Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 900/07 oddalający skargę [...] Sp. z o.o. w J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji stwierdzającej przekazanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 1997 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w Chrzanowie przekazał Zakładom [...] "[...]" w upadłości z siedzibą w J. w użytkowanie wieczyste należącą do Skarbu Państwa nieruchomość nr [...] w obrębie [...] miasta J. oraz sprzedał obiekty budowlane na niej położone. Decyzja ta została doręczona syndykowi w dniu [...] września 1997 r. i stała się ostateczna.
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 1998 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" w S. zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. W uzasadnieniu wskazała na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podniosła, że przedsiębiorstwo [...] "[...]" spółka z o.o. zostało przejęte na własność Państwa orzeczeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej. Spółka zawnioskowała do właściwego Ministra o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia. Podniesiono, że od roku 1931 obecna działka [...] składała się z dwóch części: fabrycznej należącej do Spółki oraz z części prywatnej (dom mieszkalny, ogród, szklarnia), która należała do osób fizycznych – M. M. i S. M. Przejęciu w trybie nacjonalizacji ta część majątku nie podlegała.
Decyzją z dnia [...] lipca 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Chrzanowie odmówił wznowienia postępowania uznając, że wniosek nie pochodzi od strony. Wojewoda Śląski uchylił to rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia zalecając rozważenie kwestii legitymacji wnioskodawcy, w szczególności w kontekście toczącego się przed Ministrem Gospodarki postępowania w sprawie legalności decyzji dotyczących przejęcia na mocy orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. [...] "[...]" spółki z o.o. w S. na własność Skarbu Państwa.
Jak wynika z akt sprawy, Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Przemysłu i Handlu nr [...] z dnia [...] lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa: [...] "[...]" Sp. z o.o. – S. Pełnomocnik Spółki złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie tej sprawy oraz wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] kwietnia 1958 r. wydanego w porozumieniu z przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa [...][...] Sp. z o.o. w części dotyczącej parceli budowlanej l.kat. [...],[...],[...] oraz willi dyrektora, komórki przy willi, komórki w ogrodzie, stajni w ogrodzie i cieplarni.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Minister Gospodarki i Pracy nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] kwietnia 1958 r. wydanego w porozumieniu z przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa: [...] "[...]" Sp. z o.o. w części dotyczącej parcel: L.w.h. [...]. kat. [...],[...] oraz [...] o łącznej powierzchni 5.260 m2 oraz willi dyrektora, komórki przy willi, komórki w ogrodzie, stajni w ogrodzie i cieplarni.
W następnej kolejności postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Prezydent Miasta J., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego w Chrzanowie z [...] sierpnia 1997 r. o przekazaniu w użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej nr [...] obr. [...] miasta J., na rzecz Zakładów [...] "[...]" w upadłości w J., w części dotyczącej działek katastralnych: [...],[...] oraz [...] o łącznej powierzchni 5.260 m². Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] na podstawie art. 146 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a. Prezydent Miasta J. stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, jednak nie można jej uchylić ze względu na upływ 5 lat od daty jej doręczenia. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Minister Przemysłu i Handlu orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 1948 stwierdził przejęcie na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa [...] "[...]" Sp. z o.o.
Objęcie poszczególnych składników majątku przedsiębiorstwa nastąpiło protokołem zdawczo-odbiorczym z [...] października 1949 r. Protokół ten został zatwierdzony przez Ministra Przemysłu Lekkiego orzeczeniem z [...] kwietnia 1958 r. Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. stwierdził nieważność tego orzeczenia w części dotyczącej parcel katastralnych [...],[...] i [...] oraz zabudowań, które stanowiły majątek właścicieli przedsiębiorstwa nie związany bezpośrednio z działalnością garbarni. W tym zakresie przywrócony został stan sprzed nacjonalizacji. Uchylone zostało zatem rozstrzygnięcie, które stanowiło podstawę do wydania orzeczenia przez Kierownika Urzędu Rejonowego w dniu [...] sierpnia 1997 r. Okoliczność ta uzasadnia uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości. Jednocześnie jednak upływ ponad pięciu lat od doręczenia decyzji uniemożliwia jej uchylenie ze względu na art. 146 § 1 k.p.a.
Wojewoda Śląski po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki, decyzją z dnia [...] października 2005 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
Po rozpoznaniu skargi na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2006 r. w sprawie o sygn. II SA/Gl 1087/05 uchylił decyzję Wojewody. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że po pierwsze zasadnie organy przyjęły istnienie przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. (jakkolwiek budzi wątpliwości kwestia dotrzymania przez Spółkę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania). Po wtóre, skoro doszło do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, to zakończenie wznowionego postępowania administracyjnego następuje w formie decyzji rozstrzygającej dalszy byt prawny decyzji ostatecznej, której to postępowanie dotyczyło i nie jest możliwe wydanie decyzji uchylającej decyzję ostateczną i umarzającej postępowanie wznowieniowe. W końcu Sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu, co zalecono uwzględnić organowi odwoławczemu.
Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych m.in. w art. 145 § 1 pkt 4 i 8 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przez doręczenie decyzji, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a. należy rozumieć doręczenie decyzji którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie (wyrok NSA z 28 listopada 1996 r., II SA/Gd 766/96; NSA z 12 sierpnia 1997 r., II SA/Kr 865/96). W sprawie decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego została doręczona Syndykowi Masy Upadłości Zakładu [...] –S." [...] września 1997 r. i od tej daty należy liczyć 5 letni termin warunkujący dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym.
Orzekając po wyroku Sądu, Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podał, że zgodnie z art. 146 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 i 8 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło lat 5, organ zobowiązany jest wówczas stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 900/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w J. na wyżej opisaną decyzję Wojewody Śląskiego wskazując, iż decyzja ta nie naruszyła przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd orzekający związane są oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku z dnia 9 sierpnia 2006, sygn. akt II SA/Gl 1087/05. W wyroku tym Sąd, uchylając decyzję organu odwoławczego, przesądził zarówno o legitymacji skargowej skarżącej Spółki, jak i o istnieniu przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego. Oceniając jako wadliwą decyzję organu odwoławczego uchylającą rozstrzygnięcie organu I instancji i umarzająca postępowanie, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko o niedopuszczalnosci uchylenia decyzji ostatecznej, jeżeli upłynął termin 5 lat od jej doręczenia, co w niniejszej sprawie zostało wykazane. Z art. 170 p.p.s.a. wynika także ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem.
Sąd I instancji odnosząc się do zarzutu związanego z wpływem zawieszenia postępowania administracyjnego na bieg 5 letniego terminu ograniczającego możliwość uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, wskazał że wątpliwości budzi, czy w ogóle w sprawie doszło do takiego zawieszenia. Sąd wyjaśnił, że nawet w sytuacji, gdy fakt zawieszenia postępowania byłby jednoznaczny i niewątpliwy, nie miałby on wpływu na bieg terminu z art. 146 § 1 k.p.a. Podzielił stanowisko reprezentowane przez doktrynę, że reguła, iż zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie doznaje wyjątków w szczególności nie ma zastosowania do terminów przedawnienia ustanowionych w art. 146 § 1 k.p.a., kwalifikowanych jako terminy materialnoprawne. Odmienność terminów z art. 146 § 1 k.p.a. wynika z ich funkcji, mającej zapewnić względną stabilność wydanych decyzji ostatecznych a w efekcie stabilność ukształtowanego nimi stanu prawnego.
Wprowadzenie tych terminów stanowi przejaw kompromisu między zasadą zgodności z prawem wydanych decyzji ostatecznych a zasadą ochrony ukształtowanego stanu prawnego (przy zachowaniu uprawnień stron przewidzianych w art. 153 k.p.a.). Art. 146 § 1 k.p.a. w zestawieniu z art. 103 k.p.a. stanowi lex specialis, odnosząc się do szczególnej kategorii terminów kodeksowych, reguluje odmiennie kwestię wpływu okresu zawieszenia na ich bieg. W konsekwencji Sąd przyjął, że terminy z art. 146 § 1 k.p.a. liczone są od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji a ich biegu nie wstrzymuje zawieszenie postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2008 r. wniosła "[...]" Sp. z o.o. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 3 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niezbadanie w wymaganym zakresie zgodności z prawem działania organu,
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędne jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące, że jest związany wszelkimi ustaleniami poczynionymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2006 r., nawet dotyczącymi prawidłowości doręczenia skarżącej spółce ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Chrzanowie z dnia [...] sierpnia 1997 r. Sąd nie odniósł się do błędów poczynionych przy ustaleniu legalności decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r. W niniejszej sprawie nie doszło do wykazania, że decyzja z dnia [...] sierpnia 1997 r. została doręczona, bądź ogłoszona stronie. Decyzja w sprawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej jako dz. [...] obr. [...] J. nie została doręczona spółce "[...]", pomimo tego że ta mając w postępowaniu interes prawny legitymowała się przymiotem strony. Autor skargi kasacyjnej wskazując na art. 146 § 1 k.p.a. uznał, że nielogicznym byłoby liczenie 5 letniego terminu przedawnienia od momentu doręczenia bądź ogłoszenia decyzji jakiejkolwiek stronie postępowania.
