Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 898/07

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2250/06, oddalił skargę A. G. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...], nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie wypowiedzenia A. G. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych, [...] Rejonowa Baza Materiałowa, w której A. G. pełnił zawodową służbę wojskową z dniem 31 grudnia 2003 r. uległa przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną, wskutek czego zmniejszył się jej stan etatowy i brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji zawodowych. Rozkaz ten był aktem, mocą którego dokonano przeformowania, nie zaś zapowiedzią przeformowania. W tym zakresie nie był wydany żaden inny akt. Ponieważ przeformowanie było procesem przekształceń w wielu płaszczyznach, powołany rozkaz określał początek i koniec tego procesu. Wydanie przez Szefa Sztabu Generalnego WP tego rozkazu było formalnym aktem przeformowania jednostki, powodującym zmniejszenie struktury organizacyjnej, co w efekcie doprowadziło do zmniejszenia jej stanu etatowego. W oparciu o ten rozkaz podjęto działania personalne zmierzające do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiedzenia stosunku służbowego. W przypadku A. G. brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Spełnione zostały zatem przesłanki określone w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 10 poz. 55 z późn. zm.), uzasadniające wypowiedzenie mu stosunku służbowego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SA 2673/00 (LEX nr 77681), organ wskazał, że wypowiedzenia takiego można dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów.

Dodatkowo organ podkreślił, iż wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej doręczono skarżącemu w dniu 30 czerwca 2003 r., zatem zgodnie z art. 79 ust. 5 cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, termin wypowiedzenia rozpoczął bieg od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia, tj. w analizowanej sprawie od 1 lipca 2003 r. Gdyby na wniosek skarżącego okres wypowiedzenia nie uległ skróceniu do dnia 31 lipca 2003 r., to jego upływ przypadłby już po dniu faktycznego zakończenia procesu przeformowania jednostki w której pełnił służbę.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie obu decyzji. Skarżący zarzucił, iż wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz przepisów stanowiących podstawę ich wydania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że dokonane decyzją Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...], nr [...] wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, albowiem decyzję tą doręczono w dniu [...] czerwca 2003 r., natomiast zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił zawodową służbę wojskową dokonano dopiero w dniu 31 grudnia 2003 r.

Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe argumenty,.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu niniejszej skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Wskazał, że podstawą materialnoprawną decyzji, której unieważnienia żąda skarżący był przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz pełni zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych, [...] Rejonowa Baza Materiałowa, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową z dniem 31 grudnia 2003 r. uległa przeformowania w nową strukturę organizacyjną i doszło do zmniejszenia jej stanu etatowego.

Istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy dokonanie skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przed datą zakończenia procesu zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił służbę stanowiło rażące naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji sytuacja taka w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Niezbędne było bowiem wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił służbę, a dokonaniem mu wypowiedzenia stosunku służbowego. W sprawie związek taki został wykazany.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że decyzja o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej weszła do obrotu prawnego dopiero w dniu jej doręczenia, tzn. w dniu 30 czerwca 2003 r. Zgodnie z art. 79 ust. 5 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, termin wypowiedzenia rozpoczął bieg od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia, tj. w analizowanej sprawie od 1 lipca 2003 r. Tak więc, w sytuacji, gdyby na wniosek skarżącego okres wypowiedzenia nie został skrócony, to jego dziewięciomiesięczny upływ pokryłby się z datą faktycznego zakończenia procesu zmniejszania liczby stanowisk etatowych w rejonowych bazach materiałowych.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie zostały wykazane przesłanki z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego, a tym bardziej podstaw do uznania, że decyzja ta rażąco naruszała prawo.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. G. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy P.p.s.a.) - art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz.
2. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten znalazł zastosowanie wobec skarżącego, w sytuacji, gdy jednostka wojskowa ([...] Rejonowa Baza Materiałowa POW-WLąd.), w której skarżący pełnił służbę podlegała przeformowaniu, lecz jej stan etatowy zmniejszył się dopiero 31 grudnia 2003 r., a zatem dokonanie skarżącemu wypowiedzenia przed datą zmniejszenia się stanu etatowego jednostki rażąco naruszało prawo,

2. prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a.)

