Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 24 listopada 2016r. sygn. akt II SA/Op 424/16, oddalił skargę I[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O[...] z dnia 20 [...] r.. nr S[...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie świadczeń rodzinnych.
Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2006 r. I[...] zwróciła się do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L[...] o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych na córkę J[...], podając że jej rodzina jest 3-osobowa i oprócz niej samej składa się z męża Z[...] (ojczyma J[...]) i córki objętej wnioskiem.
Decyzją z dnia 25 września 2006 r. Burmistrz Lewina B[...] przyznał I[...] świadczenia rodzinne w formie zasiłku rodzinnego na córkę J[...] w kwocie 64zł miesięcznie na okres od dnia 1 września 2006r. do 31 sierpnia 2007 r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości 100zł jednorazowo. Pismem z dnia 15 października 2009r. Marszałek Województwa O[...] poinformował organ pierwszej instancji, że w sprawie świadczeń rodzinnych przyznanych na wniosek I[...] na okres zasiłkowy 2006/2007 na dziecko J[...], mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 5 lutego 2007r. Decyzją z dnia 3 [...] r., na podstawie art. 23a ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. nr 139, poz. 992 ze zm.) dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.ś.r., Burmistrz L[...] uchylił od dnia 5 maja 2007r. decyzję własną z dnia 25 września 2006r.
Pismem z dnia 4 marca 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O[...] zawiadomiło I[...] o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza L[...] z dnia 3 listopada 2009 r., po czym decyzją z dnia 22 marca 2016r., Kolegium – działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "K.p.a." – stwierdziło nieważność decyzji z dnia 3 listopada 2009r. Burmistrza L[...], uchylającej od dnia 5 maja 2007r. decyzję własną z dnia 25 [...] r., przyznającą I[...] ww. świadczenia rodzinne. Kolegium podniosło, że organ I instancji w decyzji z dnia 3 [...] r. uchylił decyzję własną z dnia 25 [...] r. przyznającą I[...] świadczenia rodzinne w żądanych formach dla córki J [...], na podstawie art. 23a ust. 5 u.ś.r. Organem właściwym do uchylenia decyzji z dnia 25 [...] r. był organ, który ją wydał, tj. Burmistrz L[...].
Wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego nastąpiło z zastosowaniem prawidłowego trybu, tj. art. 23a ust. 5 u.ś.r., jednakże uchylenie decyzji przyznającej stronie świadczenia rodzinne winno mieć miejsce od dnia, kiedy w sprawie świadczeń przyznanych na wniosek I[...], miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Z akt sprawy wynika w sposób niewątpliwy, że koordynacja miała miejsce od dnia 5 lutego 2007 r. i z tą datą, a nie jak wskazano w kwestionowanym orzeczeniu, z dniem 5 maja 2007r., decyzja z dnia 25 września 2006r. winna być uchylona.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I[...] podniosła, że w momencie składania podania o przyznanie zasiłku na córkę A[...], poinformowała urzędnika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L[...], iż jej mąż podjął pracę poza granicami Polski. Uzyskała odpowiedź, że nie będzie to miało wpływu na decyzję o przyznaniu świadczeń rodzinnych i dlatego złożyła wniosek o zasiłek rodzinny na córkę. W jej przekonaniu, nie może ponosić odpowiedzialności za nieznajomość prawa przez urzędnika państwowego. Podała też, że w momencie przyznania świadczeń rodzinnych na jej córkę przez odpowiednią instytucję na terenie I[...], zrezygnowała z pobierania świadczeń rodzinnych na terytorium Polski. W kolejnym piśmie z dnia 24 kwietnia 2016r. I[...] zarzuciła, że decyzja Kolegium podjęta została na podstawie nieprawidłowych uzasadnień, gdyż w podaniu z dnia 4 sierpnia 2006r. złożonym Burmistrzowi L[...] o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych na córkę J[...] nie zaznaczała, że jej rodzina jest 2-osobowa, na dowód czego przesłała w załączniku kopię podania, w którym podała, że jest mężatką i na stronie 2. owego podania wymieniła pełen skład 3-osobowej w tym czasie rodziny.