Termin ten powinien rozpocząć swój bieg od dnia doręczenia, bądź ogłoszenia decyzji stronie, która żąda wznowienia postępowania. Odmienna interpretacja pozbawiłaby stronę, która żąda wznowienia realnej szansy dochodzenia swych praw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- powoływanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Odnośnie oceny zasadności wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, przypomnieć należy, iż nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to zaskarżony wyrok byłby odmienny. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut obrazy przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego art. 146 § 1 k.p.a. Zarzut ten nie jest trafny, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że decyzje obu instancji nie naruszają prawa. Zarówno w decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] sierpnia 2005 r. jak i w decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r. (wydanych po wznowieniu postępowania) prawidłowo zastosowano art. 146 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a. wskazując, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Chrzanowie z dnia [...] sierpnia 1997 r. w sprawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej nr [...] w obr. [...] miasta J. na rzecz Zakładów [...] "[...]" w upadłości w części dotyczącej działek katastralnych: [...],[...] i [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz że od daty jej doręczenia upłynął okres dłuższy niż 5 lat.
Wspomnieć należy, ze art. 146 § 1 k.p.a. stanowi ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Kluczowym znaczeniem dla organów administracji do określenia, czy zachodzi ww. negatywna przesłanka ograniczająca dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania, jest fakt doręczenia lub ogłoszenia decyzji oraz upływ 5 letniego terminu. Fakt doręczenia lub ogłoszenia decyzji winien być w odpowiedni sposób udokumentowany albo w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru, albo protokołu ogłoszenia decyzji, faktu doręczenia w żadnym wypadku nie można domniemywać. Tenże przepis nie wskazuje kręgu adresatów doręczenia lub ogłoszenia decyzji, należy więc wskazać że będą nimi strony postępowania oraz podmioty działające na prawach strony, a także inne podmioty (uczestnicy postępowania) jeżeli obowiązek doręczenia im decyzji wynika z przepisów ustaw szczególnych.
W przedmiotowej sprawie decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Chrzanowie z dnia [...] sierpnia 1997 r. w spawie przekazania w użytkowanie wieczyste nieruchomości została doręczona stronie postępowania - syndykowi masy upadłości Zakładu [...] "[...]" w upadłości M. P. w dniu [...] września 1997 r. On też osobiście potwierdził odbiór tej decyzji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Zatem 5 letni termin wymieniony w art. 146 § 1 k.p.a. rozpoczął swój bieg właśnie od tej daty. W skardze kasacyjnej podniesiono, że decyzja w przedmiocie przekazania nieruchomości w użytkowanie wieczyste nie została doręczona skarżącej spółce "[...]".
Odnosząc się do tego zarzutu raz jeszcze należy podkreślić, że zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. i stosownie do utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa sądowoadministracyjnego datą doręczenia o jakiej mowa w tym przepisie, jest data doręczenia decyzji w odniesieniu do stron biorących udział w danym postępowaniu, nie zaś w odniesieniu do podmiotów pominiętych, które na podstawie przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. domagają się wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2002 r. sygn. akt I SA 1526/00 – Lex 82800, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1776/07 – Lex nr 484885).
Zatem odmienne stanowisko prezentowane w tym zakresie w skardze kasacyjnej jest całkowicie nietrafne. Gdyby przyjąć interpretację tego przepisu przedstawioną przez skarżącego kasacyjnie, to ograniczenie możliwości uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, na skutek tego, że strona bez własnej winy nie brała w nim udziału, byłoby iluzoryczne. Ponadto skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 1018/97 (Lex 47227), że treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowe, tj. niezależnie od okoliczności, które to spowodowały.
Przy wykładni art. 146 § 1 k.p.a. nie bez znaczenia pozostaje odniesienie się do zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji stosunków prawnych i służy realizacji takich wartości jak: ochrona i niezmienialność praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznych tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. zapewnia trwałość tych decyzji i przyczynia się do gwarantowania pewności obrotu prawnego. Realizacja tejże zasady została wyrażona m.in. w art. 146 § 1 k.p.a., który (jak wyżej opisano) zakreśla ściśle określone granice czasowe, po upływie których decyzja obarczona istotnymi wadami nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania tj. art. 171 w zw. z art. 3 i w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niezbadanie w wymaganym zakresie zgodności z prawem działania organu – nie może zostać uznany za trafny. Przepis art. 171 p.p.s.a. odnoszący się do instytucji powagi rzeczy osądzonej nie pozostaje w związku z tą konkretną sprawą. Nadmienić należy, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 9 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 1087/05 uchylając decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] października 2005 r. wydaną po rozpoznaniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia [...] sierpnia 2005 r., dokonał wykładni art. 146 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a. Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał art. 153 p.p.s.a. (stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ), a nie jak błędnie podnosi skarżący kasacyjnie art. 171 p.p.s.a. Tym samym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. na organie i sądzie spoczywał obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w tymże wyroku.
Z powyższych względów wbrew stanowisku strony wnoszącej skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył powołanych przepisów postępowania, a zatem skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej.