Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 879/09 stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem samochodu oraz orzekł, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącej C. M. "S" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie kwotę 357,00 złotych (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław – Psie Pole orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki Renault 19, nr rej [...] stanowiącego własność U. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we Wrocławiu. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław – Psie Pole przekazał organowi likwidacyjnemu – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze, ze względu na miejsce przechowania ww. pojazdu tj. parking w Krakowie przy ul. S. [...], wykonanie decyzji z dnia [...] listopada 2007 r.
W dniu 29 stycznia 2009 r. skarżąca C. M. "S" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze "Wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów przechowania pojazdu" za okres od 17 sierpnia 2007 r. do dnia 23 stycznia 2009 r. w kwocie 6.417,20 złotych (sześć tysięcy czterysta siedemnaście 20/100). W uzasadnieniu wniosku skarżąca wywodziła, że pojazd marki Renault 19 został odholowany na parking przy ul. S. w Krakowie na podstawie dyspozycji Policji, a w związku z tym, że w terminie 6 miesięcy od dnia zatrzymania nie został odebrany, przeszedł z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa. Skarżąca podnosiła, że pojazd został odebrany z parkingu w dniu 23 stycznia 2002 r. na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze, działając na podstawie art. 102 §2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z §3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), przyznał skarżącej zwrot wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu w kwocie 312,32 złotych (trzysta dwanaście 32/100). Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze wskazał, że dokonał likwidacji pojazdu w ramach zleconej rekwizycji, ale właściwym organem do wydania postanowienia w sprawie przyznania kosztów za przechowywanie pojazdu na parkingu w okresie od 17 sierpnia 2007 r. do 21 grudnia 2008 r. jest Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław – Psie Pole, który to wydał orzeczenie o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze przyznał skarżącej koszty za przechowywanie pojazdu, od dnia przekazania dokumentów do rekwizycyjnej likwidacji, tj. od dnia 22 grudnia 2008 r. do dnia likwidacji (sprzedaży) pojazdu w dniu 22 stycznia 2009 r., we wskazanej kwocie 312,32 złotych (trzysta dwanaście 32/100).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i stwierdził, że w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości stron, jak i organu odwoławczego. W ocenie organu odwoławczego istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy organ rekwizycyjny winien ponosić wydatki związane z przechowywaniem pojazdu w okresie, zanim otrzymał zlecenie rekwizycyjne. Organ odwoławczy stwierdził, że dysponentem postępowania o przejęcie pojazdu na rzecz Skarbu Państwa jest organ wydający orzeczenie w tym zakresie. Organ ten korzystając z uprawnień organu egzekucyjnego może zlecić wykonanie czynności organowi rekwizycyjnemu na terenie działania którego znajduje się pojazd. Organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze nie może ponosić odpowiedzialności za koszty przechowywania pojazdu w okresie przed otrzymaniem zlecenia rekwizycyjnego.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła skarżąca C. M. "S" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. W skardze wywodzono, że skoro pojazd został odebrany z parkingu w dniu 23 stycznia 2009 r. na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze z dnia 22 stycznia 2009 r., to Skarb Państwa reprezentowany przez ten właśnie organ powinien pokryć wynagrodzenie za dozór pojazdu w okresie od sierpnia 2007 r. do 23 stycznia 2009 r. w kwocie 6.417,20 złotych (sześć tysięcy czterysta siedemnaście 20/100). Kwota ta stanowi iloczyn ilości dób przechowywania pojazdu (tj. 526) oraz kwoty wynagrodzenia za jedną dobę, wynikającą z uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 8 stycznia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2003 r. Nr 43, poz. 575), tj. 12,20 złotych (dwanaście 20/100). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Sąd I instancji stwierdził, że stan faktyczny ustalony przez organy administracyjne nie jest sporny. Pojazd marki Renault 19, nr rej. [...] przeszedł na własność Skarbu Państwa na mocy art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Sąd wskazał, że organem właściwym w sprawie przejęcia pojazdu na własność Skarbu Państwa – stosownie do §8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1377 ze zm.) oraz art. 21 §1 pkt 3 Kpa – był Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław Psie – Pole, który w dniu 7 listopada 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu, a następnie w dniu [...] listopada 2007 r. wydał decyzję o jego przejęciu.
