Uzasadnienie
I OSK 890/07
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 lutego 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ke 676/06, odrzucił skargę A. Z., J. Z., J. K., A. O. i R. O. na stanowisko Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy likwidacji drogi wewnętrznej. Sąd w motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż skarga na stanowisko rady gminy nie może być przedmiotem merytorycznej kontroli sądu administracyjnego, gdyż nie została wniesiona na akt administracyjny o jakim mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej p.p.s.a. Sąd ocenił, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt niż wymieniony w tym przepisie podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W dalszej kolejności Sąd pierwszej instancji argumentował, iż w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142 poz. 1591), przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być uchwała lub zarządzenie podjęte przez organ gminy z zakresu administracji publicznej, o ile narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego. W ocenie Sądu natomiast będące przedmiotem skargi stanowisko Rady Miejskiej w [...] w przedmiocie odmowy drogi lokalnej nie jest uchwałą w rozumieniu norm wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnymi oraz aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł o odrzuceniu skargi wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. Z. zaskarżył wskazane powyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 lutego 2007 roku w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższy zarzut autor skargi kasacyjnej domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia w całości i merytorycznego rozpoznanie sprawy. W skardze kasacyjnej zawarto także ewentualny wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor nie zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji, stosownie do którego, stanowisko Rady Miejskiej w [...] nie jest aktem woli, który może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zarzucono także Sądowi pierwszej instancji niezastosowanie art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nie wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi uniemożliwiających nadanie jej prawidłowego biegu w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto też argumenty przemawiające za zasadnością merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy na korzyść strony skarżącej.
Rozpoznając niniejszą sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym (art. 49 § 1 p.p.s.a.), jak również spełniać wymogi materialne przewidziane dla tego pisma przewidziane w art. 176 tej ustawy. Wśród najważniejszych wymogów materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej wyróżnia się przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. W myśl bowiem art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma jednak miejsca.
Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera jeden zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach przepisów postępowania, to jest art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do naruszenia tego dojść miało w wyniku niezastosowania tego przepis przez Sąd pierwszej instancji i niewezwania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych odrzuconej skargi na stanowisko Rady Miejskiej w [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jednak nie zasługuje na uwzględnienie albowiem nie został sformułowany w sposób skuteczny. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż formułując zarzuty skargi kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis jaki w ocenie autora skargi kasacyjnej miał zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Jeżeli natomiast przepis, którego zarzut dotyczy zawiera kilka unormowań ujętych w różnych jednostkach redakcyjnych, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, który dokładnie paragraf ustęp czy punkt danego przepisu został w jego opinii naruszony. Będący przedmiotem zarzutu w rozpoznawanej skardze kasacyjnej art. 49 p.p.s.a. składa się z trzech paragrafów. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował dokładnie, który z tych paragrafów został naruszony przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Skutkuje to nieskutecznością tego zarzutu. Niezależnie od tego podnieść należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w zaskarżonym postanowieniu ocenił, że objęte skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach stanowisko Rady Miejskiej w [...] nie mieści się w zakresie działania sądów administracyjnych wynikającym z art. 3 § 2 p.p.s.a. i orzekł w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy orzekł o odrzuceniu skargi. Sąd uznając zatem, że sprawa objęta skargą nie należy do właściwości sądów administracyjnych nie miał obowiązku badać, czy pismo to spełnia wymogi formalne przewidziane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz wezwać stronę do uzupełnienia ewentualnych braków w trybie i na zasadach art. 49 § 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie podniesiono natomiast skutecznego zarzutu dotyczącego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie braku legitymacji do wniesienia skargi na stanowisko Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował też dostatecznie czego miały dokładnie dotyczyć braki formalne skargi, których w jego ocenie nie uzupełnił Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie wskazano także w jaki sposób uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co było obowiązkiem jej autora wynikającym z art. 174 punkt 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej niewłaściwe sformułował też wniosek o uchylenie lub zmianę zaskarżonego postanowienia domagając się jego zmiany oraz merytorycznego rozpoznania sprawy. W myśl bowiem art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i merytorycznie rozpoznać sprawę jedynie w sytuacji, kiedy nie doszło do naruszenia prawa procesowego. Tymczasem jedyny zarzut rozpoznawanej skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przez Sąd norm proceduralnych, to jest art. 49 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego zasady i tryb postępowania przed tymi sądami.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.