Wyjaśniła jednocześnie, że według irlandzkiego urzędu przyznającego świadczenia rodzinne, J[...] zaczęła otrzymywać świadczenia od dnia 1 kwietnia 2008r., co oznacza, że w tym wypadku nie mają zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Decyzją z dnia 20 maja 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 22 marca 2016r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że decyzja z dnia 22 marca 2016r. jest zgodna z prawem. Następnie organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zalicza się do systemu nadzwyczajnych trybów weryfikacji indywidualnych aktów administracyjnych, podkreślając, że – w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z rażącym naruszeniem prawa.
Dalej Kolegium wskazało, że materialną podstawą orzekania w sprawie uchylenia decyzji przyznającej I[...] świadczenia rodzinne na okres zasiłkowy 2006/2007 był art. 23a ust. 5 u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 3 listopada 2009 r. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia 25 września 2006r. nastąpiło z zastosowaniem prawidłowego trybu, tj. art. 23a ust. 5 u.ś.r., ale uchylenie winno mieć miejsce od dnia, kiedy w sprawie przyznanych na wniosek I[...] świadczeń miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Skoro koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego miała miejsce od dnia 5 lutego 2007r., to z tą datą, a nie jak wskazano w decyzji Burmistrza L[...] z dniem 5 maja 2007r., decyzja przyznająca świadczenia z dnia 25 września 2006r. winna być uchylona. Według Kolegium decyzja z dnia 3 listopada 2009 r., dotknięta była wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wydana bowiem została z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Stąd też decyzja ta została w prawidłowy sposób wyeliminowana z obrotu prawnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu I[...] wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, że wskazane w art. 156 § 1 K.p.a. wady decyzji muszą istnieć (obciążać decyzję) w dniu jej wydania, tak więc dla oceny legalności decyzji nie będą miały znaczenia zdarzenia (prawne czy faktyczne), które nastąpiły po jej wydaniu. Tym samym, późniejsza zmiana prawa czy też późniejsze ujawnienie się istotnych dla sprawy faktów, nie będzie powodować nieważności decyzji. W dacie podjęcia decyzji z dnia 3 listopada 2009r. precyzyjna data dotyczącą koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie była znana. Dopiero następczo organ powziął informację o tej okoliczności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji.
Oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.p.s.a.", Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z postępowań nadzwyczajnych, a mianowicie w ramach postępowania nieważnościowego, którego celem jest weryfikacja decyzji ostatecznej wyłącznie pod kątem ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to takie, które jest niewątpliwe, widoczne "na pierwszy rzut oka". Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią kontrolowanego rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa musi być wyraźna, "rzucająca się w oczy".
Z kolei, naruszone unormowanie musi być jednoznaczne, niepowodujące jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Sytuacja, w której dany przepis może być interpretowany na różne sposoby, wyklucza uznanie, iż został on naruszony w stopniu rażącym. Przywołując brzmienie art. 23a ust. 5 u.ś.r., który stanowił materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji, Sąd I instancji wskazał, iż trafne jest stanowisko, że organem właściwym do uchylenia decyzji z dnia 25 września 2006r. był organ, który ją wydał, a wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego nastąpiło z zastosowaniem prawidłowego trybu, tj. art. 23 a ust. 5 u.ś.r., choć uchylenie winno mieć miejsce od dnia, kiedy w sprawie przyznanych świadczeń miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jak natomiast wynika z pisma Marszałka Województwa O[...] z dnia 15 [...] r., w sprawie wniosku I[...] o zasiłek rodzinny wraz z dodatkami na okres zasiłkowy 2006/2007, przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie od dnia 5 lutego 2007r.
Sąd wskazał, że w świetle akt sprawy niespornym jest, że koordynacja miała miejsce od dnia 5 lutego 2007r. i z tą datą, a nie jak wskazano w kwestionowanym orzeczeniu, z dniem 5 maja 2007r., decyzja z dnia 25 września 2006r. przyznające świadczenia rodzinne winna być uchylona. Jednocześnie na mocy art. 23a ust. 5 u.ś.r. organ był obowiązany do przekazania sprawy marszałkowi województwa jako organowi właściwemu, co też uczynił. Dopiero marszałek województwa, w oparciu o art. 23a ust. 6 u.ś.r. winien wydać decyzję w sprawie przedmiotowych świadczeń rodzinnych.
