Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 722/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P.B. (dalej: skarżący) na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...].
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2018 r. o ponowne naliczenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, odmówił wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
W uzasadnieniu organ podał, że wnioskiem z dnia 13 listopada 2018 r. (data wpływu do organu: 19 listopada 2018 r.) skarżący - były funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego, zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o ponowne naliczenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. We wniosku podał, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy został mu naliczony w trybie art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1993, z późn. zm.), uznanym przez Trybunał Konstytucyjny za tożsamy z art. 115a ustawy z dnia 6 czerwca 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn zm.), a Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 uznał, że art. 115a ustawy o Policji i przepisy regulujące to zagadnienie w CBA, w zakresie, w jakim ustala się wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP.
Po zapoznaniu się z wnioskiem organ ustalił, że skarżący był funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego w okresie od dnia 1 maja 2008 r. do dnia 4 czerwca 2016 r. W związku ze zwolnieniem ze służby z dniem 4 czerwca 2016 r., został mu wypłacony ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Podstawą naliczenia ekwiwalentu były przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. Nr 17 poz. 100), wydanego na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia, wysokość ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy oblicza się, mnożąc 1/30 uposażenia przez liczbę dni niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych lub dodatkowych.
Wniosek skarżącego z dnia 13 listopada 2018 r. o wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy został przez organ rozpoznany w trybie wznowieniowym, gdyż – jak podkreślił Szef CBA- we wskazanym wniosku strona w sposób wyraźny oparła się na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, a jako podstawę prawną żądania wskazała przepis art. 145a k.p.a. Ponadto z argumentacji wnioskodawcy organ wywiódł, że nie wnosi on o wydanie decyzji w sprawie, która dotychczas nie została w ogóle załatwiona na drodze administracyjnej, ale o zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia organu co do sposobu naliczania wysokości należnego ekwiwalentu, zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Trybunał Konstytucyjny, a więc o ponowne rozstrzygnięcie o istocie sprawy, co stanowi sedno instytucji wznowienia postępowania. Za pierwszeństwem zastosowania wskazanej procedury, zdaniem organu, opowiedziało się również orzecznictwo sądowoadministracyjne.
Organ podał, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt K 7/15 nie orzekał o zgodności z Konstytucją przepisów regulujących kwestię naliczania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przedmiotem kontroli przez Trybunał Konstytucyjny był wyłącznie art. 115a ustawy o Policji.
Następnie organ podkreślił, że konstytucyjność przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2007r. w sprawie urlopów funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, na podstawie których organ dokonał obliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w ogóle nie była przedmiotem kontroli przez Trybunał Konstytucyjny. Tym samym, brak jest podstaw do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.
W postanowieniu z dnia 28 stycznia 2019 r., utrzymującym w mocy opisane postanowienie, Szef CBA dodał nadto, że za niezasadne należy uznać żądanie strony odnośnie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przeliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz wydania decyzji administracyjnej w tej materii. Organ wskazał, iż wypłata ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy stanowi czynność materialno-techniczną, zatem nie może zostać załatwiona w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi na powyższe, brak jest podstaw do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.
W skardze na oba postanowienia Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, skierowanej do Sądu, skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej naliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, o wszczęcie w tej sprawie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu podkreślił, że za niewłaściwy uważa tryb, w jakim załatwiono jego sprawę bez wszczęcia postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w zaskarżonych postanowieniach.
Sąd I instancji uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że we wniosku z dnia 13 listopada 2018 r. skarżący sprecyzował swe żądanie. Jego wniosek brzmiał: "wnoszę o ponowne naliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy albowiem z dniem zwolnienia ze służby ekwiwalent ten został mi naliczony w trybie art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2017 poz. 1993 z późn. zm.) uznanym przez Trybunał Konstytucyjny za tożsamy z art.115a Ustawy dnia 06.04,1990 o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2017 poz.2067 z późn. zm.), a Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30.10.20.18 r sygn. akt K7/15 (Dz. U, z 2018, poz.2102) uznał, że art. 115a ustawy o Policji oraz przepisy normujące w/w zagadnienie w CBA, w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31.ust.3 Konstytucji RP".
