Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 2009 r. Minister Finansów zawiadomił H. M. o wynikach konkursu na stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego. Nadto organ administracji pouczył, iż na niniejsze zawiadomienie przysługuje odwołanie do Ministra Finansów.
Pismem z dnia 8 października 2009 r. skarżąca H. M.wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Finansów z 27 maja 2009 r. o braku rozstrzygnięcia konkursu, jednak w uzasadnieniu wskazywała również na inne pisma Ministra Finansów adresowane do niej.
Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie co jest jej przedmiotem, czy pismo z 27 maja 2009 r., czy też inne pismo lub czynność – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, iż jest to skarga na pismo z dnia 27 maja 2009 r. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 2 lutego 2009 r. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżąca nie sprecyzowała skargi, Sąd uznał, iż przedmiotem skargi jest pismo z 27 maja 2009 r.
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę H. M.. Jak wskazał Sąd, ze złożonej w niniejszej sprawie skargi wynika, że jej przedmiotem jest pismo Ministra Finansów z dnia 27 maja 2009 r. Sąd zauważył, że zaskarżone pismo organu I instancji z 27 maja 2009 r. zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołania. Tym samym wniesienie przez skarżącą skargi na przedmiotowe pismo, wydane przez organ I instancji, uznać należy za niedopuszczalne.
Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi oraz art. 6 p.p.s.a. poprzez zaniechanie udzielenie stronie pouczenia o skutkach wezwania z dnia 18 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżąca wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia, gdyż złożyła stosowne odwołanie od wyniku konkursu, a właściwy organ – Minister Finansów – odwołanie to rozpoznał, podtrzymując stanowisko komisji konkursowej o czym poinformował skarżącą pismem z dnia 24 czerwca 2009 r. Ponadto z wezwania Sądu do sprecyzowania skargi powinno wynikać, że skutkiem ustalenia, że skarga dotyczy pisma z dnia 27 maja 2009 r. będzie odrzucenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Prawa Obywatelskich. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze okoliczności sprawy niniejszej należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zastosował powyższe przepisy w sposób prawidłowy.
W wyniku bowiem czynności Sądu, tj. skierowania do skarżącej pisma w celu sprecyzowania skargi i ustalenia, co jest jej przedmiotem, a na które to pismo skarżąca nie udzieliła odpowiedzi, Sąd zasadnie przyjął, że przedmiotem skargi było pismo Ministra Finansów z dnia 27 maja 2009 r. Tymczasem zaskarżone pismo organu I instancji z 27 maja 2009 r. zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości, trybie i terminie złożenia odwołania. Tym samym prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarga jest niedopuszczalna. Nie można bowiem skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego czynności organu podjętej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Bez znaczenia jest podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność, że skarżąca wyczerpała środki odwoławcze – złożyła odwołanie na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 24 czerwca 2009 – skoro przedmiotem skargi jest wcześniejsze pismo organu z dnia 27 maja 2009 r. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało zatem uznać za niezasadny.
Za nieusprawiedliwiony należało również uznać zarzut naruszenia art. 6 p.p.s.a. poprzez brak pouczenia skarżącej, że skutkiem ustalenia, że skarga dotyczy pisma z dnia 27 maja 2009 r. będzie odrzucenie skargi. Tego rodzaju informacja byłaby bowiem w okolicznościach sprawy niniejszej zbyt daleko idąca bowiem przesądzałaby o mającym nastąpić w przyszłości rozstrzygnięciu Sądu. Jednocześnie należy zauważyć, że w piśmie z dnia 18 stycznia 2010 r. jednoznacznie wskazano rygor polegający na uznaniu "iż jest to skarga na pismo z dnia 27 maja 2009 r."
W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. odrzucił skargę H. M. na pismo Ministra Finansów z dnia 27 maja 2009 r.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.