Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Tadeusza W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 lipca 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wyższego Ministra Obrony Narodowej z dnia 18.12.2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonane mjr. Tadeuszowi W. na mocy art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ i par. 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./.
W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę, została rozformowana rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 30.05.2001 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach wojsk inżynieryjnych, z dniem 31.12.2001 r.
W ocenie Sądu I instancji organ administracji niewadliwie ustalił, iż brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, zwłaszcza w sytuacji restrukturyzacji Sił Zbrojnych połączonej ze zmniejszeniem liczby stanowisk służbowych wynikającej z realizacji ustawy z dnia 25.05.2001 r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001-2006 /Dz.U. nr 76 poz. 804 ze zm./. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż do spełnienia przesłanki z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie jest wymagana likwidacja konkretnego stanowiska zajmowanego przez żołnierza zawodowego, lecz wystarczające jest jej rozformowanie. Wobec tego, że przesłanki ze wskazanego wyżej przepisu zaistniały, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ miał prawo na tej podstawie wypowiedzieć skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby woskowej wobec braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Tadeusz W. zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:
- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i nie spełnienie wszystkich przesłanek prawem przewidzianych do uznania wypowiedzenia jako skutecznego w trybie przewidzianym przez ww. ustawę, jak i błędne zastosowanie art. 78 ust. 2 pkt 2 poprzez niewłaściwe ustalenie stanu
- faktycznego, z którego wynika, że wypowiedzenie może nastąpić, gdy brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, podczas gdy w dniu 20.09.2002 r. zaproponowano żołnierzowi takie stanowisko i skarżący wyraził na to zgodę /art. 174 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/,
- naruszenie "par. 138 ust. 1 i 2" rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./ poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i nie spełnienie przesłanek par. 137 rozporządzenia poprzez nie zaproponowanie skarżącemu dwukrotnie /w odrębnych terminach/ objęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska oraz braku adnotacji skarżącego o odmowie ich przyjęcia i tym samym uznania wypowiedzenia jako skutecznego w świetle par. 137 rozporządzenia /art. 174 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/,
- naruszenie przepisów postępowania "poprzez powierzchowne zbadanie sprawy, nie przeprowadzenie wnikliwego postępowania dowodowego, wydanie wyroku w oparciu o zebrany materiał dowodowy, co doprowadziło do tego, że treść wyroku nie jest adekwatna do przedstawionego materiału dowodowego," pominięcie prawa skarżącego do zapoznania się z treścią załączników odpowiedzi na skargę strony przeciwnej i tym samym pozbawienie strony możliwości analizy swej sytuacji prawnej przed wydaniem wyroku, co stanowi naruszenie konstytucyjnego prawa obywatela do rzetelnego i jawnego postępowania /art. 174 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Przedstawione wyżej uchybienia mają w ocenie strony skarżącej istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 par. 2 ustawy, /a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak/ to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej. To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, jaki konkretnie przepis prawa materialnego, czy też procesowego został naruszony przez orzekający Sąd i na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Gdy chodzi zaś o naruszenie prawa procesowego - zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego zaskarżonym wyrokiem i wskazywać konkretny przepis postępowania stanowiący o naruszeniu innych przepisów.
Odnosząc się do zarzutów wniesionej skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania trzeba stwierdzić, iż strona skarżąca żadnego przepisu postępowania, którego naruszenie zarzuca nie wskazała. Brak wskazania konkretnego przepisu prawa w tym zakresie uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej.
Nie można też podzielić wywodów strony skarżącej dotyczących interpretacji przepisów prawa materialnego stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.
Wypowiedzenie stosunku służbowego skarżącemu nastąpiło na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. - o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./. W myśl tego przepisu dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie mając na uwadze zebrany w sprawie materiał uznał, że organy wojskowe wykazały, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania tego przepisu jako podstawy wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu. Tadeusz W. pełnił służbę na stanowisku służbowym szefa zaopatrzenia w środku bojowe w sekcji materiałowej - logistyka, dowództwie 6 Pułku Drogowo-Mostowego. Na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego z dnia 30.05.2001 r. rozformowano jednostkę wojskową, w której skarżący pełnił służbę. Podjęte starania o wyznaczenie skarżącego na inne stanowisko służbowe, stosownie do posiadanego przez skarżącego stopnia wojskowego, jak i kwalifikacji okazały się nieskuteczne, na co wskazuje treść notatek służbowych z dnia 18.10.2001 r. i z dnia 23.07.2002 r.
Wbrew zawartym w skardze kasacyjnej wywodom nie zaistniała w niniejszej sprawie sytuacja przewidziana w przepisie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 30.06.1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ zgodnie z którym przeniesienie żołnierza do rezerwy kadrowej może nastąpić, jeżeli właściwy organ wojskowy przewiduje wyznaczenie oficera na odpowiednie stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata.
W świetle powyższych okoliczności spełnione zostały przesłanki z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a tym samym chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia przepisu par. 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. - w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38 ze zm./ stanowiący, iż dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez organ wojskowy może nastąpić w przypadkach określonych w art. 78 ust. 2 ustawy na wniosek dowódcy jednostki wojskowej skierowany do organu zwalniającego żołnierza z zawodowej służby wojskowej, oraz jeżeli organ zwalniający uznał zasadność wniosku, o którym mowa w ust. 1, dokonuje wypowiedzenia stosunku służbowego. Zawarte w powyższym przepisie wymogi w przedmiotowej sprawie zaistniały.
Natomiast nie ma zastosowania w niniejszej sprawie dalsza dyspozycja przepisu par. 137 ust. 2 cyt. rozporządzenia, zgodnie z którą uznanie zasadności wypowiedzenia z przyczyn określonych w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy nie może nastąpić, jeżeli żołnierzowi zawodowemu organ wojskowy nie zaproponował dwukrotnie, w odrębnych terminach, objęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego, a żołnierz na piśmie odmówił przyjęcia takiego stanowiska. Podstawę bowiem wypowiedzenia stosunku służbowego skarżącemu stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy.
Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skargę kasacyjną należało oddalić na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.