Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 14/07 oddalił skargę W. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...], nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] nr [...] o wypowiedzeniu W. O. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego i odmowy przyjęcia niższego stanowiska służbowego.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
St. chorąży W. O. pełnił zawodową służbę wojskową w [...] Rejonowej Bazie Materiałowej na stanowisku służbowym: starszego magazyniera - kierownika magazynu - magazyn techniczny - sekcja przechowywania - skład - komenda. Na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych, baza ta podlegała z dniem 31 grudnia 2003 r. rozformowaniu, wskutek czego zajmowane przez skarżącego stanowisko miało zostać zlikwidowane. W związku z powyższym w dniu [...] marca 2003 r., podczas rozmowy służbowej prowadzonej przez uprawnione organy kadrowe - działając na podstawie art. 36 ust. 6 w zw. z ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. - o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. nr 10, poz. 55 ze zm.) zaproponowano W. O. przyjęcie niższego stanowiska służbowego: chorążego eksploatacji - kompania remontowa - dowództwo - [...] Pułk Artylerii - [...] Dywizja Zmechanizowana - [...] Korpus Zmechanizowany - Wojsk Lądowych. W. O. pismem z dnia [...].03.2003r. odmówił przyjęcia proponowanego stanowiska służbowego.
W tym stanie rzeczy Dowódca [...] Okręgu Wojskowego ostateczną decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r., nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział W. O. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 9 grudnia 2003 r. Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...] Dowódca [...] Okręgu Wojskowego zwolnił W. O. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł z dniem 30 września 2004 r. do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego.
W dniu 6 lipca 2006 r. W. O. wystąpił do Dowódcy Wojsk Lądowych z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...]
Dowódca Wojsk Lądowych po rozpatrzeniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego. Od rozstrzygnięcia tego W. O. wniósł odwołanie do Ministra Obrony Narodowej, który decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał nadzorczą decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych w mocy wskazując, iż stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić w przypadku, gdy stanowisko służbowe zajmowane przez żołnierza zawodowego w służbie stałej uległo likwidacji, a odmówił on wyrażenia pisemnej zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe. W ocenie Ministra Obrony Narodowej taka sytuacja w niniejszej sprawie miała miejsce i brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] Minister podniósł, iż rozkaz Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] sierpnia 2002 r., w wyniku którego nastąpiło zmniejszenie liczby stanowisk etatowych, miał charakter konstytutywny i był aktem, mocą którego dokonano przeformowania. Wydanie ww. rozkazu było formalnym aktem przeformowania jednostki, powodującym zmniejszenie struktury organizacyjnej, co w efekcie doprowadziło do likwidacji stanowiska służbowego zajmowanego przez W. O.. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż wypowiedzenie stosunku służbowego doręczno zainteresowanemu w dniu 9 grudnia 2003 r., zatem zgodnie z art. 79 ust. 5 cytowanej ustawy termin wypowiedzenia rozpoczął bieg od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia, tj. od 1 stycznia 2004 r., a więc po dokonaniu zmian organizacyjnych powodujących likwidację zajmowanego przez skarżącego stanowiska.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. O. zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez rażące uchybienie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem decyzję o wypowiedzeniu stosunku służbowego podjęto przed datą likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, a ponadto w ocenie skarżącego, zaistniały nieprawidłowości przy zwalnianiu go z zawodowej służby wojskowej w związku z wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...]. Zdaniem skarżącego decyzja Ministra została wydana w oparciu o wycinkowy i niepełny materiał dowodowy, a więc z naruszeniem art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę W. O. ocenił, iż organy orzekające w sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, gdyż decyzja ta nie zawiera wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Skoro żołnierz odmówił na piśmie przyjęcia proponowanego niższego stanowiska służbowego, to bez wątpienia w takiej sytuacji zaistniała podstawa do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej i wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Sąd podniósł, iż nie ma racji skarżący twierdząc, że wypowiedzenie stosunku służbowego było przedwczesne, gdyż jego stanowisko służbowe w dacie wydawania przedmiotowej decyzji jeszcze istniało. Jest sprawą powszechnie wiadomą, że w Siłach Zbrojnych wykonano w ostatnich latach szereg przedsięwzięć natury organizacyjno - etatowej, które to działania polegały przede wszystkim na rozformowaniu lub przeformowaniu szeregu związków taktycznych, oddziałów i dowództw różnego szczebla. Sprawą oczywistą jest, że w sytuacji gdy ma dojść do zlikwidowania określonych stanowisk, organ odpowiednio wcześniej musi dokonać właściwego zagospodarowania kadr, by nie doprowadzić do przerwania jego prawidłowego funkcjonowania. Rozmowy o ewentualnym powierzeniu skarżącemu innego stanowiska służbowego organ podjął wcześniej po to, by z racjonalnym wyprzedzeniem planować zatrudnienie w nowej strukturze. Sąd zwrócił uwagę, iż proponowanego stanowiska służbowego skarżący nie przyjął w dniu [...], zaś decyzja wypowiedzeniowa nosząca datę [...], została doręczona W. O. i weszła do obrotu prawnego w dniu 9 grudnia 2003 r., tymczasem jego dotychczasowe stanowisko służbowe miało być zlikwidowane z dniem 31 grudnia 2003 r. Zestawienie tych dat w żadnym razie nie pozwala podzielić stanowiska W. O. co do przedwczesności decyzji o wypowiedzeniu, tym bardziej, gdy uwzględni się fakt, iż zgodnie z art. 79 ust. 5 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. termin wypowiedzenia rozpoczął bieg pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym dokonano wypowiedzenia, tj. w przedmiotowej sprawie - od 1 stycznia 2004 r., kiedy to stanowisko służbowe zajmowane przez W. O. faktycznie już zostało zlikwidowane.