Zdaniem Sądu I instancji, Kolegium prawidłowo zastosowało art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdzając, iż z uwagi na rażące naruszenie prawa, nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza L[...] z dnia 3 [...] r., uchylającej od dnia 5 maja 2007r., decyzję własną z dnia 25 września 2006 r. Kolegium trafnie uznało, że Burmistrz L[...] nie mógł wydać decyzji w trybie art. 23a ust. 5 u.ś.r. uchylając własną decyzję z dniem 5 maja 2007r., skoro koordynacja świadczeń systemów zabezpieczenia społecznego miała miejsce trzy miesiące wcześniej, tj. od dnia 5 lutego 2007r. Sąd I instancji konkludując stwierdził, że działanie organu administracji pozostaje w zgodzie prawem materialnym i procesowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła I[...] wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- I) naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1a w związku z art. 23a ust. 5 u.ś.r. poprzez bezpodstawne uznanie, że w niniejszej sprawie organ naruszy w stopniu rażącym ww. przepis, podczas gdy uchybienia Burmistrza L[...] sprowadzały się do błędu w ustaleniach faktycznych, co odpowiada naruszeniu przepisów prawa procesowego, nie zaś naruszeniu przepisów prawa materialnego, w dodatku w stopniu kwalifikowanym;
- II) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1c i art. 135 P.p.s.a., w związku z art. 43 K.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że decyzja Burmistrza L[...] z dnia 3 listopada 2009r. została prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego podczas gdy w niniejszej sprawie organ wadliwie doręczył rozstrzygnięcie, co spowodowało, że nie powstały skutki prawne doręczenia;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1c. i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji gdy na gruncie niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia art. 23a ust. 5 u.ś.r., tym bardziej w stopniu kwalifikowanym.
Nadto autor skargi kasacyjnej, na podstawie art. 193 w związku z art. 106 P.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z pisma Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w L[...] z dnia 15 marca 2016r. wskazującego na osobę, która podjęła korespondencję zawierającą decyzję z dnia 3 listopada 2009r., a także z aktu urodzenia P[...] nr 1[...] z dnia 23 lipca 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c i art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż doszło do kwalifikowanego naruszenia art. 23a ust. 5 u.ś.r., wypada wskazać, iż rażące naruszenie prawa obejmuje tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich nieprawidłowości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy. Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne i niewątpliwe. Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.
Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowania w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy. Przy czym rażące naruszenie prawa obejmuje swoim zakresem przepisy prawa materialnego, procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym (vide: J.Borkowski [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, W-wa 2012r., s. 635 – 636). Przepis art. 23a ust. 5 u.ś.r. – w brzmieniu obowiązującym na dzień 3 listopada 2009r., a więc na dzień wydania decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym stanowił, iż w przypadku gdy marszałek województwa, w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
W okolicznościach niniejszej sprawy organy dokonały ustalenia, iż początkiem okresu podlegania męża skarżącej ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego – w zakresie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku na J[...] – był dzień 5 lutego 2007r. Okoliczność ta wynika wprost z pisma Marszałka Województwa O[...] z dnia 15 października 2009 r. Powyższe ustalenie zaaprobował Sąd I instancji, a skarżąca kasacyjnie nie podważyła go skutecznie. W skardze kasacyjnej brak jest bowiem – przywołanych jako naruszone – przepisów odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), w następstwie naruszenia których możliwe byłoby podważenie ustalenia leżącego u podstaw uznania kwalifikowanej wadliwości art. 23a ust. 5 u.ś.r. To zaś petryfikuje ustalenia faktyczne leżące u podstaw kontrolowanego wyroku w zakresie daty, od której w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.
