Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 619/07 oddalił skargę P. M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], Dyrektor Aresztu Śledczego na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.) oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 14, poz. 137, dalej rozporządzenie) obniżył P. M. dodatek służbowy w wysokości 10 zł z dniem [...] kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu podniesiono, że P. M. podczas wykonywania czynności służbowych w dniu [...] marca 2007 r. pomiędzy godz. 6 a 11.30 dopuścił się szeregu nieprawidłowości, a wymienione działania są naruszeniem przepisów § 33 zarządzenia nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW z dnia 8 stycznia 2004 r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań ochronnych przez funkcjonariuszy SW, zarządzenia nr [...] Dyrektora AŚ z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie określenia i ocechowania kluczy specjalnych oraz zasad postępowania z nimi, a także sposobu postępowania z kluczami zwykłymi oraz Instrukcji nr 1 Planu Ochrony w sprawie wykonywania obowiązków i zadań przez dowódcę zmiany Aresztu Śledczego.
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Podstawą wydania decyzji były przepisy art. 104, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 31 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 207 z 2002 r., poz. 1761 ze zm.), § 40 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (Dz.U. z 2003 r. Nr 151, poz. 1470) oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej.
P. M. wniósł skargę na powyższą decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem oddalając skargę stwierdził, że w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego.
W dniu [...] marca 2007 r. w godz. od 6 do 11.00 przeprowadzono kontrolę prowadzonej przez skarżącego dokumentacji ochronnej, w tym w szczególności dotyczącej gospodarki kluczami. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono szereg nieprawidłowości w prowadzeniu tej dokumentacji. Nieprawidłowości dotyczyły w szczególności:
- nieprzyjęcia kluczy specjalnych przy przyjmowaniu służby,
- nieudokumentowania pobrania kluczy specjalnych do bieżącego użytkowania,
- nieudokumentowania zdania przez funkcjonariuszy zmiany nocnej kluczy specjalnych będących w ich użytkowaniu,
- nierzetelnego prowadzenia dokumentacji ochronnej w zakresie wydawania do użytkowania kluczy specjalnych,
- bezprawnego posługiwania się kluczami specjalnymi podczas pełnienia służby,
- w książce przebiegu służby dowódcy zmiany niewpisania godziny zdania służby na posterunkach i stanowiskach,
- prowadzenia nierzetelnego wpisu w książce wydanego uzbrojenia, widnieje tam podpis in blanco.
Postępowanie takie stanowi naruszenie § 33 zarządzenia Z-1/2004 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 8 stycznia 2004 r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, zarządzenia nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie określenia i ocechowania kluczy specjalnych oraz zasad postępowania z nimi, a także sposobu postępowania z kluczami zwykłymi, instrukcji nr 1 Planu Ochrony w sprawie wykonywania obowiązków i zadań przez dowódcę zmiany Aresztu Śledczego. Zasadnie organy administracyjne przyjęły, że wielość nieprawidłowości w ciągu tak krótkiego czasu jest rażąco duża i w żadnym wypadku nie powinna się przydarzyć osobie na tak odpowiedzialnym stanowisku. Sposób postępowania z kluczami specjalnymi to jedna z elementarnych zasad funkcjonowania służby ochronnej. Skarżący wykonując niedbale swoje obowiązki w tym zakresie naruszył przepisy wyżej cytowanych zarządzeń. Bez znaczenia jest czasokres popełnionych uchybień, co podnosi skarżący stwierdzając, iż to był incydent. Sąd nie podzielił takiego stanowiska, świadczyłoby to o braku odpowiedniej formy kontroli i nadzoru ze strony kierownictwa jednostki. W myśl § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, a wysokość dodatku jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. § 4 ust. 4 wyżej cytowanego rozporządzenia stanowi, że dodatek służbowy może być obniżony w razie zmiany albo ustania przesłanek, o których mowa w ust.
