zarządu Województwa [...] przez Zastępcę Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich na Firmę P.P.H.U. A. z siedzibą przy ul. [...], [...], nałożona została kara pieniężna w wysokości 16.200 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji podane zostało, iż w dniu 29 maja 2003 r. w miejscowości C. zatrzymano i przeprowadzono kontrolę samochodu ciężarowego marki Renault Premium nr rej. EL [...] stanowiącego własność E. SA, a przekazanego w użytkowanie na podstawie umowy leasingu firmie P.P.H.U. A. z siedzibą przy ul. [...], [...]. Kontrolę przeprowadzono w ciągu drogi nr 637 zaliczonej do kategorii dróg wojewódzkich rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071). Podczas przeprowadzonej kontroli (ważenia) pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku na II-gą oś pojedynczą pojazdu o 41,99 kN, zaś kara za przekroczenie dopuszczalnego nacisku wynosi 16.200 zł (tabele lp. 4 pkt 1 lit. d, e).

Wysokość kary pieniężnej została ustalona na podstawie załącznika do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - art. 13 ust. 2a (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), opublikowanego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371).

Jak wynika z brzmienia art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602) przewoźnik ponosi odpowiedzialność za przewożony ładunek i jego rozkład. W szczególności jest on odpowiedzialny za prawidłowe ułożenie i zabezpieczenie ładunku tak, aby ładunek umieszczony na pojeździe nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Mając powyższe na uwadze, przewoźnik powinien dokonać takiego wyboru trasy przejazdu, aby nie kolidowało to z obowiązującymi przepisami. Przewoźnik nie może sprowadzić swojego udziału w realizacji przedmiotu umowy przewozu jedynie do roli biernego wykonawcy wymagań postawionych przez nadawcę.

Podczas kontroli - ważenia pojazdu stwierdzono rażące przekroczenie dopuszczalnego nacisku na drugą oś pojedynczą (stwierdzony nacisk 121,99 kN, dopuszczalny nacisk - 80,00 kN, przekroczenie - 41,99 kN), podczas gdy na osiach składowych stwierdzono dużą niedowagę: oś III-cia (33,55 kN), oś IV-ta (35,09 kN), oś V-ta (34,5l kN), gdy na każdej z tych osi dopuszczalny nacisk wynosi 72,50 kN.

Zdaniem organu I instancji brak przekroczenia przez kontrolowany pojazd dopuszczalnej masy całkowitej, przy jednoczesnym stwierdzeniu przekroczenia nacisku na oś składową nie może stanowić okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przewoźnika.

Stanowisko do kontroli pojazdów znajdujące się w miejscowości Czerwin zostało dopuszczone do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, po dokonaniu uprzednich pomiarów pochylenia terenu, przeprowadzonych w dniu 4 kwietnia 2003 r. na zlecenie MZDW Rejonu Drogowego O. Pomiary przeprowadziła geodeta D. K. posiadająca uprawnienia nr 9331, która z dokonanych czynności sporządziła dokument pod nazwą "Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów". Pracownicy zespołu kontrolno-pomiarowego MZDW przed przystąpieniem do czynności kontrolnych okazali kierowcy do wglądu: legitymację służbową i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, świadectwa legalizacji wagi i przyrządów pomiarowych. Okazanie wyżej wymienionych dokumentów zostało potwierdzone przez kierowcę jego podpisem na protokole zatrzymania i kontroli pojazdu. Na miejscu dokonania kontroli, kierowcy został przekazany jeden egzemplarz protokołu zawierający wyniki dokonanych pomiarów, do których kierowca nie wniósł uwag, zapisując jedynie, że "Towar załadowano bez konsultacji z kierowcą. W dopuszczalnym tonażu pojazd się mieści". Kopia tego protokołu została dołączona do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, doręczonego stronie w dniu 7 lipca 2003 r.

Obciążenie przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym jest obligatoryjne i w przypadku stwierdzenia przekroczenia organ zobligowany jest nałożyć karę w wysokości przewidzianej prawem, bez możliwości jej zmniejszenia.