Jeżeli zatem decyzja z dnia 3 listopada 2009r. uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia innego, niż początkowy dzień zastosowania w sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, to w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, iż mamy do czynienia z naruszeniem art. 23a ust. 5 u.ś.r., które będąc oczywistym, łatwo dostrzegalnym, wyraźnym i niewątpliwym stanowi rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nadto samo załatwienie sprawy decyzją z dnia 3 listopada 2009r. prowadziło do zanegowania w części treści art. 23a ust. 5 u.ś.r., a więc przepisu stanowiącego podstawę owej decyzji. W tym zakresie należy bowiem podkreślić, iż ustalenie dnia, od którego mają zastosowanie w sprawie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wynika wprost i w jednoznaczny sposób z jedynego pisma, w którym marszałek województwa określił ową datę.
Nie jest także trafnie podniesiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c i art. 135 P.p.s.a., w związku z art. 43 K.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że decyzja z dnia 3 [...]r. została prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego. W powyższym zakresie wypada dostrzec, iż w dotychczasowym postępowaniu nie podważano skuteczności doręczenia ww. decyzji. Zarzut ten po raz pierwszy został sformułowany dopiero w skardze kasacyjnej. Nie sposób zatem czynić Sądowi I instancji zarzutu, że wadliwie uznał ww. decyzję za skutecznie doręczoną, skoro skuteczność jej doręczenia nie budziła wątpliwości w dotychczasowym postępowaniu, a skarżąca tego zarzutu nie podnosiła.
Ponadto wypada dostrzec, iż w powyższym zakresie nie postawiono zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. określającego granice orzekania sądu I instancji. Tym samym nie mogą odnieść rezultatu spodziewanego przez skarżącą kasacyjnie uwagi tyczące niedostrzeżenia przez Sąd I instancji wadliwego doręczenia ww. decyzji.
W kontekście powyższego należy dostrzec, iż nie są także zasadne wnioski dowodowe zgłoszone na okoliczność wadliwości doręczenia decyzji z dnia 3 listopada 2009r., bowiem dyspozycja art. 106 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organami administracji i sądem I instancji (vide: wyrok NSA z dnia 6 października 2009r. sygn. akt II FSK 615/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia prawa materialnego wypada wskazać, iż zarzut ten został wadliwie sformułowany. Skarżąca kasacyjnie zarzuca bowiem Sądowi I instancji błędne uznanie, iż przepis art. 23a ust. 5 u.ś.r. w związku z art. 145 § 1 pkt 1a (nie wskazując jakiego aktu prawnego jest to przepis) został naruszony w stopniu rażącym, przy czym nie przywołuje jako naruszonego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jeżeli natomiast w toku postępowania nieważnościowego, którego wyniki zaakceptował sąd I instancji uznano, iż kwestionowana decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, to podważenie tegoż poglądu w skardze kasacyjnej, w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, winno nastąpić poprzez wskazanie jako naruszonego przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Badana skarga kasacyjna nie zawiera natomiast wskazania w jaki sposób – dopuszczony przez przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a., który może stanowić skuteczny sposób zaskarżenia – naruszony został przepis art. 23a ust. 5 u.ś.r.
Przyjmuje się, iż naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie podciągnięto pod hipotezę określonej normy prawnej (vide: postanowienie SN z dnia 15 października 2001r. sygn. akt I CKN 102/99, LexPolonica nr 383196). Badana skarga kasacyjna pozbawiona jest odniesienia do powyższych okoliczności, a to oznacza, iż w postępowaniu kasacyjnym nie można uznać trafności zarzutu naruszenia art. 23a ust. 5 u.ś.r.
Dodatkowo należy wskazać, iż skarżąca kasacyjnie przyznaje wadliwość decyzji z dnia 3 [...]r., jednak podnosi, iż wadliwość ta sprowadza się do błędu w ustaleniach faktycznych, co nie stanowi naruszenia prawa materialnego. Z powyższym zapatrywaniem deprecjonującym wagę naruszenia prawa ww. decyzją nie można się zgodzić, bowiem wynikająca z art. 23a ust. 5 u.ś.r. norma prawna przewidująca możliwość uchylenia decyzji przyznającej świadczenie rodzinne ma charakter materialnoprawny, gdyż wywiera wpływ na prawa i obowiązki strony postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 26 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 477/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym nie dyskwalifikując możliwości naruszenia przepisów postępowania jako generalnej podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, to odwołując się do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, iż wadliwość decyzji z dnia 3 listopada 2009r. miała charakter materialnoprawny.
Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.