Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3.02.2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2157/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą została z urzędu stwierdzona nieważność decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] nr [...], którą przywrócono E. S. dodatek za uzyskanie I klasy kwalifikacyjnej z tego względu, że § 35 ust. 1 w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 80, poz. 1005 ze zm.), nie uprawnia do przyznania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że przewidziana w § 9 tego rozporządzenia instytucja przywrócenia żołnierzowi zawodowemu dodatku w ostatnim miesiącu służby, który utracił prawo do otrzymania dodatku (w takiej sytuacji znalazł się skarżący), nie dotyczy wszelkich dodatków o charakterze stałym lub wypłacanych wg stawki zachowanej, dotyczy tylko tych dodatków, o których mowa w § 7 ust. 1, a ten przepis nie zawiera dodatku za uzyskanie klasy kwalifikacyjnej, zatem jego przywrócenie rażąco narusza prawo.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł E. S., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, to jest ujętych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 141 § 4 oraz w zw. z art. 133 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 106 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz w zw. z art. 233 § 1 kpc, co miało wpływ na wynik sprawy z powodu dowolności w istocie dokonywanych w sprawie ustaleń, przekraczających dopuszczalne granice swobody oceny materiału dowodowego przez orzekający Sąd.
Wadliwość wyroku - zdaniem skarżącego - polega na tym, że Sąd podzielił bez wyjaśnienia pogląd organu I instancji i stwierdził, iż decyzja przyznająca dodatek została wydana bez podstawy prawnej, a II instancji, że z rażącym naruszeniem prawa, a tymczasem Sąd dowolnie uznał, że decyzja Szefa Sztabu Generalnego przyznająca dodatek została słusznie uchylona. Wstępnym warunkiem uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa jest stwierdzenie, że w sprawie obowiązywał niewątpliwy stan prawny, a wg organu nadzorczego z § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dodatków jednoznacznie wynika, że ma zastosowanie w przypadku zbiegu uprawnień do dwóch lub więcej dodatków, a nie ma zastosowania do przyznania prawa do dodatku, a przecież przepis § 9 ust. 3 stanowi o odpowiednim stosowaniu § 7 ust. 2 w zakresie dodatku, do którego żołnierz utracił prawo.
Skarżący stwierdził, że wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytoczonych w petitum skargi przepisów jest w szczególności konsekwencją niedostrzeżenia przez Sąd, że stwierdzenie nieważności decyzji raz zostało dokonane ze względu na brak podstawy prawnej, a w drugiej instancji z uwagi na rażące naruszenie prawa,
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", jako jeden z elementów skargi kasacyjnej wymienia podstawy skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie. Jest to taki element, który musi być spójny, co oznacza, że przytoczone podstawy skargi kasacyjnej powinny być wyjaśnione w uzasadnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny jest, z mocy art. 183 § 1 Ppsa, związany granicami skargi kasacyjnej, zatem jej podstawami, ale również i ich uzasadnieniem. Przepis ten daje Sądowi podstawę do brania pod uwagę z urzędu tylko nieważność postępowania i wobec tego może skargę kasacyjną rozpatrywać jedynie w ramach przytoczonych podstaw, wyjaśnionych w uzasadnieniu. Związanie granicami skargi kasacyjnej nie daje Naczelnemu Sądowi możliwości poprawiania, ani uzupełniania skargi, nie ma on też uprawnienia do domyślania się o co skarżącemu w skardze chodziło, gdyż takie zabiegi zmuszałyby w rezultacie Sąd do skonstruowania tej skargi.
E. S. zarzucił wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisu Ppsa art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 145 § 4, art. 133 § 1 zd. 1, art. 106 § 5 w zw. z art. 233 § 1 kpc, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak stwierdzić należy, że z uzasadnienia nie wynika, w czym skarżący naruszenie tych przepisów upatruje, bowiem tego w nim nie wyjaśnia. W uzasadnieniu przeprowadzono natomiast polemikę dotyczącą przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie, przedstawiając odmienny pogląd, aniżeli wyraził to Wojewódzki Sąd w zaskarżonym wyroku. W podstawach skargi kasacyjnej przytoczono natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania, a nie prawa materialnego.
Nie wiadomo zatem w czym skarżący upatruje naruszenie przepisów postępowania wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej i Naczelny Sąd związany granicami skargi kasacyjnej nie mógł uznać, że posiada ona usprawiedliwione podstawy.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Ppsa.