Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 października 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 1695/12), po rozpoznaniu sprawy ze skarg H. K., E. U., J. K., A. K.i Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania: stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (pkt 1); stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu (pkt 2) oraz zasądził od Ministra Gospodarki, Budownictwa i Transportu Morskiego na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3).
Na skutek wniesionej przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej skargi kasacyjnej, Naczelny Sad Administracyjny, wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 508/14, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wskazane orzeczenie zostało wydane na rozprawie, w której uczestniczył pełnomocnik H. K., E. U., J. K., A. K., adw. r. pr. A. H. reprezentujący skarżących, jako substytut adw. J. S. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku była okoliczność nienależytego ustalenia kręgu stron kontrolowanego postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu II instancji, stroną postępowania dotyczącego nieruchomości jest każdy podmiot, któremu obecnie przysługują prawa rzeczowe do tej nieruchomości.
Wynika to z faktu, że właściciele lokali są jednocześnie właścicielami części wspólnych budynku i urządzeń (w przypadku budynku dekretowego) i w każdym przypadku są współużytkownikami wieczystymi gruntu, co do którego zgłoszono roszczenia dekretowe i trwa postępowanie nadzorcze, a zarazem ich prawa mogą być przeszkodą do zaspokojenia roszczeń byłych właścicieli dekretowych.
Odpis wyroku z dnia 27 maja 2015 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżących (adw. J. S.) w dniu 29 czerwca 2015 r.
W dniu 31 marca 2016 r. H. K., E. U., J. K., oraz A. K. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem z dnia 27 maja 2015 r.
Jej zasadność oparli na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.". W ich ocenie, konieczność wyeliminowania wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku wynikał z faktu, iż został on wydany z naruszeniem art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany), a ponadto był on błędy merytorycznie bowiem bazował na błędnym odczytaniu stanu faktycznego.
Ponadto generował obstrukcję przy dalszym procedowaniu w sprawie, stawiając pod znakiem zapytania realną możliwość jego zakończenia. Skarżący twierdzili przy tym, iż zawarty w kwestionowanym orzeczeniu pogląd o przypisywaniu przymiotu strony wszystkim nabywcom lokali w budynku wielolokalowym, wywołuje szkodliwe skutki. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał zaś w sprawie, w której uprzednio nie ustalono spadkobierców trzech nieżyjących w chwili orzekania osób.
Skarżący wskazywali jednocześnie, iż o podstawie wznowienia postępowania dowiedzieli się na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 marca 2016 r., gdy sędzia sprawozdawca podał im przyczyny długiego oczekiwania na wyznaczenie rozprawy, a które wynikały z faktu konieczności ustalenia spadkobierców trzech lokali przed wydaniem przez Sąd Wojewódzki wyroku i zawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej, jako: "p.p.s.a.", skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Z przepisu tego wynika, że żądanie wznowienia postępowania jest niedopuszczalne, jeżeli zostało zgłoszone po upływie trzech miesięcy od dnia, w którym skarżący dowiedzieli się o podstawie wznowienia.
Skarga o wznowienie postępowania sądowego musi ponadto zostać oparta na ustawowej podstawie, o której mowa w art. 271-273 p.p.s.a. Nie wystarczy przy tym podanie samego przepisu, lecz również koniecznym jest podanie na czym owo naruszenie polegało.
W niniejszym przypadku podstawę ww. skargi miał stanowić art. 271 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Wbrew jednak zawartemu w skardze o wznowienie postępowania twierdzeniu brak jest argumentów aby przyjąć, że skarżący w istocie oparli wniesioną przez siebie skargę na takiej podstawie. Za stanowiące jej wyraz nie mogły bowiem zostać uznane podnoszone przez nich zarzuty kwestionujące wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2015 r. pogląd prawny, ani fakt przedłużającego się postępowania, gdyż nie mieszczą się one w katalogu przesłanek ujętych w powołanym wyżej przepisie.
Podobnie fakt rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy bez udziału następców prawnych zmarłych niektórych uczestników postępowania nie mógł skutkować skierowaniem niniejszej skargi do merytorycznej oceny. Należy bowiem zaznaczyć, że powoływana w skardze o wznowienie postępowania sądowego podstawa wznowieniowa musiała dotyczyć osób, które składały takie pismo. Jeżeli zatem okoliczność ta nie dotyczyła H. K., E. U., J. K. i A. K. (nie byli oni pozbawieni możliwości działania), to nie mogli się oni na nią powoływać.
Mając zatem na uwadze że ww. skarga o wznowienie postępowania sądowego nie opierała się na ustawowej podstawie, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.