Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Bd 688/11) oddalił wniesioną przez Z. R. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie niewykonania wyroku w/w Sądu z dnia 7 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 804/10.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę o wymierzenie grzywny Prezydentowi Miasta B. w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2010 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 804/10.
Wskazanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie wydania wtórnika prawa jazdy. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne od dnia [...] grudnia 2010 r., a odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy przesłany został organowi w dniu [..] grudnia 2010 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż zastosował się do wszelkich wytycznych zawartych w treści wyroku z dnia 7 października 2010 r., uzupełniając w niezbędnym zakresie materiał dowodowy. Organ wskazał, iż skarżący był informowany o wszelkich czynnościach podejmowanych w toku ponownego rozpoznania sprawy. Zwrócono ponadto uwagę, iż skarżący dwukrotnie skierowany został na badania lekarskie, którym nie poddał się. Prezydent podniósł także, że w dniu [...] czerwca 2011 r. wydana została decyzja Nr [...], odmawiająca Z. R. wydania wtórnika prawa jazdy z powodu braku orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Oddalając skargę – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał ją za nieuzasadnioną.
Przytaczając treść przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a., Sąd Wojewódzki wskazał, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Rozpoznanie skargi polegało zatem na zbadaniu przebiegu postępowania prowadzonego przez organ i dokonaniu jego oceny pod kątem, czy w sprawie miała miejsce bezczynność organu, czy też brak wydania w terminie decyzji był wynikiem innych okoliczności, niezależnych od organu prowadzącego postępowanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd Wojewódzki stwierdził, że odpis prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy przekazany został organowi drugiej instancji w dniu [...] grudnia 2010 r. a do organu pierwszej instancji akta sprawy wpłynęły w dniu [...] stycznia 2011 r. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że po otrzymaniu akt, Prezydent Miasta B. w dniu [...] stycznia 2011 r. skierował do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. pismo, zobowiązujące powyższy organ do zajęcia stanowiska w przedmiocie legalności orzeczenia lekarskiego nr [...], wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. w dniu [...] września 2009 r. W dniu [...] stycznia 2011 r. uzyskał odpowiedź, iż badanie zakończone wydaniem przedmiotowego orzeczenia przeprowadzone zostało w trybie odwoławczym, z zachowaniem procedury określonej przepisami prawa i wykazało u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z uwagi na niewykonanie względem skarżącego badań psychologicznych i niewydanie w tym przedmiocie stosownego orzeczenia, Prezydent Miasta B., pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. zobowiązał Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. do skierowania skarżącego na badanie psychologiczne. W dniu [...] lutego 2011 r. skarżący odebrał skierowanie z terminem badania wyznaczonym na dzień [...] lutego 2011 r. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy o udzielenie informacji odnośnie wyniku badań, na co uzyskał informację, że skarżący nie poddał się badaniom. Powtórny termin badania wyznaczono na dzień [...] kwietnia 2011 r., przesyłkę zawierającą zawiadomienie o terminie skarżący odebrał w dniu [...] kwietnia 2011 r., jednak ponownie nie stawił się na badanie psychologiczne.
W dalszym toku postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji, na podstawie pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] maja 2011 r. ustalił, iż w dniu [...] maja 2011 r. dokonano korekty podstawy prawnej w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] września 2009r. Powyższe pismo do Prezydenta Miasta B. wpłynęło w dniu [...] czerwca 2011r., w dniu natomiast [...] czerwca 2011r. organ ten wydał decyzję nr [...]. W dniu [...] czerwca 2011r. skarżący zaś złożył do Sądu skargę o wymierzenie organowi grzywny.
Powyższe dowodziło zatem – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności. Jego działania były podejmowane w sposób metodyczny, miały na celu zebranie całego materiału dowodowego, a to wymagało współpracy z innym organem, Wojewódzkim Ośrodkiem Medycyny Pracy w B. Sąd Wojewódzki uznał także, że odstępy pomiędzy poszczególnymi czynnościami, dokumentowanymi pismami urzędowymi były niewielkie, a skarżący na bieżąco informowany był o przebiegu całego postępowania, każde z pism otrzymując do wiadomości. Ponadto podkreślono, iż to skarżący swoim zaniedbaniem sam przyczynił się do przedłużenia postępowania administracyjnego, gdyż mimo dwukrotnego wezwania nie stawił się na badania psychologiczne.
Z. R. w złożonej przez siebie skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości, zarzucił mu naruszenie przepisu postępowania tj. art. 154 § 1 P.p.s.a.