Zdaniem Sądu, treść wniosku nie wskazuje, aby zamiarem skarżącego było doprowadzenie do wznowienia postępowania w sprawie wypłaconego mu ekwiwalentu. Co więcej, we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący znowu podkreślił, że wnosi "o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej naliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz o wszczęcie w tej sprawie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej". W uzasadnieniu wniosku podkreślił, że: "w dniu 20.12.2018 r. otrzymałem postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., którym ww. organ odmówił wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Tryb w jakim załatwiono moją sprawę bez wszczęcia postępowania administracyjnego uważam za niewłaściwy, a już na pewno nie podzielam poglądu substytuta, który twierdzi, że z mojej argumentacji jasno wynika, że nie wnoszę o wydanie decyzji administracyjnej".
Sąd całkowicie podzielił argumentację skarżącego, że po pierwsze z jego wniosku nie wynika żądanie wznowienia postępowania, po drugie wznowienie postępowania nie może nastąpić w sytuacji, gdy w przedmiocie ekwiwalentu za urlop w ogóle nie została wydana decyzja administracyjna. Wypłata ekwiwalentu nastąpiła czynnością materialno-techniczną, bez wydawania jakiejkolwiek decyzji, a zatem nie jest możliwe wznowienie postępowania, którego nie było. Skarżący wnosił i wnosi nadal w swojej skardze, skierowanej do Sądu, o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie ekwiwalentu za urlop.
Końcowo Sąd podkreślił, iż ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien rozpoznać wniosek skarżącego zgodnie z jego treścią, bez nadawania mu innego sensu i znaczenia niż to, które z niego jasno wynika.
Z podanej przyczyny Sąd uchylił zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia 13 grudnia 2018 r., z uwagi na stwierdzenie naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art.145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Szef CBA, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 145a § 1 k.p.a. oraz art. 149 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skoro Szef CBA nie wydał decyzji w przedmiocie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, to wniosek skarżącego nie mógł być rozpoznany w trybie wznowieniowym, podczas gdy organ nie wznowił postępowania i nie rozstrzygał o istocie sprawy, a w oparciu o podanie skarżącego z dnia 13 listopada 2018 r., przeprowadził jedynie postępowanie wstępne w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia, do czego był zobowiązany na podstawie art. 149 k.p.a.;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 145a § 1 k.p.a. oraz art. 61 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie zaistniały okoliczności dające podstawę do rozpoznania wniosku strony w trybie wznowienia postępowania w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, związanego z wydaniem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, a zaistniały podstawy do wszczęcia zwykłego postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji w tej sprawie;
- art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku, polegające na zawarciu w uzasadnieniu tego orzeczenia błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego na skutek całkowicie dowolnego ustalenia, że z treści wniosku z dnia 13 listopada 2018 r. nie wynikało żądanie wznowienia postępowania, podczas gdy w podaniu tym skarżący, powołując się na przepis art. 145a k.p.a. oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego, wniósł o "ponowne naliczenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy", a zatem domagał się wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym, skutkiem czego doszło do uchylenia zaskarżonego postanowienia, choć w świetle art. 149 § 3 k.p.a. spełnione zostały przesłanki do jego wydania.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które - zdaniem organu - miało istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności ustosunkowania wymagał zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. jako najdalej idący z punktu widzenia konsekwencji procesowych związanych z ewentualnym stwierdzeniem jego zasadności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaistniały podstawy by uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia ustawowych wymagań. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 P.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, czyli: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Ponadto, podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z dnia 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z dnia 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2018r. I OSK 2730/16 LEX nr. 250091).
Niewątpliwie podstawowym warunkiem możliwości kontroli instancyjnej jest zawarcie w uzasadnieniu wyroku wszystkich elementów wymienionych w art. 141 § 4 P.p.s.a., wśród których szczególne znaczenie należy przypisać wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnieniu.