Od powyższej decyzji A. B. P.P.H.U. "A." Firma Transportowa wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. B., Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "A." Firma Transportowa w [...]. Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] Nr 151/VII/2003 z dnia 18 lipca 2003 r. zarzuciła: naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 35, 77, 78, 80 oraz art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, naruszenie art. 2, 32, 42 § 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483), naruszenie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 listopada 2004 r. sygn. akt 6 II SA 4763/03, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym, skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem materialnym oraz nie naruszają przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu wynika, iż ważenie pojazdu należącego do skarżącej odbyło się w ciągu drogi 627, czego skarżąca nie neguje. Istotnie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji jako miejsce kontroli figuruje droga nr 637, ale jest to oczywista omyłka, która nie miała wpływu na wynik sprawy, albowiem obie drogi, tj. 627 i 637 zaliczone są do kategorii dróg wojewódzkich rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071) i w obu przypadkach dopuszczalny nacisk osi pojedynczej pojazdu na tych drogach wynosi 80 kN.

Na okoliczność kontroli pojazdu skarżącej został sporządzony protokół, w którym zawarte zostały wyniki pomiaru masy pojazdu, jak i nacisków poszczególnych osi pojazdu na drogę. Protokół został podpisany przez kierowcę i przez kontrolujących. O tym, że kierowca zapoznał się z całym protokołem i zawartymi w nim wynikami pomiarów świadczą uwagi, iż towar załadowano bez konsultacji z kierowcą i że pojazd się mieści w dopuszczalnym tonażu. Kierowca nie negował, iż wyniki ważenia są niezgodne z danymi umieszczonymi w protokole, nie zgłosił też żadnych uwag co do miejsca ważenia ani też wagi, którą posługiwali się kontrolujący. Forma sporządzenia protokołu odpowiada wymogom z art. 68 k.p.a. Przepis ten nie przewiduje podpisania przez kontrolujących i kierowcę każdej strony protokołu. Podważanie przez skarżącą w toku postępowania wyników pomiaru nacisków osi pojazdu na drogę, zawartych w protokole, jest z przyczyn podanych wyżej niezasadne.

Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych argumentów przemawiających za tym, że to, co zostało wpisane do protokołu jest niezgodne z wynikami ważenia. Jak wynika z protokołu kontroli, pomiarów masy pojazdu i nacisków osi dokonano przenośną wagą do pomiarów dynamicznych o nr fabrycznym VLM013 i nr miernika 770, posiadającą legalizację Okręgowego Urzędu Miar w Gliwicach nr [...] z dnia 11 kwietnia 2002 r.

Jak wynika ze świadectwa legalizacji ważnego do 30 kwietnia 2004 r. przedmiotowa waga przeznaczona została do wyznaczania obciążenia osi pojazdów samochodowych oraz do wyznaczania masy całkowitej pojazdów samochodowych poprzez sumowanie wyznaczonych obciążeń poszczególnych osi pojazdów. Waga została sprawdzona zgodnie z wymaganiami zawartymi w przepisach metrologicznych o wagach samochodowych do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu wprowadzonych zarządzeniem nr 15 Prezesa GUM z dnia 19 maja 1996 r. (Dz. Urzędu Miar i Probiernictwa Nr 5, poz. 21). Przepisy te w dacie kontroli zachowały ważność, a to na podstawie art. 29 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. "Prawo o miarach" (Dz.U. z 2001 r. Nr 63, poz. 636 z późn. zm.).

Okoliczność, iż w danym przypadku waga posiadała 8% błąd nie została przez skarżącą poparta wiarygodnymi dowodami. Powoływanie się w skardze na stwierdzenie zawarte w pismach dotyczących innej sprawy jest niewystarczające i nie podważa podanych w protokole wyników pomiarów nacisków osi.

