Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 110/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. A. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2007 r., którym utrzymany został rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Żninie z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] o zwolnieniu K. A. z dniem 28 grudnia 2007 r. z Policji.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił:
Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku trwałej niezdolności do służby, a w sprawie bezspornym było, że orzeczeniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Bydgoszczy, zatwierdzonym w dniu [...] listopada 2007 r. przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w Łodzi, K. A. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów, a inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, a także, że od 4 grudnia 2006 r. przebywał na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. Te okoliczności nie tylko pozwalały, ale nawet nakładały obowiązek na organ zwolnienia ze służby policjanta, na podstawie ww. przepisu, przy czym zwolnienie na tej podstawie zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie mogło nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosił pisemne wystąpienie ze służby. Ten warunek został zachowany, a K. A. nie zgłosił wystąpienia ze służby. Co się tyczy zarzutu skargi, że w decyzji organu pierwszej instancji powołano w podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, to nie jest to istotne naruszenie prawa, takim bowiem mogłoby być tylko wydanie decyzji przez organ niewłaściwy, a w sprawie pierwszej instancji działał organ właściwy, co też podkreślono w decyzji administracyjnej, wskazując na art. 45 ust. 3 ustawy o Policji.
W konkluzji Wojewódzki Sąd stwierdził, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, a postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami K.p.a.
Skargę kasacyjną w imieniu K. A. wniósł, upoważniony do tej czynności, radca prawny. W skardze kasacyjnej skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi w myśl art. 188 P.p.s.a., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, polegającą na ograniczeniu się jedynie do określenia właściwości organu do wydania rozkazu personalnego, a nie podstawy prawnej zwolnienia ze służby i zbadania zasadności jego zastosowania. Tym samym poprzez błędne odczytanie art. 45 ust. 1 Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy uznał, że zwolnienie ze służby skarżącego nastąpiło również na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. gdy wymaga tego ważny interes służby, co nie znajduje żadnego uzasadnienia w oparciu o akta sprawy.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że mając na uwadze treść art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, wskazującego, że w określonym w nim przypadku właściwym organem jest komendant wojewódzki policji, Sąd pierwszej instancji powinien był zakwestionować ten przepis jako przyczynę zwolnienia, ale najistotniejsze jest to, że ma on zastosowanie w sytuacji zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, czego Sąd w ogóle nie wziął pod uwagę. Zastosowanie zaś tego przepisu wobec skarżącego stoi w wyraźnej sprzeczności z rzeczywistą podstawą, którą była niezdolność z powodu choroby, a nie zwolnienia gdy wymaga tego interes służby – podważono dalej, stwierdzając, że służba skarżącego była nienaganna i powołanie jako podstawy zwolnienia art. 45 ust. 1 narusza jego dobra osobiste i dyskwalifikuje w oczach ewentualnych przyszłych pracodawców.
Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podkreślając, że zarówno ten organ jak i Wojewódzki Sąd wyraźnie zwracali uwagę, że podstawą zwolnienia był art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a nie art. 45 ust. 2 pkt 5.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zarzucono w niej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) dalej "ustawa o Policji", który to błąd w wykładni miałby polegać na tym, że Sąd uznał, iż zwolnienie skarżącego ze służby nastąpiło również na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Jednak z takim zarzutem nie można się zgodzić.
Art. 45 ustawy o Policji wskazuje organy Policji właściwe do orzekania w sprawach zwolnień policjantów ze służby. W ust. 1 tego artykułu jako właściwy do zwolnienia został wskazany komendant wojewódzki Policji, jeśli zwolnienie następuje na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5. Ten z kolei przepis stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby.
W sprawie K. A. jego zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i taka podstawa zwolnienia została wskazana, co wynika zarówno z rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, organu odwoławczego, jak i zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu. Art. 45 ust. 1 ustawy o Policji został istotnie powołany w podstawie prawnej rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, obok zresztą art. 45 ust. 3 tej ustawy. Również w podstawie przywołany został art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Stan faktyczny sprawy, jej dokumentacja, uzasadnienia organów obu instancji wskazuje wyraźnie, że zwolnienie K. A. ze służby nastąpiło na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, tj. z uwagi na orzeczenie o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, a właściwym w tym przypadku jest organ wskazany w art. 45 ust. 3 tej ustawy, a taki działał w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie odniósł się do tego faktu, tj. zarówno do przyczyny zwolnienia, która była wskazana w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, jak i właściwości organu w tej sprawie, tj. wskazanego w art. 45 ust. 3 tej ustawy. W taki sam sposób Wojewódzki Sąd odniósł się do "wady" decyzji, w której podstawie wskazano art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, wskazując, iż uchylenie decyzji, jak tego chciał skarżący, mogłoby mieć miejsce wówczas gdyby w sprawie działał niewłaściwy organ, co nie miało – zdaniem Sądu i słusznie - miejsca.
Z zaskarżonego wyroku Sądu wynika jednoznacznie, że podstawą zwolnienia ze służby był art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a nie art. 41 ust. 2 pkt 5, jak to zarzuca skarżący.
Ponieważ przyczyną zwolnienia była ta, którą wskazuje art. 41 ust. 1 pkt 1 to rozkaz personalny wydał organ właściwy w sprawie, tj. wskazany w art. 45 ust. 3 i tak ocenił to Wojewódzki Sąd. Ta przyczyna zwolnienia wynika, jak to Sąd zaznaczył, z całego postępowania, jego dokumentacji, uzasadnień rozkazów. Co za tym idzie rozstrzygnięcie ma oparcie w materiale dowodowym. Błędny jest zatem zarzut, że nieuchylenie przez Wojewódzki Sąd rozkazów z uwagi na powołanie przez organ pierwszej instancji art. 45 ust. 1 ustawy o Policji oznacza, że Sąd ten uznał, iż podstawą zwolnienia był też art. 41 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Taki wniosek z wyroku nie wynika. Istotnie zupełnie niepotrzebnie Komendant Powiatowy Policji w Żninie powołał w podstawie prawnej rozkazu art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, jednak jest to błąd rozkazu niemający żadnego znaczenia w sprawie. Błąd ten nie mógł stanowić podstawy uchylenia przez Wojewódzki Sąd zaskarżonych rozstrzygnięć, ani też wyroku tego Sądu. Należy go raczej traktować w kategorii oczywistej omyłki, o czym mowa w art. 113 K.p.a., gdyż jak to wyjaśniono, podstawę zwolnienia stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i art. 45 ust. 3, zatem powołanie art. 45 ust. 1 było bez znaczenia w sprawie.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).