Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, pełnomocnik skarżącej E. W. adwokat K. S. w dniu 16 sierpnia 2006 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na decyzję z dnia [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób.
Sąd zważył, iż na podstawie art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skarga podlega opłacie sądowej - wpisowi stałemu bądź stosunkowemu. Przedmiotowa skarga podlega opłacie stałej w wysokości 200 zł., określonej w § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie z art. 219 §1 p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Art. 221 powołanej ustawy stanowi, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Mając na uwadze, że adwokat K. S. wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nie uiścił wpisu stałego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 221 p.p.s.a. odrzucił skargę.
E. W. na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2006 r. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie. Na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano:
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ wynik sprawy tj. art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 221 p.p.s.a., polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu tegoż przepisu i przyjęciu, że opłatę sadową należy uiścić przy wniesieniu do sądu wszelkich pism podlegających opłacie, gdy tymczasem z zakresu przedmiotowego tego przepisu wyłączone są pisma w postaci skargi wnoszonej nie bezpośrednio do Sądu Administracyjnego, lecz za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi,
- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu tegoż przepisu a w konsekwencji przyjęciu, że skarga wnoszona za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi jest pismem wszczynającym postępowanie przed sądem administracyjnym nie zaś przed tym organem oraz że pojęcie skargi z § 2 tegoż przepisu dotyczy nie skarg wnoszonych bezpośrednio do sądu administracyjnego, ale także skarg wnoszonych za pośrednictwem organu administracyjnego.
Zdaniem skarżącej, wykładnia zatem art. 219 § 1 p.p.s.a. powinna być tego rodzaju, że dopiero po wniesieniu pisma - skargi do sądu podlega ono opłacie, nie zaś w chwili złożenia tej skargi w organie administracyjnym zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. Ważną wskazówką, że wpis stały powinien być uiszczany przez adwokata, dopiero po wpłynięciu sprawy do sądu administracyjnego jest treść § 5 ust. 1 rozporządzenia wyżej przytoczonego, który wymaga, by przy uiszczaniu wpisu gotówką lub przekazem podawać sygnaturą akt sądu administracyjnego. Za powyższym rozwiązaniem przemawia też niejasny i dyskusyjny sposób określenia zasad pobierania wpisu i jego wysokości, określone we wspomnianym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku Odnosząc to do przedmiotowej sprawy, nie wiadomo w szczególności w jakiej wysokości miałby być uiszczony wpis stały od skargi tj. czy 300 zł z § 2 ust. 1 pkt 4, czy też 200 zł - jak chce sąd administracyjny z § 2 ust.
- Skoro nie wiadomo w przedmiotowej sprawie, jaki wpis stały ustalić, to przecież nie należy skargi odrzucać, lecz obecnie na zasadzie art. 220 § 1 p.p.s.a. ustalić żądany, acz zupełnie niejasno określony w rozporządzeniu, wpis stały oraz zakreślić adwokatowi termin do uiszczenia 200 lub 300 zł opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W sprawie niniejszej nie podlega wątpliwości, iż skarga podlegała opłacie stałej, gdyż przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne (art. 231 p.p.s.a.). Nie mając przy tym znaczenia wątpliwości skarżącej co do wysokości wpisu. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, podlegająca takiej opłacie, nie została bowiem w ogóle opłacona. Podzielić jednak należy stanowisko Sądu I instancji, iż wpis w sprawie niniejszej powinien zostać uiszczony w kwocie 200 zł określonej w § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidującego taką wysokość wpisu stałego w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich rodzaj i charakter. Sprawa niniejsza w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób, należy do kategorii wymienionej w w/w przepisie rozporządzenia.
W myśl § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów przy uiszczeniu wpisu należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych. Do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, po przekazaniu skargi sądowej - § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Jednakże we wskazanej dacie powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, Dz.U. Nr 45, poz., 332, jako niezgodny z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 2 Konstytucji. W tej sytuacji złożona w dniu 11 sierpnia 2006 r. a więc po upływie znacznego czasu od opublikowania wyroku Trybunału, skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] podlegała wpisowi stałemu, który winien być wniesiony do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego w gotówce lub wpłacona na jego rachunek bez stosownego wezwania Sądu. W tym przypadku nie była jeszcze znana sygnatura akt sądowych. Tak więc wnoszony wpis winien zostać stosownie opisany: przez wskazanie skarżącego, organu administracji, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność oraz daty i nazwy owego aktu lub czynności. Pełnomocnik skarżącej będący adwokatem miał więc w nowej sytuacji prawnej zaistniałej po w/w wyroku Trybunału Konstytucyjnego obowiązek uiszczenia wpisu stałego już przy wniesieniu skargi do organu administracji, a zatem w terminie przewidzianym do jej złożenia. Przy czym należy zauważyć, iż postępowanie sądowoadministracyjne zostaje wszczęte już w momencie złożenia skargi do organu za czym przemawia treść przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji należy uznać, iż podane w podstawach skargi kasacyjnej przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zostały przez Sąd I instancji naruszone.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.