Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 sierpnia 2022 r., I OSK 889/19, po rozpoznaniu na rozprawie skarg kasacyjnych Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Krakowa i Gminy Miasta Kraków od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 listopada 2018 r., IV SA/Wa 474/18, w sprawie ze skarg Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Krakowa i Gminy Miasta Kraków na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 4 grudnia 2017 r. nr DO-4-6613-193-RF/16 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 30 września 2015 r. nr DI-4-7714-547-RK/14.
Wnioskiem z 6 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów. W uzasadnieniu swojego wniosku podkreślił, że wniosek taki zawarł w skargach kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Na mocy art. 193 p.p.s.a. przepis ten, tj. art. 157 p.p.s.a., ma zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z akt sprawy wynika, że strony skarżące – reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika – w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarły wnioski o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Następnie w skargach kasacyjnych skarżący, reprezentowani przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika co przed Sądem I instancji, również zawarli wnioski o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W wyroku z 31 sierpnia 2022 r., I OSK 889/19, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał powyższych wniosków, ale w uzasadnieniu pouczył strony o możliwości wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku w tym zakresie. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek został złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku, zatem podlegał merytorycznemu rozpoznaniu.
Jednym z dodatkowych orzeczeń, które według przepisów p.p.s.a. Sąd powinien był zamieścić z urzędu jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż przepis art. 209 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 p.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania.
Podstawą prawną zasądzenia kosztów w rozpoznawanej sprawie jest art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 200 i 209 p.p.s.a. Zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu – jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Stosownie zaś do art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Z kolei art. 200 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 480 zł; zaś stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) tego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżących za sporządzenie skarg kasacyjnych w niniejszej sprawie wynosiło łącznie 720 zł (2 x 360 zł).
Zwrot kosztów postępowania sądowego powinien zatem obejmować kwotę 960 zł (2 x 480 zł) za reprezentację skarżących przez pełnomocnika w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a także kwotę 720 zł za sporządzenie i wniesienie skarg kasacyjnych oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przez tego samego pełnomocnika, który występował także w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, wpisy od skarg kasacyjnych (200 zł) oraz wpisy od skarg (400 zł). A zatem łączna kwota zwrotu kosztów postępowania sądowego przed NSA wyniosła 2.280 zł.
W konsekwencji należało uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2022 r., I OSK 889/19, przez dodanie pkt.
- 2. i zasądzenie od organu na rzecz każdego ze skarżących kwoty 1.140 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.