Na podstawę prawną rozstrzygnięcia składają się zarówno normy zawarte w przepisach upoważniających Sąd do podjęcia orzeczenia określonej treści – które zatem należy przytoczyć i wyjaśnić – jak i normy zawarte w przepisach stosowanych przez organ, którego działanie lub bezczynność została zaskarżona, a których prawidłowość zastosowania lub niezastosowania została przez sąd administracyjny zaakceptowana lub zanegowana w stopni determinującym treść rozstrzygnięcia podjętego na podstawie norm zawartych w P.p.s.a. Jak podkreśla się w piśmiennictwie i orzecznictwie NSA podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te przepisy P.p.s.a., które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (zwłaszcza art. 145–150 P.p.s.a.). Wobec tego jednak, że przepisy określające tę podstawę (zwłaszcza art. 145–150 P.p.s.a.) łączą konkretne rodzaje rozstrzygnięć ze stosowaniem wskazanych w nich przepisów prawa materialnego lub procesowego, to w celu pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych wymienionych przepisów. W uzasadnieniu orzeczenia sąd administracyjny powinien wskazać, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń (zob. A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2016, Komentarz do art. 141, teza 11; wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2005 r., FSK 1823/04, OSP 2006, z. 6, poz. 65). W konsekwencji należy przyjąć, że opierając orzeczenie na treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – należy wskazać te przepisy postępowania przed organem, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i których naruszenie stwierdził Sąd I instancji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje tych przepisów. W uzasadnieniu tym zabrakło zarówno wskazania przepisów postępowania przed organem, lecz również rozważań Sądu co do rozumienia określonych norm mających zastosowanie w postępowaniu przed organem i potrzeby ich stosowania w stanie faktycznym sprawy ustalonym przez organy administracji, a następnie przyjętym przez Sąd I instancji w trakcie wyrokowania. Jeśli WSA doszedł do przekonania, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia prawa, to formułując swoją ocenę prawną, powinien wskazać, jakim przepisom uchybił organ administracyjny. Ogólne stwierdzenie (przy braku powołania w uzasadnieniu treści przepisów), że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy, bez skonkretyzowania, o jakie przepisy chodzi narusza art. 141 § 4 P.p.s.a. w zakresie, w jakim nakazuje on sądowi administracyjnemu wyjaśnienie podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Nie sposób bowiem ustalić, czy sąd oparł swoje orzeczenie na prawidłowej podstawie prawnej, jeżeli nie wiadomo, które konkretnie przepisy uznał za naruszone przez organ administracji publicznej (por. NSA z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 809/06).
W tym miejscu należy zauważyć, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przywołał fragment wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2018 r. skierowanego do organu oraz fragment jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (oba zacytowane wyżej w stanie faktycznym sprawy) oraz na ich podstawie kategorycznie stwierdził, iż intencją skarżącego nie było wznowienie postępowania w sprawie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Z tych względów Sąd ten uznał, że organ rozpoznał wniosek skarżącego w niewłaściwym trybie. Tymczasem Sąd I instancji całkowicie pominął fragment wniosku z dnia 13 listopada 2018 r., w którym skarżący sprecyzował swe żądanie w następujący sposób: "na podstawie art. 145a K.p.a. wnoszę o ponowne naliczenie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (...)". Ponadto skarżący w swoim wniosku, jako podstawę swojego żądania powołuje wyrok TK z dnia 30 października 2018 r. o sygn. K 7/15. Mając zatem na uwadze podstawę prawną powołaną przez skarżącego tj. art. 145a k.p.a., który przewiduje możliwość wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji, jeśli została ona oparta na przepisie uznanym za niezgodny z Konstytucją RP oraz powołanie przez skarżącego konkretnego wyroku TK, nie można, jak przyjął to Sąd i instancji, uznać, iż intencja skarżącego nie było wznowienie postępowania w sprawie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W konsekwencji za wadliwe należy uznać ograniczenie wywodów przez Sąd I instancji do wybranych fragmentów wniosku skarżącego.
Podkreślić natomiast należy, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji, ale też obowiązek szczegółowego uzasadnienia dlaczego dokonał takiej, a nie innej oceny tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. W niniejszej sprawie, Sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 P.p.s.a., dlaczego stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenie przez organ administracji przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ograniczenie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do powołania tylko wybranych fragmentów pism procesowych skarżącego i na ich podstawie uznanie, że skarżący nie wnosił o wznowienie postępowania, bez jednoczesnego gruntownego odniesienia się do wszystkich okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty przez sąd kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawa, a w konsekwencji przyjęty kierunek rozstrzygnięcia sprawy.
Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. należy uznać za uzasadniony. Sąd I instancji ponownie dokona kontroli zaskarżonej decyzji przedstawiając motywy rozstrzygnięcia w sposób uwzględniający przedstawioną wyżej wykładnię art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz dokona wszechstronnej analizy wniosku skarżącego z dnia 13 listopada 2018 r.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie bowiem, w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej, uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.