Sąd stwierdził, że właściwość tego organu uzasadniała okoliczność, że ostatni właściciel pojazdu – spółka U. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością miała siedzibę we Wrocławiu. Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniała sytuacja, w której porzucony pojazd znajdował się na terenie innego organu, niż wydającego rozstrzygnięcie w sprawie, bowiem pojazd został usunięty z ul. Ć. w Krakowie przez Policję w trybie art. 130 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a następnie odholowany i zabezpieczony na parkingu przy ul. S. [...] w Krakowie – prowadzonym przez skarżącą.
Sąd I instancji stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego Wrocław Psie - Pole przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Kraków – Podgórze wykonanie decyzji orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu. Czynnością zleconą było wykonanie decyzji. W ocenie Sądu I instancji zlecenie wykonania decyzji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu nie obejmuje orzeczenia o kosztach jego parkowania. Sąd I instancji wywodził, że organem właściwym w sprawie o zwrot koniecznych kosztów i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu przejętego na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 powołanej ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jest organ właściwy do wydania decyzji orzekającej o przejęciu ruchomości nawet wówczas, gdy likwidacji tej ruchomości dokonuje organ rekwizycyjny w trybie art. 31 §1 i 1a powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Sąd stwierdził, że zaskarżonym postanowieniem Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze, działając w charakterze organu rekwizycyjnego, orzekł o przyznaniu zwrotu wydatków związanych z dozorem pojazdu, do czego nie był upoważniony przez organ egzekucyjny w ramach zleconych czynności.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 §1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krakowie oraz orzekł, że postanowienia te nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca C. M. "S" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. Skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na zarzucie naruszenia art. 141 §4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że orzeczenie o wydatkach i kosztach parkowania pojazdu marki Renault 19 nr rej. [...] nie mieściło się w ramach zleconych czynności rekwizycyjnych.
Na podstawie art. 174 pkt 2) w związku z art. 141 §4 oraz art. 134 §2 i w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c skarżąca wniosła o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w części określonej w punkcie I i II sentencji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie;
- 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;
Na podstawie art. 182 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżąca zrzekła się rozprawy i wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że zlecenie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław Psie - Pole o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu – obejmuje nie tylko przeprowadzenie faktycznych czynności likwidacyjnych (np. sprzedaż pojazdu), ale i rozliczenie kosztów z nimi związanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 §2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był przy rozpoznaniu sprawy podstawami skargi kasacyjnej.
Art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) stanowi: "Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy". W wyroku z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt SK 54/08, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis ten jest zgodny z artykułami 2, 22, 31 ust. 3 i 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim kształtuje sytuację prawną i dotyka praw podmiotów prowadzących parkingi, na których umieszczone są pojazdy usunięte z drogi (wyrok TK z 25.05.2009 r. sygn. akt SK 54/08, OTK ZU-A 2009/5/69).
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1) lit. c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – z tego względu nie można podnieść zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 145 § 1 pkt 1) lit. c nie obejmuje kwalifikowanego naruszenia prawa będącego podstawą stwierdzenia nieważności. W zaskarżonym wyroku Sąd oparł się na kwalifikowanym naruszeniu prawa w zakresie właściwości stwierdzając nieważność zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze kasacyjnej nie wyprowadzono naruszenia art. 145 § 1 pkt 2) tej ustawy w związku z art. 156 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
Postawienie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c w związku z art. 31 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), który można by wyprowadzić z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jest niezasadny. Art. 31 § 1 powołanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest przepisem postępowania, określa bowiem zakres właściwości delegacyjnej organu rekwizycyjnego.
Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustalenie w zaskarżonym wyroku przez Sąd właściwości organu dało podstawę do odstąpienia od przyjętego zakazu. Nietrafność zarzutów skargi kasacyjnej czyni również niezasadnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych wszystkich względów, skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.