Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1409/07, podjął zawieszone postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy Legionowo od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 558/07, zawieszone postanowieniem tegoż Sądu z dnia 3 września 2008 r.
Pismem z dnia 13 lipca 2009 roku, skarżąca Gmina Legionowo cofnęła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 558/07.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej P.p.s.a skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei w myśl art. 193 P.p.s.a jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw, aby uznać cofnięcie skargi kasacyjnej za niedopuszczalne.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając powyższe na uwadze, ze względu na cofnięcie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego, postępowanie kasacyjne wszczęte tą skargą, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.
Nie orzeczono o zwrocie wnoszącemu skargę kasacyjną uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej, albowiem skarga ta została cofnięta pismem procesowym z dnia 13 lipca 2009 r., a więc po posiedzeniu Sądu, które odbyło się w dniu 3 września 2008 roku, co w myśl przepisu art. 232 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. a contrario nie daje podstaw do zwrotu uiszczonego wpisu.
W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.