Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 620/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi Skarbu Państwa i Gminy Miejskiej [..]reprezentowanych przez Prezydenta Miasta [..]oraz Stowarzyszenia "[..]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..]z dnia 14 marca 2013 r. nr [..]w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarb Państwa i Gmina Miejska [..]reprezentowane przez Prezydenta Miasta [..].
W piśmie z dnia 6 października 2014 r. skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji SKO w [..]z dnia 25 października 2012 r., stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy [..]z dnia 27 lutego 1984 r. orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości.
Zdaniem skarżących, brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed merytorycznym zakończeniem postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej w sposób oczywisty zagraża interesom Skarbu Państwa oraz Gminy Miejskiej [..], rodząc niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody jak i powoduje ryzyko wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07).
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Samo wskazanie, że wykonanie zaskarżonego aktu rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz powoduje ryzyko wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych, nie może stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie wskazali bowiem, ani nie udokumentowali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Ubocznie należy wyjaśnić, że wprawdzie stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego istotnie oznacza, iż orzeczenie to – w odniesieniu do nieruchomości należącej do poprzedników prawnych uczestnika postępowania – straciło swój byt prawny i to ze skutkiem ex tunc, a w związku z tym odżyły wszelkie prawa poprzednich właścicieli nieruchomości i ich ewentualnych następców prawnych. Jednakże przyjąć trzeba, iż sytuacja taka nie oznacza w żadnym razie, iż istnieje niebezpieczeństwo zbycia przedmiotowej nieruchomości. Podkreślenia wymaga bowiem, iż w obecnie to Gmina [..]wskazana jest w księdze wieczystej jako właściciel nieruchomości, a ewentualna zmiana tego stanu wymagać będzie długotrwałej procedury, co wyklucza praktycznie niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez zakończeniem niniejszego postępowania. Przyjąć można by wręcz, że to właśnie po stronie uczestnika postępowania powstaje niebezpieczeństwo pozbawienia go możliwości dochodzenia swoich praw, w sytuacji gdyby to Gmina [..]– korzystając z rękojmi wiary ksiąg wieczystych – zbyła prawo własności nieruchomości.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.