- Organy administracyjne słusznie przyjęły, iż postępowanie skarżącego uzasadniało obniżenie dodatku służbowego i to do takiej wysokości. Zarzuty skarżącego nie zasługiwały zdaniem Sądu I instancji na uwzględnienie. § 40 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2004 r. w sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych Służby Więziennej stanowi, że z ustaleniami kontroli wewnętrznej zapoznaje się osoby odpowiedzialne za kontrolowaną problematykę oraz kierownika danej jednostki Służby Więziennej. Zarzut naruszenia tego przepisu jest niezasadny. Z akt sprawy wynika bezspornie, że przełożony czynił starania w kierunku natychmiastowego zapoznania skarżącego z wynikami kontroli w dniu [...] marca 2007 r. P. M. odmówił jednak zapoznania się zarówno z notatką dotyczącą przeprowadzonej kontroli, jak i innymi dokumentami świadczącymi o popełnionych w tym dniu nieprawidłowościach. Od tego też dnia przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ponowne próby zapoznania skarżącego z wynikami kontroli miały miejsce w dniu [...] kwietnia 2007 r., wyniki kontroli przesłano więc skarżącemu na adres domowy. W dniu [...] kwietnia 2007 r., przebywając na terenie jednostki, również odmówił zapoznania się z tą dokumentacją. Okoliczności te skarżący potwierdził na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008 r. Organy administracyjne wyraźnie wskazały, że skarżący naruszył § 33 zarządzenia nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW z dnia 8 stycznia 2004 r. poprzez zaniechanie kwitowania kluczy w stosownych ewidencjach. Nie doszło też do naruszenia przepisów § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy SW, albowiem dyrektor wydaną decyzję oparł na dokonanych ustaleniach i wnioskach na okoliczność przeprowadzonej kontroli. Wysokość obniżenia dodatku służbowego jest adekwatna do stopnia zmiany przesłanek określonych w wyżej cytowanym przepisie rozporządzenia.
Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, spełniają wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Decyzja została oparta na ustaleniach i wnioskach przeprowadzonej kontroli prowadzenia dokumentów. Skarżący nie kwestionuje podniesionych wobec niego zarzutów przyznając, iż swoje obowiązki zaniedbał nieświadomie. Zaskarżona decyzja oparta została na dokładnej analizie materiałów kontrolowanych, udowodnionych nieprawidłowościach, co zostało zawarte w treści jej uzasadnienia. Przesłanki, o których mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. wskazują, że wysokość dodatku jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Z treści tej wynika, że dodatek ten ma charakter uznaniowy, w gestii dyrektora spoczywa wysokość jego obniżenia.
Niezasadny jest też zarzut skarżącego, iż doszło do naruszenia rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej. W myśl art. 126 § 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej funkcjonariuszowi mogą być wymierzone następujące kary dyscyplinarne: upomnienie, nagana, surowa nagana, ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, pozbawienie stopnia, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby, wydalenie ze służby. Nadto w art. 126 § 3, 4 określono pozostałe kary dyscyplinarne. Art. 133 tej ustawy stanowi upoważnienie ustawowe dla Ministra Sprawiedliwości do wydania w drodze rozporządzenia regulaminu dyscyplinarnego określającego szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych. Na podstawie tego przepisu zostało wydane rozporządzenie w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej z dnia 14 listopada 1996 r., dotyczy ono jednak kar dyscyplinarnych. Brak też jest podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia art. 108 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.
Od powyższego wyroku P. W. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenia prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest:
- art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji przez zaniechanie rozpatrzenia faktu retroakcyjnego działania decyzji dyrektora Aresztu Śledczego z dnia [...] kwietnia 2007 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Okręgowego z dnia [...] czerwca 2007 r. o obniżeniu skarżącemu dodatku funkcyjnego z dniem [...] kwietnia 2007 r.;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wskazania przesłanek oddalenia trafności zarzutu o naruszeniu przez obie zaskarżone decyzje wymogu zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności i ogólnikowe i wybiórcze wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego wyroku;
- art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w związku z:
- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez zaniechanie kontroli prawidłowości przeprowadzonego przez organy Służby Więziennej postępowania dowodowego i wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na podstawie niepełnego materiału dowodowego,
- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak wskazania, które z podniesionych w notatce kierownika działu ochrony zarzuty stały się podstawą faktyczną wydanych decyzji, dlaczego odmówiono wiarygodności dowodom wskazanym przez skarżącego, jakimi kryteriami kierowały się organy Służby Więziennej przy wymiarze obniżenia dodatku służbowego i kiedy skarżący został faktycznie zapoznany z wynikami kontroli,
- art. 108 § 1 k.p.a. przez zaaprobowanie dokonanej przez organy Służby Więziennej rozszerzającej wykładni przesłanek zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności,
- art. 7 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 14, poz. 137), zwanego dalej rozporządzeniem z 2002 r., przez pominięcie faktu przekroczenie przez organy Służby Więziennej granic swobodnego uznania,
- § 40 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (Dz.U. Nr 151, poz. 1470), zwanego dalej rozporządzeniem z 2003 r., przez brak jednoznacznego ustalenia faktu i ewentualnie terminu zaznajomienia skarżącego z wynikami kontroli.
