Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1800/10 odrzucił skargę S.G. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...]lipca 2010 r. nr [...]w przedmiocie należności finansowych.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wskazał, iż przedmiotem skargi S.G. w niniejszej sprawie jest decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...]lipca 2010 r. nr [...]w przedmiocie należności finansowych.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że wskazana wyżej decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych została doręczona dorosłemu domownikowi, tj. żonie skarżącego w dniu 28 lipca 2010 r. Przesyłkę zawierającą skargę na powyższą decyzję S.G. nadał w urzędzie pocztowym w dniu 11 września 2010 r. na adres Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a więc organu niewłaściwego. Do Dowódcy Wojsk Lądowych skarga została przekazana przy piśmie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 30 września 2010 r. poprzez Zakład Obsługi Ministerstwa Obrony Narodowej Kancelaria Jawna nr 4. Ostatecznie skarga wpłynęła do Dowódcy Wojsk Lądowych w dniu 6 października 2010 r.
W ocenie Sądu wojewódzkiego, w takiej sytuacji za datę wniesienia skargi należy uznać datę przekazania skargi do organu właściwego. Biorąc jednak pod uwagę, że przekazanie skargi S.G. do Dowódcy Wojsk Lądowych nastąpiło nie za pośrednictwem urzędu pocztowego, ale poprzez Zakład Obsługi Ministerstwa Obrony Narodowej Kancelaria Jawna nr 4, za datę przekazania skargi do organu właściwego, a co za tym idzie za datę wniesienia skargi, należy uznać dzień 6 października 2010 r., tj. datę jej wpływu do organu. Zestawiając datę doręczenia zaskarżonej decyzji z datą wniesienia skargi Sąd I instancji stwierdził, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 powołanej ustawy. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 27 sierpnia 2010 r.
Dodał, że już samo nadanie skargi na adres Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, które miało miejsce w dniu 11 września 2010 r., nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył S.G., w której wniósł o uznanie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art.173 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o odrzuceniu skargi, stąd w związku z brakiem przepisu szczególnego służyła na nie skarga kasacyjna. O możliwości wniesienia takiego środka prawnego strona została poinformowana w przesłanym odpisie postanowienia.
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, dokonał kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art.176 P.p.s.a. każda skarga kasacyjna winna spełniać dwojakiego rodzaju wymagania. Po pierwsze powinna ona czynić zadość wymienionym w art. 46 i art. 47 P.p.s.a. ogólnym warunkom formalnym przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie zaś musi zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Jeżeli skarga kasacyjna nie odpowiada wymaganiom przewidzianym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, czyli zawiera braki formalne, mogą one zostać uzupełnione w trybie przewidzianym w art. 49, stosowanym w postępowaniu kasacyjnym odpowiednio, zgodnie z art.193 P.p.s.a. Tryb ten polega na tym, że przewodniczący formułuje wezwanie do uzupełnienia lub poprawienia skargi kasacyjnej w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Jeżeli natomiast skarga kasacyjna nie czyni zadość wymaganiom szczególnym, o charakterze konstrukcyjnym, czyli zawiera braki materialne, to uchybienia te nie podlegają sanacji i powodują odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.
Rozpoznawane pismo nie spełnia wymagań formalnych. Nie zawiera bowiem przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy strona skarżąca zarzuca złamanie prawa materialnego, czy przepisów postępowania, ewentualnie oba naruszenia łącznie. Należy też precyzyjnie określić wszystkie przepisy prawa, którym miał uchybić Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu lub ewentualnie innych jednostek redakcyjnych. Prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych jest niezwykle istotne z uwagi treść powołanego art.176 P.p.s.a. oraz z uwagi na zasadę przewidzianą w art.183 § 1 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd II instancji związany jest granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki ustawodawca enumeratywnie wymienił w § 2 art.183 P.p.s.a. Zasada ta oznacza, że jeżeli- tak jak w niniejszej sprawie-nie występuje nieważność postępowania sądowego w takim ujęciu- Naczelny Sąd Administracyjny ocenia jedynie zasadność zarzutów kasacyjnych.
Nie jest przy tym uprawniony do ich konkretyzowania, jeżeli zostały postawione w sposób nieprecyzyjny lub niejasny. Nie może też ich uzupełniać, ani dokonywać kontroli zaskarżonego orzeczenia pod kątem naruszenia innych przepisów niż wskazane przez samego skarżącego. Zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zatem ograniczony określonymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Dlatego też ustawodawca w art. 175 § 1-3 P.p.s.a. określił krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia. Nałożenie tego obowiązku na ustawowo określonych profesjonalistów miało gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym.
Dodać również trzeba, że zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Naruszenie przepisów prawa materialnego może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Naruszenie przepisów postępowania może mieć taką samą postać jak uchybienie normom prawa materialnego, jednakże stanowi ono podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, należy podkreślić, że skarga kasacyjna nie wymienia jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego kasacyjnie miał naruszyć Sąd I instancji. W tej sytuacji, skoro Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania za wnoszącego skargę kasacyjną niewskazanych przez niego przepisów oraz samodzielnego- jedynie na podstawie opisu wytykanych uchybień- stawiania hipotez co do ewentualnego kierunku zaskarżenia kwestionowanego postanowienia, to tak sporządzona skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona i podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 180 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął jak w sentencji.