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 zd. 1 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 P.p.s.a.
2. art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze, w szczególności naruszenia przez organ art. 7, 8, 9, 10 kpa, poprzez niewskazanie możliwości faktycznego braku wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, uniemożliwienie przez organ wypowiedzenia się w sprawie oraz nie zapoznanie z materiałami postępowania.
3. art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze w przedmiocie naruszenia art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołując się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt IOSK 498/06, w którym wskazano, że zmniejszenie stanu etatowego jednostki wojskowej dokonywane na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dniem w tym rozkazie oznaczonym uprawnia do dokonania wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi, natomiast przed takim dniem jest przedwczesne (a więc nieuprawnione). Zdaniem skarżącego taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, gdyż dokonanie mu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nastąpiło przed zmniejszeniem się stanu etatowego jednostki, w której pełnił służbę, tj. przed dniem 31 grudnia 2003 r.

Ponadto, w ocenie skarżącego, Sąd pierwszej instancji naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie oceny legalności zaskarżonego aktu przy braku w aktach sprawy dowodów wskazujących na zmniejszenie się stanu etatowego [...] Rejonowej Bazy Materiałowej przed dniem 27 czerwca 2003 r. lub dniem 30 czerwca 2003 r.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do jego zarzutów podniesionych w skardze, a zwłaszcza zarzutu naruszenia art. 6, 7, 8, 9 i 10 kpa oraz art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 cyt. ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle przedstawionych w nim zarzutów. Oceniana w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, gdy skarżący w skardze kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega drugi zarzut.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 133 § 1 zd. 1 ustawy P.p.s.a. i art. 134 ustawy P.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok zapadł w granicach sprawy i na podstawie przedstawionych Sądowi akt sprawy.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wynikającym z art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a., zaś w skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutu naruszenia tego ostatniego przepisu. Przepis art. 106 § 5 ustawy P.p.s.a. i art. 233 § 1 k.p.c., bez powiązania go z art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Ponadto wskazać należy, iż poza obszarem uzupełniającego postępowania dowodowego, brak jest normatywnego ujęcia zasady swobodnej oceny dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., FSK 2326/04, Lex nr 175127). Sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonego doń aktu administracyjnego ustala, czy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy został przez organy oceniony zgodnie z przepisami tego postępowania, a zatem czy organy, które rozpoznawały sprawę nie przekroczyły swobodnej oceny dokumentów. W związku z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organ skarżony art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., przypomnieć należy, że zgodnie z art. 184 ustawy P.p.s.a., błędne uzasadnienie tylko wówczas może stanowić przesłankę do wzruszenia zaskarżonego wyroku, gdy rzutuje na treść rozstrzygnięcia. Jeśli mimo błędnego uzasadnienia wyrok odpowiada prawu nie ma podstaw do jego kwestionowania. Autor skargi kasacyjnej jednak nie wykazał w jaki sposób lakoniczność stanowiska Sądu w wyjaśnieniu podstaw rozstrzygnięcia miałaby wpływać na treść wyroku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoncentrowanie się w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji na kwestiach mających znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i pominiecie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie rzutują, nie stanowi uchybienia, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji podniesionego w skardze naruszenia przepisów Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, wskazać należy, iż Kodeks ten nie jest aktem wiążącym w Polsce, może być on jedynie traktowany jako akt wytyczający pożądane standardy działania administracji.

W konsekwencji uznać należy, iż nie jest zasadny zarzut zgłoszony w podstawie proceduralnej skargi kasacyjnej, naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy P.p.s.a., opierający się na twierdzeniu o nieprawidłowym oddaleniu skargi, mimo naruszenia zaskarżoną do sądu decyzją przepisów prawa materialnego. Także tej części omawianej podstawy skargi kasacyjnej, która kwestionuje prawidłowość ustaleń Sądu pierwszej instancji, w zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla zastosowania norm prawa materialnego, nie można uznać za usprawiedliwioną w rozumieniu art. 184 ustawy P.p.s.a.

Przechodząc do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdzić należy, iż zarzut ten jest nietrafny.

