Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1818/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] o zwolnieniu R. P. ze służby w Policji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że podstawą zwolnienia był art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Przyczyna zwolnienia – poświadczenie nieprawdy w opiniach kryminalistycznych – zasadnie przez organy została uznana za przesłankę, o której mowa w ww. przepisie, przy czym w postępowaniu potwierdzona nawet samym przyznaniem się skarżącego, oprócz innych dowodów. Odwołanie przyznanie się świadczy tylko o zmianie linii obrony, zaś wniosek organów co do oczywistości przestępstwa – zasadny. Czyn ten uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie, zatem zwolnienie było zasadne.
Reprezentowany przez adwokata, R. P. złożył skargę od tego wyroku, wnosząc o jego uchylenie bądź zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w postępowaniu karnym i opierając skargę na art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kontrola wyroku jest konieczna, bo rozstrzygnięcie Sądu narusza konstytucyjną zasadę domniemania niewinności i przedstawiono argumenty mające świadczyć o nieprawidłowości podjętych rozkazów i wyroku Sądu.
Dnia 26 maja 2008 r. wpłynęło pismo procesowe skarżącego, z dnia 19 maja 2008 r., w którym wniesiono o zmianę wyroku i uchylenie decyzji organów obu instancji, a w uzasadnieniu podano, że, na podstawie art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazuje się nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, podnosząc, iż Wojewódzki Sąd dopuścił się obrazy przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. w zw. z art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu... przez błędne oddalenie skargi, mimo iż zaskarżona decyzja rażąco naruszała prawo skarżącego do zapewniania mu czynnego udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna, jakkolwiek jest środkiem odwoławczym od każdego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z mocy art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1370 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", co nadałoby jej znamiona zwykłego środka, to jednak jest bardzo sformalizowana.
Z art. 176 P.p.s.a. wynika, że powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Takie wymagania co do elementów skargi kasacyjnej oznaczają, że składniki wymienione pod słowem "oraz", tzn. przypisane dla każdego pisma procesowego, mogą być pominięte, gdyż, tak jak to ma miejsce przy pismach procesowych, istnieje możliwość ich uzupełnienia w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., natomiast elementy wykazane po słowie "oraz" właściwe są tylko i wyłącznie skardze kasacyjnej i sanowaniu w trybie tego przepisu nie podlegają. Brak jakiegokolwiek składnika skargi kasacyjnej wymienionego po słowie "oraz" art. 176, tj. brak oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, wskazania czy zaskarżenie dotyczy całości czy części, podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie bądź zmianę orzeczenia, oznaczenia zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, powoduje niedopuszczalność skargi kasacyjnej.
Jednym z elementów skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstaw.
Podstawy skargi kasacyjnej określa art. 174 P.p.s.a. i są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwego zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy(pkt 2). Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw, będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszenia.
Skarga kasacyjna R. P. nie przytacza podstaw. Wskazano w niej jedynie, że wniesiona została na podstawie art. 174 P.p.s.a. Jednak takie określenie podstawy skargi kasacyjnej nie odpowiada art. 176 w zw. z art. 174.
Dopiero w piśmie procesowym z dnia 19 maja 2008 r. przytoczone zostały podstawy skargi kasacyjnej, choć zaznaczono w nim, iż przedstawia się nowe uzasadnienie skargi kasacyjnej.
Art. 183 § 1 P.p.s.a. dopuszcza możliwość przedstawienia nowego uzasadnienia skargi kasacyjnej, jednak w ramach przytoczonych podstaw. Przepis ten nie służy natomiast jej poprawianiu poprzez przytoczenie podstaw w sytuacji, gdy skarga ich nie zawiera. Uzupełnienie skargi kasacyjnej o podstawy, jeśli ich nie przytoczono, jest oczywiście możliwe i dopuszczalne, pod warunkiem, że zostanie dokonane w okresie, kiedy nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Po tym terminie, uzupełnienie skargi kasacyjnej niezawierającej podstaw o ich przytoczenie, czy poprawienie podstaw przytoczonych jest nieskuteczne.
W niniejszej sprawie pismo procesowe z dnia 19 maja 2008 r. jest w istocie nową skargą kasacyjną, przytaczającą podstawę i uzasadniającą je, jednak tylko sanacja skargi kasacyjnej wniesionej w terminie nie może być uznana za skuteczną.
Skarga kasacyjna R. P. nie zawiera zatem podstaw, co powoduje jej niedopuszczalność i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 P.p.s.a.