Uzasadnienie
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2003 r., (...) Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia 18 listopada 2003 r., (...) o uznaniu zarzutów wniesionych przez Zbigniewa S. do tytułu wykonawczego (...) z dnia 13 maja 2002 r. wystawionego przez Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w N. - za nieuzasadnione.
Postanowienie to zostało doręczone Zbigniewowi S. - w trybie przepisu art. 43 Kpa /odbiór pokwitowała matka zobowiązanego - Zofia S./ - w dniu 2 stycznia 2004 r. /k - 21 akt/.
Skargę do Sądu wniósł Zbigniew S. w dniu 3 lutego 2004 r., który był 31 dniem licząc od daty doręczenia stronie objętego skargą postanowienia. W skardze skarżący oprócz zarzutów odnoszących się do wyżej wymienionego postanowienia nadmienił, że matka jego ma 63 lata i nie mieszka z nim.
Jak wynika z akt administracyjnych matka skarżącego odbierała już poprzednio przeznaczoną dla niego korespondencję. Również zawiadomienie o terminie rozprawy sądowej odebrała matka skarżącego. Podkreślenia także w tym miejscu wymaga okoliczność, że wielokrotnie następstwem doręczenia skarżącemu orzeczeń organów /których odbiór kwitowała Zofia S./, skarżący składał od niech środki zaskarżenia. W tych warunkach Sąd uznał, że matka skarżącego musi faktycznie stale przebywać w jego mieszkaniu, każda bowiem z wyżej wymienionych przesyłek była adresowana na nazwisko "Zbigniew S." i na adres wskazany w skardze, tj. "ul. S. 1/54, N.".
Zgodnie z przepisem art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z powyższym termin ten w przedmiotowej sprawie upływał w dacie 2 lutego 2004 r. /pierwszy luty był bowiem niedzielą/.
Ponieważ skarga została wniesiona w dniu 3 lutego 2004 r. Sąd stwierdził, że wpłynęła po upływie wyżej wymienionego terminu, co skutkowało - z mocy przepisu art. 58 par. 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jej odrzuceniem.
Pismem z dnia 18 czerwca 2005 r. Zbigniew S. złożył skargę kasacyjna na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy celem rozpoznania skargi na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Pełnomocnik zarzucił postanowieniu WSA w Warszawie obrazę przepisu art. 43 Kpa poprzez wadliwe uznanie za skuteczne doręczenie przeznaczonego dla skarżącego Zbigniewa S. postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 29 grudnia 2003 r. pokwitowanego przez matkę skarżącego Zofię S. - art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w par. 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 par. 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczając między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjna musi wskazać konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną Zbigniew S. powołując art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 43 Kpa. Tak postawiony zarzut uznać należy za chybiony. Można przypuszczać, że wskazując art. 174 pkt 2 ww. ustawy skarżący zamierzał postawić Sądowi zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Jeżeli to było zamiarem wnoszącego skargę kasacyjną to winien był w niej podać konkretny przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został zaskarżonym orzeczeniem naruszony. Sąd bowiem dokonując oceny legalności zaskarżonego doń aktu administracyjnego czyni to w ramach wyznaczonych przepisami wspomnianej wyżej ustawy. Nie stosuje Sąd natomiast przy tej kontroli przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Prowadzi to do wniosku, że skarga kasacyjna złożona przez Zbigniewa S. nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją oddalić.