Wskazując powyższe uchybienia, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających ten wyrok decyzji organów Służby Więziennej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga skargę w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany ani zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Rolą sądu jest zatem kontrola zaskarżonej decyzji i prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. II OSK 91/2006, Lex nr 303745). Skoro przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie były ostateczna decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia [...] kwietnia 2007 r., to elementarnym obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu było zwrócenie uwagi, że aczkolwiek nadano im rygor natychmiastowej wykonalności, to jednak skutek wywierały one od dnia [...] kwietnia 2007 r., tj. z mocą wsteczną. Tymczasem orzecznictwo sądowe stoi na stanowisku, że spójność systemu norm prawnych i ich interpretacji jest jedną z podstaw wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego, a ustawodawca tylko w wyjątkowych sytuacjach może odstąpić od zasady Iex retro non agit (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt SK 19/06, OTK-A 2007, nr 4, poz. 37). Obowiązkiem Sądu było uwzględnienie tej okoliczności przy rozpatrywaniu skargi. Fakt, iż kwestia została całkowicie pominięta przez Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku dowodzi zasadności zarzutu o naruszeniu w ten sposób art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji.
Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek jasnego i przekonującego uzasadnienia wydanego wyroku, poprzedzonego gruntowną analizą materiałów sprawy, zwłaszcza w sytuacji rozbieżności stanowisk stron a podnoszonych w zarzutach skargi. Uchybieniem w tym względzie jest brak ustosunkowania się Sądu do istotnych zarzutów strony lub umotywowania dokonanej w rozstrzygnięciu oceny, brak wskazania przepisów regulujących dany stan faktyczny z wyjaśnieniem, dlaczego w konkretnej sytuacji przepis ten miał zastosowanie. Uzasadnia to zarzut naruszenia przez Sąd postanowień art. 141 § 4 p.p.s.a. a także art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
Stosownie do treści art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli jest to niezbędne z uwagi na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenia gospodarstwa państwowego przed ciężkimi stratami oraz ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Przepis ten wprowadza wyjątek od zasady niewykonalności decyzji pierwszoinstancyjnych i z tego względu przesłanki uzasadniające takie odstępstwo muszą być poddawane ścisłej wykładni, rolą Sądu było zatem stwierdzenie czy i którą przesłankę stosowania rygoru natychmiastowej wykonalności z art. 108 § 1 k.p.a. spełniały przesłanki, zawarte w rozstrzygnięciach organów Służby Więziennej. Powyższe kwestie pominął całkowicie Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, naruszając tym samym przepis art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a.
Przyjęta przez sądy administracyjne linia orzecznicza podkreśla szczególną rolę uzasadnienia w decyzjach podjętych w ramach swobodnego uznania, rolą Sądu było sprawdzenie czy stan faktyczny w tym zakresie został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości, czego Sąd nie wykonał i z własnej inicjatywy rozszerzył liczbę zarzutów do zakresu, ujętego w notatce kierownika działu ochrony, inicjującej postępowanie w niniejszej sprawie. Nie negując faktu uchybień w pełnieniu służby przez skarżącego rodzi się więc uzasadnione przekonanie o dopasowywaniu przez organy Służby Więziennej, ale również i przez Sąd uzasadnienia do z góry przyjętej tezy, co niewątpliwie wykracza poza zakres swobodnego uznania. Prowadzi to do wniosku o naruszeniu przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r.
Przepis § 40 ust. 6 rozporządzenia z 2003 r. nakazuje zapoznawanie z wynikami kontroli wewnętrznej osoby odpowiedzialne za kontrolowaną problematykę oraz kierownika jednostki penitencjarnej. O ile termin zapoznania Dyrektora Aresztu Śledczego z wynikami przeprowadzonej w dniu [...] marca 2007 r. kontroli nie budzi jakichkolwiek kontrowersji, to w odniesieniu do skarżącego istnieje szereg wątpliwości, które nie zostały jednoznacznie rozstrzygnięte. Sąd nie podjął nawet próby ustalenia czy, kiedy i w jakiej formie skarżący został zapoznany z wynikami wspomnianej kontroli, co nie przeszkodziło w uznaniu niezasadności zarzutu skarżącego o naruszeniu przez organy Służby Więziennej § 40 ust. 6 rozporządzenia z 2003 r.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z § 1 tego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach wynikających z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Nie można było, w świetle materiału zgromadzonego w aktach sprawy, podzielić zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Nie zostało bowiem w niej wykazane, że doszło do przedstawionych naruszeń prawa procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył, w określony w tym przepisie sposób, przepisów proceduralnych regulujących postępowanie sądowoadministracyjne.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej kontroli pod względem legalności kwestionowanych decyzji. Powołanemu przepisowi nie uchybił we wskazany w skardze kasacyjnej sposób. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] kwietnia 2007 r. nie naruszają zakazu działania prawa wstecz. Podstawowe dla tej kwestii znaczenie ma okoliczność, że zdarzenie, które spowodowało obniżenie skarżącemu z dniem [...] kwietnia 2007 r. dodatku funkcyjnego miało miejsce w dniu [...] marca 2007 r., a więc kwestionowana decyzja dolegliwe dla P. M. skutki łączy z datą późniejszą niż zdarzenie, które spowodowało zmianę dodatku.
