Postanowienie NSA z 4 października 2005 r., I OSK 894/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ryszarda M.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt II SA/GL 82/05 odrzucającego skargę Ryszarda M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 1558/01 postanawia:

Skład

Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz

Sentencja

oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

I OSK 894/05

Uzasadnienie

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił:

"1. naruszenie prawa materialnego poprzez skoncentrowanie się Sądu tylko na treści art. 273 par. 3 p.p.s.a; podczas gdy z pism skarżącego z 25.10.2004 r. i z 23.02.2005 r. wynika, że nie chodzi tu jedynie o wadliwe zastosowanie art. 273 par. 3, ale także i przede wszystkim o art. 271 ust. 2 i art. 273 par. 2

Skarżący podnosi, że działał bez pełnomocnika, jest inwalidą o znacznie ograniczonej możliwości kontaktu z otoczeniem.

W postępowaniu administracyjnym podnosi skarżący - odrzuca się zasadę "ignorantia iuris nocet" /vide wyrok NSA z 27.03.1985 r. - III SA 53/85, art. 7, 9, 128 Kpa, art. 6 p.p.s.a., prawo pomocy - art. 243-263 p.p.s.a./.

Skarżący ustawicznie podnosił, że nie był stosownie informowany w całym procesie administracyjnym i sądowym o jego uprawnieniach i podlegał nawet dezinformacji, wykorzystywano każde jego potknięcie.

2. Mylne powołanie się Sądu na postanowienie z dn. 19.05.2003 r. /II SA/Ka 611/03/. Skarżący wnosił wówczas o wykładnię wyroku NSA z 15.10.2001 r. /II SA/Ka 1558/01/, którą otrzymał dopiero po roku i to po skardze do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym postanowieniu z dnia 08.12.2003 r. Sąd stwierdza, że pismo skarżącego z dn. 24.02.2003 r. "zostało potraktowane jako wniosek o wznowienie postępowania sądowego".

Wbrew intencji strony skarżącej postępowanie to wypacza /według skarżącego/ też sens wniosku o uzasadnienie /wyjaśnienie/ wyroku."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzut objęty punktem drugim nie nadaje się do oceny, gdyż sprowadza się tylko do opisu bez wskazania normy prawnej, która miałaby zostać naruszona, natomiast zarzut drugi jest nietrafny.

Z treści pism skarżącego z dnia 25 października 2004 r. i z 23 lutego 2005 r. nie wynika żadna inna podstawa wznowienia poza wprost powołanym art. 273 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, przy czym wskazanie tego przepisu dowodzi, że skarżący zna ustawowe przyczyny wznowienia, nie można zaś oczekiwać od sądu, aby, w drodze domniemania formułował te przyczyny za skarżącego, do czego właśnie zmierza skarga kasacyjna.

Podnoszona w zarzucie pierwszym okoliczność, że skarżący działał bez pełnomocnika - oraz nie był stosownie informowany o swoich uprawnieniach - wskazywać ma na pozbawienie skarżącego możności działania.

Jednak pozbawienie możności działania - w rozumieniu art. 271 pkt 2 powołanej ustawy - jest skutkiem naruszenia przepisów prawa w skardze zaś nie wskazuje się przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się sąd.

Skarga kasacyjna nie ma więc usprawiedliwionej podstawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak wyżej.