Przypomnieć należy, że przedmiotem sprawy nie było zbadanie zgodności z prawem decyzji administracyjnej wydanej w trybie zwykłym, którą na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej lecz decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym - nieważnościowym, w którym organ nadzorczy badał jedynie, czy kwestionowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem Sąd pierwszej instancji kontrolując legalność zaskarżonej decyzji stosował prawo materialne w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności. Przepisu określającego przesłankę rażącego naruszenia prawa w omawianej podstawie kasacyjnej skarżący nie wskazał.

Zauważyć należy, że błędna wykładnia nie stanowi rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r. sygn. akt II SA 1387/89. Lex nr 46253; wyrok NSA z 2 lutego 2006 r. II OSK 489/05, Lex nr 196694). A zatem zastosowanie przepisu będącego skutkiem wadliwej jego wykładni nie jest rażącym naruszeniem prawa.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wykładnia i zastosowanie przez organy wojskowe art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przy wypowiadaniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej były zgodne z prawem, tak więc nie może być mowy o rażącym naruszeniu tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W sprawie jest niesporne, że zmniejszenie stanu etatowego jednostki, w której skarżący pełnił służbę nastąpiło na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych. Jednostka - [...] Rejonowa Baza Materiałowa, w której skarżący pełnił służbę z dniem 31 grudnia 2003 r. uległa przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną i doszło do zmniejszenia jej stanu etatowego, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Decyzja o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z dnia [...] nr [...] została mu doręczona w dniu 23 czerwca 2003 r. Obowiązująca wówczas ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidywała 9-miesięczny okres wypowiedzenia, którego termin zgodnie z art. 79 ust. 5 tej ustawy biegł od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. A zatem w przypadku skarżącego decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego z dnia [...] została mu doręczona w dniu 30 czerwca 2003 r., tak więc bieg terminu wypowiedzenia nastąpił od dnia 1 lipca 2003 r., a zatem upływ 9-miesięcznego terminu nastąpiłby po dacie faktycznego zakończenia określonego w rozkazie Szefa Sztabu Generalnego procesu zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, w której pełnił on służbę. Okoliczność, że na wniosek skarżącego okres wypowiedzenia skrócono i za ten okres wypłacono mu odszkodowanie, a więc faktycznie zwolnienie ze służby nastąpiło z dniem 31 lipca 2003 r., nie stanowi podstawy do uznania, że dokonanie wypowiedzenia było przedwczesne i nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy. Natomiast spełnienie drugiej przesłanki określonej w tym przepisie - brak możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe zostało w tej sprawie wykazane.

Podkreślenia wymaga fakt, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiły się rozbieżności na tle wykładni art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W wyroku z dnia 15 października 2007 r. I OSK 1986/06 podobnie jak w wyrokach z dnia 23 września 2004 r. OSK 397/04 i z dnia 5 stycznia 2006 r. I OSK 587/05 oraz w powołanym przez skarżącego wyroku z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt IOSK 498/06, Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że użycie w drugim członie omawianego przepisu czasu przeszłego i czasownika dokonanego ("zmniejszył się") oznacza, że w dacie wypowiedzenia stan ten musi już zaistnieć, a zatem jednostka wojskowa winna mieć w tym czasie zmniejszony stan etatowy, co przy braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe uniemożliwia trwanie stosunku służbowego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie poglądu wyrażonego w tych wyrokach nie podziela. Przychyla się natomiast do poglądu wyrażonego w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, w świetle którego żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy również w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego procesu (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 2673/00, Lex nr 77681, wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r. sygn. akt II SA 1530/01, Lex nr 140906, wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1061/06, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1242/06, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 443/07.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w tej sprawie przyjąć należy, iż wejście w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w rejonowych bazach materiałowych, oznaczało przystąpienie do jego wykonywania, w tym także do podejmowania decyzji o wypowiadaniu żołnierzom zawodowym stosunków służbowych. Celem tego rozkazu była bowiem zmiana struktury organizacyjnej tych baz, co wiązało się z koniecznością zmniejszenia ich stanu etatowego. Natomiast analiza przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było wykluczenie możliwości dokonania wypowiedzenia przed rzeczywistym zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej, a użyta forma "zmniejszył się jej stan etatowy" wskazuje jedynie na konieczność zachowania związku pomiędzy zmniejszeniem stanu etatowego jednostki wojskowej a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Taki związek powinien być zachowany również wtedy gdy przyczyną (podstawą) wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej jest przeformowanie jednostki wojskowej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.