Postanowienie NSA z 24 maja 2023 r., I OSK 899/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej K.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 232/22 w sprawie ze skargi K.O. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 30 czerwca 2021 r. nr GN-V.7536.19b.2021.MJC w przedmiocie niezwłocznego zajęcie części nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia NSA Piotr Przybysz przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 232/22, oddalił skargę skargi K. O. na decyzję Wojewody Lubelskiego z 30 czerwca 2021 r. nr GN-V.7536.19b.2021.MJC, w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości skarżącego poprzez zezwolenie Spółce [...] na przebudowę w granicach działek napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV, w związku z realizacją inwestycji pod nazwą "Projekt i przebudowa linii 110 kV relacji GPZ R.- [...] L. " oraz w sprawie nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Od powyższego wyroku K. O. złożył skargę kasacyjną, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 30 czerwca 2021 r. Wniosek nie został uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 803), dalej jako "p.p.s.a." sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem jego wstrzymania, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że to na stronie ubiegającej się o wstrzymanie wykonania decyzji, jako tej, która potencjalnie czerpie korzyść z tej instytucji, spoczywa obowiązek wykazania w oparciu o stosowne twierdzenia i dokumenty istnienia konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06). Wniosek powinien zatem zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, a argumentacja dotycząca którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że analiza pisma skarżącego z 1 marca 2023 r. zawierającego w swej treści skargę kasacyjną oraz wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia wskazuje, że K. O. skupił się jedynie na przedstawieniu argumentacji na poparcie skargi kasacyjnej, pomijając całkowicie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Ograniczył się tym samym jedynie do zawnioskowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem brak uzasadnienia oznacza, że wniosek taki nie może zostać uwzględniony. Nie jest bowiem rolą sądu domniemywanie, w czym skarżący upatruje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania kwestionowanego aktu oraz poszukiwanie tych okoliczności w zastępstwie strony. Brak wykazania tych przesłanek przez stronę oznacza brak podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09, z 21 maja 2010 r. sygn. akt II FZ 223/10, z 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OZ 73/11 i z 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2988/14).

Powyższe oznacza konieczność odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji.

Ponadto podkreślenia wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydanej (tak jak w omawianej sprawie) na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.), której dodatkowo nadano rygor natychmiastowej wykonalności, byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania, jak też instytucję natychmiastowej wykonalności decyzji. Konieczne jest zatem oprócz analizy argumentów wnioskodawcy (oczywiście gdyby takowe zostały przedstawione w niniejszej sprawie), wyważenie racji subiektywnych i obiektywnych, a więc racji indywidualnych i zbiorowych. Uwzględnienie żądania udzielenia ochrony tymczasowej nie może bowiem niekorzystnie wpływać na realizację celów nadrzędnych, w tym tzw. inwestycji celu publicznego, przy czym oczywiście prowadzić do negacji praw jednostki. Z akt sprawy wynika natomiast, że za wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości i nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przemawia ważny interes gospodarczy i społeczny. Przebudowa linii 110 KV relacji GPZ R. – [...] L. jest inwestycją celu publicznego. Inwestycja realizowana będzie na znacznym obszarze (21,2 km) i ma służyć poprawie zaspokojenia potrzeb społecznych i gospodarczych regionu, a także pozostaje niezbędna dla rozwoju gospodarczego, bezpieczeństwa energetycznego oraz zapewnienia ciągłości i jakości dostaw energii elektrycznej na właściwym poziomie dla ww. powiatów. Kwestia niezawodności sieci dystrybucyjnej, obsługiwanej przez Spółce [...] jest zatem sprawą priorytetową. Ponadto wydanie decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności jest niezbędne z uwagi na umożliwienie inwestorowi przeprowadzenia inwestycji w planowanym terminie, w celu zabezpieczenia gospodarki regionu przed ciężkimi stratami, a także zabezpieczenia interesu społecznego przez zapewnienie ciągłości dostaw energii.

We wniosku nie podważono skutecznie oceny w tym zakresie, co zasadniczo oznacza, że w sytuacji, gdy Sąd stwierdził brak odpowiedniego uzasadnienia wniosku, istniały tym samym podstawy prawne do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Już chociażby z tej przyczyny wniosek skarżącego jest niezasadny.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.