Dowódca [...] Okręgu Wojskowego rozkazem personalnym z dnia [...], stwierdził zwolnienie W. O. z zawodowej służby wojskowej i przeniesienie do rezerwy z dniem 30 września 2004 r. wskutek upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało w ocenie Sądu pierwszej instancji uznać za bezpodstawne.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2007 r. wniósł W. O. reprezentowany przez radcę prawnego A. W., zarzucając orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 6 w zw. z art. 36 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, iż spełnione zostały określone w ww. przepisach przesłanki wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, w konsekwencji czego nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy zwalnianiu go ze służby, podczas gdy takie naruszenia wystąpiły,
- art.36 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż została skarżącemu złożona propozycja objęcia stanowiska służbowego (przez co, wobec odmowy żołnierza, spełniono jedną z przesłanek wypowiedzenia), w sytuacji gdy w rzeczywistości postępowanie organu który dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego było niewłaściwe, albowiem propozycja była złożona przedwcześnie,
- art. 20 ust. 3 powołanej wyżej ustawy poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji nie dostrzeżenie uchybienia w działaniach organów polegających na przedwczesnym zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej i ograniczeniu mu możliwości dalszego pełnienia służby wojskowej.
Ponadto skarżący zarzucił orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie uwzględnienie wszystkich naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, w szczególności zaś naruszeń przepisów postępowania administracyjnego: art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 16, 28, 61 § 4, 77 § 4, 78, 79, 81, 107 § 3 k.p.a.
Na wstępie skarżący zwrócił uwagę, iż jednostka wojskowa, w której pełnił służbę uległa rozformowaniu na podstawie Rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w Rejonowych Bazach Materiałowych. W uzasadnieniu decyzji o wypowiedzeniu Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, stwierdził jednak, iż faktyczną podstawą wypowiedzenia są zmiany organizacyjne w Rejonowych Bazach Materiałowych, które nastąpiły na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002.
Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący podniósł, iż w przypadku powołania się w wypowiedzeniu na art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. spełnione powinny zostać dwie przesłanki; a) likwidacja stanowiska służbowego, b) odmowa przyjęcia przez żołnierza innego (niższego) stanowiska służbowego. Przy czym obie powyższe czynności dokonane powinny być przed wręczeniem wypowiedzenia. Wcześniejsze wydanie decyzji naruszyło jego zdaniem przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art.36 ust. 6 w zw. z art. 36 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, który jednoznacznie stanowi, iż dokonanie wypowiedzenia służby wojskowej może nastąpić, gdy zlikwidowano zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe. Użycie przez ustawodawcę formy czasu przeszłego dokonanego jest w ocenie skarżącego nieprzypadkowe. Wskazuje bowiem na zamiar wykluczenia możliwości dokonywania wypowiedzeń przed rzeczywista likwidacją stanowiska. Najpierw więc musiało ulec faktycznej likwidacji stanowisko służbowe, a dopiero później można było składać wypowiedzenia żołnierzom zajmującym określone stanowiska. Nigdy odwrotne jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał się na obowiązującą w resorcie Obrony Narodowej wykładnię wskazaną we wprowadzonym do użytku służbowego z dniem 1 lipca 2004 r. przez Ministra Obrony Narodowej opracowaniu: "Działalność kadrowa w Siłach Zbrojnych RP". W opracowaniu tym stwierdzono m.in., że "dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego (doręczenie wypowiedzenia) następuje po dacie wprowadzenia zmiany organizacyjnej określonej wykazem zmian. W przypadku braku w wykazie zmian daty ich wprowadzenia za datę zmian przyjmuje się datę wykazu zmian".
