Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E.B., J.B. i G.Z. od postanowienia tego Sądu odrzucające skargę stron. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 lutego 2013 r. Sąd wskazał, iż zaskarżone w sprawie postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej doręczone było E.B., działającemu jako pełnomocnik pozostałych skarżących, w dniu 27 lipca 2012 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 27 sierpnia 2012 r. Skarga wniesiona została jednak dopiero w dniu 24 września 2012 r., podlegała zatem odrzuceniu jako spóźniona, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.). dalej jako P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli E.B., J.B. i G.Z., reprezentowani przez radcę prawnego, domagając się uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi, mimo zachowania terminu do wniesienia środki odwołania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż Sąd pominął w swoich rozważaniach fakt, że skarżący, po otrzymaniu postanowienia Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, zwrócił się do tego organu, pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r., w trybie art. 111 § 1 k.p.a. o uzupełnienie postanowienia. Odpowiedź na to wezwanie wydana została w nieodpowiadającej prawu formie, bowiem KKU – wbrew nakazowi z art. 111 § 1b k.p.a. – wypowiedziało się jedynie pismem, w którym stwierdziło, że jedyną formą polemiki z postanowieniem jest skarga wniesiona do sądu administracyjnego. Pismo to doręczone było skarżącemu w dniu 11 września 2012 r., a skarga została wniesiona w dniu 24 września 2012 r., a zatem z zachowaniem terminu, na co wskazuje art. 111 § 2 k.p.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Art. 111 § 1b, który obowiązywał także w dacie złożenia wniosku E.B. z dnia 10 sierpnia 2012 r., nakazuje, aby uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia rozstrzygnięcia winno nastąpić w drodze postanowienia.
Natomiast z treści art. 111 § 2 k.p.a. wynika, że w przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi. Z regulacji zawartej w art. 111 § 2 k.p.a. wynika, że w związku z wystąpieniem strony o uzupełnienie decyzji ulega zmianie termin, w którym strona może wnieść m.in. skargę do sądu administracyjnego. Termin ten biegnie nie od dnia doręczenia pierwotnej decyzji, ale od dnia otrzymania rozstrzygnięcia zawierającego stosowne uzupełnienie, bądź też uzupełnienia odmawiające.
Wobec tego od daty doręczenia postanowienia wydanego w zakresie uzupełnienia rozstrzygnięcia albo odmawiającego takiego uzupełnienia będzie biegł dla strony termin do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący po otrzymaniu postanowienia KKU z dnia 9 lipca 2012 r. złożył do organu pismo, z żądaniem sprostowania i wyjaśnienia przepisów powołanych w postanowieniu z dnia 9 lipca 2012r. Powołał się przy tym na art. 111 § 1k.p.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołanego pisma nie można było uznać za wniosek złożony w trybie art. 111 § 1 k.p.a. mimo powołania w nim tej normy. Decyzja wymaga uzupełnienia gdy jest niekompletna, a więc zawiera niepełne rozstrzygnięcie oraz nie zawiera pouczenia co do zakresu i trybu zaskarżenia rozstrzygnięcia, ewentualnie zamieszczone w niej pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień stron.
Żądanie z jakim zwrócił się E.B. w swoim piśmie z dnia 10 sierpnia 2012 r. dotyczyło w istocie wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego przez Komisję rozstrzygnięcia. Skarżący miał bowiem wątpliwości co do jej prawidłowości.
Wątpliwości co do prawidłowości podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie mogą być usuwane w trybie art. 111§1 kpa. Nie,można zatem przyjąć, aby pismo z dnia 10 sierpnia 2012r. skutkowało wdrożeniem procedury z art. 111 § 1 k.p.a. Za niezasadne uznać należało zatem stanowisko skarżącego kasacyjnie co do biegu terminu do wniesienia skargi w myśl art. 111§2 kpa.
Tym samym zgodnie ze stanowiskiem Sądu I instancji bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczął się w dniu 27 lipca 2012 r., kiedy to doręczono skarżącemu postanowienie organu z dnia 9 lipca 2012 r. W postanowieniu tym zawarto wyraźne i skuteczne pouczenie co do trybu jego zaskarżenia, do którego skarżący winien był się zastosować. Niezastosowanie się do prawidłowo skonstruowanego pouczenia obciąża stronę, uchybienie terminowi do wniesienia skargi powodowało konieczność jej odrzucenia, co też w sprawie niniejszej miało miejsce.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.