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylając wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Bd 804/11) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy wyjaśnić, czy skarżący domaga się wydania nowego prawa jazdy, czy przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia, czy toczyło się postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia skarżącemu prawa jazdy i czy skarżący przeszedł badania w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, a ponadto nakazano uzupełnienie akt o niezbędną dokumentacje medyczną. Wykonanie powyższych zaleceń było zatem niezbędne do wyczerpującego wyjaśnieniu stanu faktycznego, które dopiero umożliwiało organowi wydanie właściwej decyzji. Wskazania zawarte w wyżej wymienionym wyroku nie zostały w całości wykonane przez Prezydenta Miasta B. Skarżący kasacyjnie podnosił zatem, że rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd Wojewódzki pominął fakt, iż Prezydent Miasta B. nie podjął działań zmierzających do ustalenia czego domaga się wnioskodawca, tj. wydania nowego prawa jazdy, czy wydania wtórnika prawa jazdy.
Twierdził również, że Prezydent Miasta B. nie wystąpił o niezbędną dokumentację medyczną, związaną z wydanym orzeczeniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w B. W skardze kasacyjnej zakwestionowano także twierdzenie Sądu I instancji, że to sam skarżący przyczynił się swoimi zaniedbaniami do przedłużenia postępowania administracyjnego nie stawiając się na badaniach psychologicznych. Z dniem [...] września 2009 r. skarżący utracił bowiem uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych (upływ terminu ważności prawa jazdy). Wzywanie zaś osoby, która nie była już kierowcą na badania psychologiczne w trybie art. 124 ust. 1 pkt 4 ustawy z 27 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. nr 108, poz. 908 ze zm.) nie było zasadne. Z tego powodu, Sąd I instancji niesłusznie – zdaniem strony - uznał działania podejmowane przez organ wobec skarżącego za zmierzające do zakończenia sprawy, a niestawienie się skarżącego na badania psychologiczne za przedłużanie postępowania administracyjnego.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Z tego powodu postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, które nie są usprawiedliwione.
Przepis art. 154 § 1 P.p.s.a., w przypadku wydania poprzednio wyroku uchylającego wydane decyzje, umożliwia nałożenie na organ grzywny jedynie w razie jego bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W związku z powyższym, wydanie w tej sprawie wyroku uwzględniającego skargę, musiało być poprzedzone stwierdzeniem w/w okoliczności. To zaś wymagało przeprowadzenia analizy szeregu czynności podejmowanych przez Prezydenta Miasta B., co też Sąd I instancji uczynił, zasadnie przyjmując, że wskazany organ prowadząc przedmiotowe postępowanie i wydając w jego wyniku w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzję, nie pozostawał w bezczynności.
Organ prowadził bowiem postępowanie, które spowolnione zostało brakiem reakcji skarżącego na wystosowane do niego wezwania. Z tej właśnie więc głównie przyczyny nie było możliwe wydanie decyzji w odpowiednim czasie.
Stanowiska tego nie podważają twierdzenia skarżącego kasacyjnie odnoszące się do prawidłowości podjętych przez organ czynności, zasadności kierowanych do wnioskodawcy wezwań na badania psychologiczne, niewyjaśnienia intencji autora rozpoznawanego wniosku, a tym samym niewykonania wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawartych w wyroku z dnia 7 października 2010 r. Oceniając bowiem, czy organ pozostaje w bezczynności lub, czy prowadzone przez niego postępowanie obarczone jest przewlekłością, Sąd Wojewódzki był wyłącznie zobowiązany ustalić, czy w toku postępowania Prezydent podejmował czynności związane z przedmiotem prowadzonego postępowania i nie działał w sposób przewlekły.
Kwestie natomiast, czy Prezydent Miasta B. prawidłowo zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Bd 804/10), którym uchylono poprzednio wydane w tej sprawie decyzje, może być natomiast rozważana przez organ drugiej instancji i ewentualnie sąd administracyjny, w przypadku wniesienia skargi na decyzję tego organu. Ocena bowiem prawidłowości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego – pod względem merytorycznym – nie może być dokonywana w postępowaniu, w którym badaniu podlega bezczynność lub przewlekłość postępowania.
Z tej przyczyny, przytoczona w skardze kasacyjnej argumentacja, związana z oceną merytoryczną podejmowanych przez Prezydenta Miasta B. czynności, nie uzasadniała nałożenia na organ grzywny, określonej w art. 154 § 1 P.p.s.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 P.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.