Miejsce dokonywania pomiarów nie zostało dowolnie wybrane przez kontrolujących. Stanowisko do kontroli pojazdów, jak słusznie podnosiły organy administracji, znajdujące się w miejscowości [...] zostało dopuszczone do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem po dokonaniu wymaganych pomiarów pochylenia terenu, przeprowadzonych w dniu 4 kwietnia 2003 r. na zlecenie MZDW Rejonu Drogowego [...]. Pomiary przeprowadziła geodeta D. K. posiadająca uprawnienie nr 9331, która z dokonanych czynności sporządziła dokument pod nazwą "Protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów".

Kolejne zarzuty skarżącej również nie zasługują na uwzględnienie. Wykazywane w skardze mankamenty w podaniu podstawy prawnej decyzji organu I instancji, jak i organu drugiej instancji nie są na tyle znaczące, aby postawić tezę o naruszeniu art. 107 § 1 k.p.a., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę nałożenia na skarżącą kary pieniężnej stanowiły przepisy art. 19 ust. 2 pkt 2, art. 20 pkt 8, art. 39 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) w związku z § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 2003 r. Nr 32, poz. 262).

Z art. 19 ust. 2 pkt 2 powołanej wyżej ustawy o drogach publicznych wynika, że zarządcą drogi wojewódzkiej jest zarząd województwa. Z kolei art. 20 pkt 8 tejże ustawy stanowi, iż do zarządcy drogi należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych. Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 3 tej samej ustawy zabrania się poruszania po drogach pojazdów, których nacisk na pojedynczą oś przekracza 80 kN (8 t), a na oś składową osi wielokrotnej, jeżeli przekracza wartość od 57,5 kN (5,75 t) do 72,5 kN (7,25 t) w zależności od rozstawu osi składowych oraz pojazdów nieodpowiadających parametrom technicznym ustalonym w przepisach określających ich warunki techniczne. Przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3 (tj. takich, których masa, naciski osi lub wymiary przekraczają wielkości określone w odrębnych przepisach) bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4 pobiera się kary pieniężne.

Kary pieniężne, jak wskazuje art. 13 ustawy o drogach publicznych, nakładane są na korzystającego z dróg publicznych, którym niewątpliwie była skarżąca A. B. prowadząca działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych.

Kontrola pojazdu, którego była użytkownikiem wykazała przekroczenie nacisku na II oś pojedynczą pojazdu. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 80 kN. Za oś pojedynczą zgodnie z § 4 tego rozporządzenia uważa się oś oddaloną od sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1 m. Skoro stwierdzono w protokole, iż nacisk na II oś pojedynczą wyniósł 121,99 kN, to zgodnie z powołanymi wyżej przepisami przekroczenie nacisku wyniosło 41,99 kN.

W tym stanie rzeczy organy obu instancji prawidłowo uznały, iż pojazd należący do skarżącej jest pojazdem nienormatywnym i na taki przejazd winno być wydane zezwolenie, a skoro skarżąca nie posiadała takiego zezwolenia, to zasadnym jest nałożenie na nią, jako na korzystającą z drogi, kary pieniężnej stosownie do powołanego wyżej art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych.

Wysokość kar pieniężnych została ustalona na podstawie załącznika do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - art. 13 ust. 2a (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) opublikowanego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371). W niniejszej sprawie wysokość kary 16.200 zł wynika z tabeli lp. 4 pkt 1 lit d, e) tegoż załącznika.

Wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne w razie stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na jezdnię bez względu na przyczyny, które to spowodowały. Przepisy prawa nie przewidują żadnych odstępstw w tym zakresie. W sprawie nie podlega badaniu, czy przewoźnik z winy swej dopuścił do przekroczenia nacisków osi, dlatego też wyjaśnienia skarżącej, iż nie miała wpływu na rozmieszczenie ładunku na pojeździe, nie mogą być uwzględnione.

Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Nr 98, poz. 602) ładunek na pojeździe powinien być tak ułożony i zabezpieczony, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

Obowiązek ten spoczywa oczywiście na przewoźniku, który korzysta z drogi publicznej.