W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, konieczne jest również dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny analizy prawidłowości wykładni dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i organy administracyjne I i II instancji w części dotyczącej drugiej z przesłanek określonych w art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r., tj. odmowy przyjęcia przez żołnierza innego (niższego) stanowiska służbowego. Jak wynika z akt sprawy ze skarżącym przeprowadzono rozmowę kadrową w dniu 24 marca 2003 r., a więc prawie rok czasu przed faktyczna likwidacją jego stanowiska służbowego. Dlatego też rozmowy tej nie można brać pod uwagę jako okoliczności świadczącej o podjęciu przez organy wojskowe działań mających na celu znalezienie skarżącemu stanowiska służbowego. Nie można też dziwić się, że nie godził się on na zmianę stanowiska, skoro przez cały prawie rok mógł pełnić jeszcze służbę na stanowisku dotychczasowym. Na dzień przeprowadzenia wspomnianej rozmowy nie było podstaw aby poszukiwać takiego stanowiska. W konsekwencji uznać należy, że ze skarżącym nie przeprowadzono we właściwym trybie rozmowy kadrowej po zarządzeniu zmian etatowych, przez co jego oświadczenie, że nie wyraża zgody na ewentualne przeniesienie służbowe nie ma znaczenia prawnego dla późniejszego wypowiedzenia stosunku służbowego.
Uzasadniając naruszenie przepisów postępowania skarżący, przywołując treść art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podniósł, iż koniecznym jest zwrócenie uwagi Sądu na liczne naruszenia przepisów postępowania w szczególności art. 6,7,8,9,10§1,11,16,28,61§4,77§4,78,79,81,107§3 kpa, których w działaniach organu administracyjnego nie dopatrzył się sąd pierwszej instancji.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który zaskarżone orzeczenie wydał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wymienione w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej ppsa (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.). Oznacza to związanie Sądu podstawami, przytoczonymi w skardze kasacyjnej wymienionymi w art.174 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlega oddaleniu
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, który to zarzut nie jest trafny. Należy zauważyć, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Treść art. 134 p.p.s.a. oznacza, że Sąd dokonując kontroli administracji publicznej pod względem zgodności z prawem dokonuje jej w pełnym zakresie, bowiem nie jest związany granicami skargi. Tym samym należy przyjąć, że zakresem rozpoznawania Sądu pierwszej instancji objęte są wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego w jakim stadium i w jakim trybie postępowania zostały podjęte, jeśli dotyczą tej samej sprawy administracyjnej. W tej sytuacji nie można uznać, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia omawianego przepisu.
Podając podstawy kasacyjne, sporządzający skargę kasacyjną wskazał liczne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, których obrazy, jego zdaniem w "szczególności" dopuścił się Sąd pierwszej instancji. Nie wskazał jednak na czym naruszenie tych przepisów miałoby polegać oraz nie wykazał czy ich naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Użyty w skardze kasacyjnej zwrot " w szczególności" jako wyrażenie uznane semantycznie za puste sprawia, że skarga nie odpowiada w tym zakresie wymogom formalnym, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana by nie stwarzała trudności interpretacyjnych. Wymogu tego nie spełnia skarga kasacyjna w niniejszej sprawie.
Przechodząc do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego: tj. naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 6 w zw. z ust.4 pkt.2 i ust. 1 pkt. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez błędną jego wykładnię stwierdzić należy, iż zarzut ten jest nietrafny. Przede wszystkim przypomnieć należy, że przedmiotem sprawy sądowoadminiistracyjnej nie była ocena legalności wydanej w zwykłym trybie decyzji administracyjnej wypowiadającej skarżącemu, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 6 powołanej ustawy, stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej (decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...]), lecz ocena decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, nieważnościowym (decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]). W trybie tym organ nadzorczy badał jedynie, czy kwestionowana decyzja z dnia [...] dotknięta jest wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. czy przy jej wydawaniu Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego naruszył prawo w stopniu rażącym, bądź wydał ją bez podstawy prawnej. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stosował prawo materialne jedynie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności wskazanych w ww. przepisie kodeku postępowania administracyjnego.
Dokonując kontroli przeprowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania nadzorczego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy nadzoru trafnie oceniły, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...], a tym samym decyzje nadzorcze obu instancji odmawiające stwierdzenia jej nieważności były uzasadnione. Stanowisko to podziela Naczelny Sąd Administracyjny. Zważyć przy tym należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnieje utrwalony pogląd, że błędna interpretacja przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r. sygn. akt II SA 1387/89. Lex nr 46253; wyrok NSA z 2 lutego 2006 r. II OSK 489/05, Lex nr 196694).
