Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 702/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z [...] maja 2015 r. nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty Kępińskiego z [...] kwietnia 2015 r. nr [...].
Decyzjami tymi – działając na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu, który wystąpił o skierowanie K. Z. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z uwagi na to, że w okresie od 23 stycznia 2013 r. do 7 października 2014 r. uzyskał 30 punktów karnych związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego – K. Z. został skierowany na egzamin kontrolny w terminie do 30 maja 2015 r. z zagrożeniem, że w razie braku informacji o wystąpieniu przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie tego egzaminu zostanie wszczęte postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Organy wyjaśniły, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest decyzją "związaną", że organ nie ma możliwości odstąpienia od jej wydania, a nadto, że nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania czy weryfikacji liczby punktów przyznawanych kierowcy za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Oddalając skargę K. Z., Wojewódzki Sąd w pełni podzielił stanowisko organów tak co do charakteru decyzji, wydanej w związku z wnioskiem Komendanta Policji, jak i braku uprawnień organów do weryfikacji przyznanych punktów karnych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. Z., domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi zarzucił:
- 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, w szczególności: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) przez jego stosowanie, mimo że art. 114 stracił moc z dniem 4 stycznia 2016 r., czyli w chwili orzekania już był uchylony;
- 2) art. 130 ust. 2 ustawy jak wyżej przez uznanie, że ma ono zastosowanie do skarżącego, podczas gdy dotyczy on osób, którym na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby liczbę 24, a skarżący ma punkty za okres od listopada 2013 r. do 7 października 2014 r., przy czym te ostatnie nie były prawomocnie rozstrzygnięte w rocznym czasie, bowiem wyrok ich dotyczący zapadł [...] lutego 2015 r. w Sądzie Rejonowym w K. w sprawie o sygn. akt [...];
- 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 134 p.p.s.a. przez pominięcie faktu, iż do okresu 1 roku w jakim zliczeniu podlegają punkty karne nie mogą być wliczone punkty w ilości 10 z 7 października 2014 r., bowiem prawomocne orzeczenie Sądu pozwalające na ich zaliczenie zapadło [...] lutego 2015 r., a zatem w roku czasu skarżący miał jedynie prawomocnie przypisanych 20 punktów karnych, z czego kolejne punkty umniejszyło mu odbyte 20 października 2014 r. szkolenie w trybie art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym i to jeszcze przed upływem roku od pierwszych naliczanych mu punktów, a nie jak przyjmuje Sąd, że miał 30 punktów karnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył przepisów, wskazanych w jej podstawach.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne są powołane do kontroli działalności administracji publicznej (§ 1), a sprawują ją pod względem zgodności z prawem (§ 2). Taki zakres kontroli oznacza, że oceniając działania organów administracji sądy biorą pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie działania organu. Jeżeli przedmiotem kontroli są decyzje administracyjne badaniu podlega ich zgodność z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. Dotyczy to zarówno wojewódzkich jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wojewódzki sąd ocenia czy decyzja jest zgodna z prawem, które stanowiło podstawę jej wydania, zaś Naczelny Sąd kontroluje ocenę wojewódzkiego sądu, w ramach oczywiście takich, na jakie pozwalają zarzuty skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest nimi związany, na mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), "p.p.s.a.".
Przenosząc to na stan niniejszej sprawy, kontrola dotyczyła zgodności decyzji z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie 25 maja 2015 r., tj. wynikającym z tekstu jednolitego – Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., gdyż w tej dacie została wydana decyzja organu drugiej instancji, a nie jak uważa skarżący kasacyjnie, co wynika z pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, w dacie 13 marca 2016 r. – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ocena decyzji co do zgodności z przepisem na datę orzekania przez sąd, a nie przez organ właśnie naruszałaby ww. art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Zarzut zatem naruszenia ww. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ Prawa o ruchu drogowym nie jest słuszny.
Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 130 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jak i art. 134 p.p.s.a., przy czym, już tak na marginesie, nie został ten zarzut prawidłowo postawiony. Art. 134 p.p.s.a. dzieli się bowiem na dwa paragrafy, zatem należało wskazać przepis konkretny, który został naruszony.
Przedmiotem sprawy było skierowanie K. Z. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Skierowania tego dokonuje, wydając decyzję, właściwy starosta, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, który wniosek o takie skierowanie składa z uwagi na przyznanie kierowcy więcej aniżeli 24 punkty karne za przekroczenie przepisów ruchu drogowego. Jak słusznie wyjaśniły organy i Wojewódzki Sąd, decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b/ jest decyzją "związaną" wnioskiem komendanta Policji. W postępowaniu prowadzonym na podstawie tego przepisu organy nie mają kompetencji do weryfikacji przyznanych punktów karnych. Punkty te wynikają z ewidencji prowadzonej przez Policję i to ta jednostka jest władna je korygować, co wynika z art. 130 Prawa o ruchu drogowym. Zarzuty zatem dotyczące liczby przyznanych punktów karnych powinny być kierowane do organów Policji i weryfikowane w postępowaniu przed nimi.
Podniesione w postępowaniu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami nie mogą być skuteczne, jako postawione przed organem niemającymi uprawnień do korygowania tych punktów.
Zarzuty zatem zawarte w punkcie drugim i trzecim skargi kasacyjnej nie mogą być skuteczne bowiem nie dotyczą przedmiotu sprawy, w której wydane zostały zaskarżone decyzje.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.