A. B. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "A." w [...] wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła:

1. 1) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w czasie dokonywania ważenia pojazdu w związku z art. 87 ust 1 i 92 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i z art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach, poprzez uznanie, iż zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Miar nr 39 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6/2000, poz. 40), będącego podstawą prawną do przeprowadzenia ważenia, było źródłem powszechnie obowiązującego prawa;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) poprzez niewzięcie przez Sąd z urzędu pod uwagę, iż skarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasady praworządności.

Na tej podstawie wnosiła o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi;
2. 2) zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania za wszystkie instancje według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że zgodnie z art. 134 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie będąc związany granicami skargi obowiązany by wziąć z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia przepisów, w tym że w dniu przeprowadzenia pomiaru nie było żadnych przepisów metrologicznych co do sposobu ważenia pojazdów. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wywodziła, co do mocy obowiązującej zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar nr 39 z 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6, poz.

1. 40) w świetle obowiązującego systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa ustanowionego w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był podstawami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 2a i 2b ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art. 87 ust. 1 i art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i z art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z 3 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach (Dz.U. Nr 55, poz. 248 ze zm.) oraz naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 134 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.

Zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) "Za przejazd po drogach publicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu (...), pobiera się kary pieniężne. Zarzucono wadliwe zastosowanie, a zatem zastosowanie kary pieniężnej do stanu faktycznego nie przewidzianego w normie prawnej. W sprawie z materiału dowodowego wynika, że karę pieniężną zastosowano do stanu faktycznego, który jest założony w normie art. 13 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy o drogach publicznych, a mianowicie przejazdu po drogach publicznych pojazdu o naciskach osi przekraczających wielkości określone w przepisach prawnych.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut z istoty sprowadza się do braku możliwości prawnych, ustalenia w sprawie hipotetycznego stanu faktycznego założonego w normie art. 13 ust. 2a i 2b powołanej ustawy o drogach publicznych.

Wyprowadzenie braku możliwości prawnych ustalenia stanu faktycznego z przyjętego w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zamkniętego systemu przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie jest zasadne. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Natomiast zgodnie z art. 93 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów i ministrów mają charakter wewnętrzny i obowiązują tylko jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu te akty, a jednocześnie nie mogą stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów.

W świetle powyższej regulacji nie ulega wątpliwości, że zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa nr 6/2000, poz. 40), wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. – Prawo o miarach (Dz.U. Nr 55, poz. 248 ze zm.), nie mogło stanowić podstawy wydania decyzji. Zarządzenie mogło stanowić jedynie o regulacji dotyczącej legalizacji wag.

W sprawie nie ulega wątpliwości, że decyzja administracyjna nie była wydana na podstawie zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar. Ustalenie stanu faktycznego w sprawie nastąpiło w oparciu o ważenie pojazdu wagą, której legalizacja była oparta o przepisy, które w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. nie zostały zaliczone do źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Oceniając dopuszczalność ustalenia stanu faktycznego w oparciu o taki dowód, należy zważyć na regulację art. 75 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 134 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według art. 75 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego "Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". W tym świetle należało ocenić dopuszczalność dowodu z wagi, której legalizacja nastąpiła na podstawie przepisów nieodpowiadających systemowi powszechnie obowiązującego prawa.

Według art. 27 ustawy z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.) "Przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem wejścia w życie ustawy, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż przez 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy, z wyłączeniem przyrządów kontrolnych, o których mowa w przepisach o czasie pracy kierowców". W sytuacji gdy przepisy ustawowe dopuszczają nadal legalizację przyrządów pomiarowych, a waga, której użyto miała ważne świadectwo legalizacji będące dowodem, że spełniała wymagania metrologiczne – mogła być nadal używana. Zarzut zatem braku możliwości ustalenia stanu faktycznego nie jest zasadny, a tym samym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 13 ust. 2 i ust. 2a powołanej ustawy o drogach publicznych oraz art. 134 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.