W ocenie składu orzekającego analiza normy prawnej zawartej w przepisach art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 6 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 1 pkt. 3 ustawy pragmatycznej, wbrew temu co twierdzi skarżący, nie prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy było wykluczenie możliwości dokonania wypowiedzenia przed rzeczywistą likwidacją zajmowanego przez żołnierza zawodowego stanowiska. Wprawdzie w art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej ustawodawca używa formy czasu przeszłego dokonanego: "zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe", jednakże nie oznacza to, że takie wypowiedzenie może nastąpić tylko po faktycznej likwidacji stanowiska. Celem tego przepisu było ustanowienie podstawy prawnej dla wypowiedzenia stosunku służbowego w sytuacji przekształceń organizacyjnych i kadrowych w siłach zbrojnych. Przepis ten wskazuje jedynie na konieczność zachowania związku pomiędzy likwidacją zajmowanego dotychczas przez żołnierza zawodowego stanowiska, a wypowiedzeniem mu stosunku służbowego. W tym stanie rzeczy nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 36 ust. 4 ustawy pragmatycznej polegającego na przedwczesnym, a więc prawnie nieskutecznym, złożeniu skarżącemu propozycji objęcia innego (niższego) stanowiska służbowego. Skoro bowiem dla skutecznego wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, nie jest niezbędna faktyczna likwidacja zajmowanego przez żołnierza stanowiska, a jedynie istnienie logicznego związku przyczynowego między planowaną likwidacją stanowiska a złożonym wypowiedzeniem, to w sposób oczywisty również czynności poprzedzające to wypowiedzenie, a więc złożenie propozycji objęcia innego stanowiska, mogą zostać dokonane przed realną likwidacja stanowiska służbowego.
W sprawie jest poza sporem, że baza materiałowa, w której skarżący pełnił służbę z dniem 31 grudnia 2003 r. na podstawie rozkazu Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych uległa rozformowaniu i w związku z tym uległo również likwidacji stanowisko służbowe zajmowane przez W. O.. W przewidywaniu likwidacji zajmowanego przez W. O. stanowiska służbowego uprawnione organy kadrowe w dniu [...] marca 2003 r. zaproponowały mu przyjęcie niższego stanowiska służbowego. Przyjęcia tego stanowiska skarżący na piśmie w dniu [...] marca 2003 r. odmówił. W tym stanie rzeczy spełnione zostały przesłanki warunkujące skuteczne wypowiedzenie skarżącemu w trybie art. 77 ust. 2 pkt 3 ustawy pragmatycznej stosunku zawodowej służby wojskowej.
Obowiązująca wówczas ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidywała 9-miesięczny okres wypowiedzenia, którego termin zgodnie z art. 79 ust. 5 tej ustawy biegł od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. W przypadku skarżącego decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego z dnia [...] została mu doręczona w dniu 9 grudnia 2003 r., a zatem termin wypowiedzenia biegł od 1 stycznia 2004 r., tak więc rozpoczął on bieg po dacie faktycznego zakończenia określonego w tym rozkazie procesu rozformowania bazy materiałowej, w której skarżący pełnił służbę i likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska. Samo zaś zwolnienie skarżącego ze służby zostało dokonane w dniu 30 września 2004 r. wskutek upływu wspomnianego terminu wypowiedzenia, na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...]. W tym stanie sprawy nie można zarzucić organom, iż wypowiedzenie to nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub bez podstawy prawnej.
Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że wykładnia i zastosowanie przez organy wojskowe art. 78 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36 ust. 6 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 1 pkt. 3 cyt. ustawy pragmatycznej było zgodne z prawem i tym samym nie mogło być mowy o rażącym naruszeniu tych przepisów w decyzji z dnia [...], a co za tym idzie ostateczna decyzja nadzorcza Ministra Obrony Narodowej odmawiająca stwierdzenia jej nieważności nie narusza prawa.
Jako całkowicie chybiony uznać należy zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 ustawy pragmatycznej poprzez jego niezastosowanie, skoro bowiem organy wojskowe podejmujące merytoryczną decyzję w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego nie stosowały tego przepisu, to nie mogły go naruszyć i to w sposób rażący, nie mógł on być również zastosowany przez organy prowadzące w sprawie tejże decyzji postępowanie nadzorcze. Nie stanowił on w związku powyższym także przedmiotu rozważań Sądu pierwszej instancji badającego legalność nadzorczej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...]
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.