Również za nieusprawiedliwiony uznać należało zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszelkie niezbędne elementy wymagane przez powołany przepis, a stwierdzenie, że jego ogólnikowa treść uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zasadności tego zarzutu nie jest trafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przedstawił zwięźle stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym i przyjęty za podstawę orzekania, skarżący okoliczności tych nie tylko nie kwestionował, ale przyznał na rozprawie, że miały one miejsce. Niezrozumiałym jest wyrażone w skardze kasacyjnej oczekiwanie, by rozważaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlegała nie tylko zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna, ale również wcześniejsza, uchylona decyzja z dnia [...] marca 2007 r. Sąd uznał za prawidłowe zarówno ustalenia faktyczne, jak i rozstrzygnięcia organów obniżające dodatek służbowy, stąd też pewne ograniczenie rozważań w tym względzie, przy niebudzącej wątpliwości słuszności stanowiska Sądu I instancji nie może być kwalifikowane jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wprawdzie, jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał jedynie, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. i nie rozwinął w tym zakresie motywów wyroku, to okoliczność ta nie powodowała konieczności jego uchylenia, bowiem uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Taka ocena wyrażona w rozpoznawanej sprawie jest słuszna. W świetle okoliczności sprawy, w tym charakteru licznych nieprawidłowości, jakich dopuścił się podczas wykonywania czynności służbowych skarżący, doświadczony funkcjonariusz Służby Więziennej – dowódca zmiany, nie budzi wątpliwości, że przede wszystkim interes społeczny uzasadniał nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Za nietrafny uznać należało zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z powołanymi przepisami art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki do uwzględnienia skargi, w tym również wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ polegające na naruszeniu przez organy wymienionych przepisów w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie wykazano, by opisane uchybienie miało miejsce. Materiał zawarty w aktach postępowania w pełni upoważniał Sąd do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja oparta została na dokładnej analizie wyników kontroli, a stwierdzonych nieprawidłowości skarżący nie kwestionował w ramach podniesionych zarzutów. Nie budzi również zastrzeżeń stwierdzenie w analizowanym przypadku, że wysokość obniżenia dodatku służbowego jest adekwatna do stopnia zmiany przesłanek określonych w § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy SW.
Nie mogły też odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. Nr 14, poz. 137) przez pominięcie granic swobodnego uznania oraz § 40 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (Dz.U. Nr 151, poz. 1470) przez brak jednoznacznego ustalenia faktu i ewentualnie terminu zaznajomienia skarżącego z wynikami kontroli. Co do pierwszego z zarzutów, dotyczącego § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r., który stanowi, że dodatek służbowy może być obniżony także w razie zmiany albo ustania przesłanek, o których mowa w ust. 2 (to jest wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych) stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej ocenić należało jako gołosłowne. Organy przedstawiły motywy rozstrzygnięcia i wskazały przesłanki, które zadecydowały o tak istotnym, jak w zaskarżonej decyzji, obniżeniu dodatku służbowego. Zgodnie z § 40 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. z ustaleniami kontroli wewnętrznej zapoznaje się osoby odpowiedzialne za kontrolowaną problematykę oraz kierownika danej jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. Materiał aktowy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że wielokrotnie, w opisany i udokumentowany w aktach sposób, podejmowane były próby zapoznania skarżącego z ustaleniami kontroli wewnętrznej, które spotkały się z odmową zainteresowanego udziału w tych czynnościach. Ostatecznie materiały z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2007 r. doręczone zostały drogą pocztową na adres zamieszkania P. M., a odbiór korespondencji pokwitowała żona skarżącego, a on sam nigdy nie kwestionował jej doręczenia i nie wyrażał woli zapoznania się z materiałami w inny sposób. Niewątpliwie więc skarżący miał możliwość zapoznania się z dokumentami i jeśli tego nie uczynił, to wyłącznie z własnej woli i na własne ryzyko w zakresie ewentualnych negatywnych tego skutków. W tej sytuacji słusznie nie dopatrzono się po stronie organów uchybień również w omawianym względzie.
Z przedstawionych względów skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.