Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 stycznia 2001 r. Starosta Powiatu Z. przyznał Mirosławie L. zasiłek przedemerytalny w wysokości 120 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 2 czerwca 2003 r. Mirosława L. złożyła wniosek o zmianę powyższej decyzji na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia 25 czerwca 2003 r. Starosta Powiatu Z. odmówił zmiany decyzji z dnia 2 stycznia 2001 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia podano, iż decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji państwowej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeśli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak wskazał organ administracji Mirosława L. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. w dniu 28 grudnia 2000 r., zaś decyzją z dnia 2 stycznia 2001 r. przyznano jej prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku podstawowego, zgodnie z art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. Zasiłek w wysokości przyznanej stronie przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statutu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadające okres uprawniający do emerytury, jeśli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lata dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zasiłek przedemerytalny, w wysokości, której domaga się skarżąca tj. 160 % kwoty bazowej, przysługiwał również osobie niezamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeśli stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, przy czym organ zaznacza, że warunek ten odnosi się do zwolnień dokonanych przez jeden zakład pracy w obrębie działania jednego powiatowego urzędu pracy. Błędna jest tym samym sugestia skarżącej, iż dla oceny zaistnienia okoliczności warunkujących przyznanie zasiłku w wyżej wysokości niezbędne jest zsumowanie wszystkich zwolnionych osób na terenie działania jednego powiatowego urzędu pracy. Na poparcie tego stanowiska organ wskazuje uchwałę składu 7 Sędziów NSA z dnia 21 października 2002 r., OPS 10/02. W dniu 7 lipca 2003 r. Mirosława L. wniosła odwołanie od decyzji z dnia 25 czerwca 2003 r. Uzasadniając swoje odwołanie skarżąca wskazuje, że została zwolniona w wyniku zwolnienia grupowego. Sześć osób, które znajdowały się w tożsamej z nią sytuacji faktyczno-prawnej złożyło skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje Starosty Z. w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % zasadniczej kwoty zasiłku. Na skutek orzeczeń wydanych w wyniku powyższych skarg kwestionowane decyzje zostały uchylone a następnie zmienione zgodnie żądaniami skarżących. Strona odrzuca podaną przez organ argumentację jakoby wskazane przez skarżącą orzeczenia NSA były wiążące tylko w konkretnych sprawach i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu. Kwestionowany jest również pogląd jakoby cytowana przez organ administracji uchwała NSA z dnia 21 października 2002 r. wyjaśniająca wątpliwości co do zasad przyznawania zasiłków przedemerytalnych była wiążąca w danej sprawie. Jak wskazuje Mirosława L. powoływane przez nią orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w adekwatnych do jej stanach faktycznych zostały wydane już po opublikowaniu wspomnianej uchwały NSA, a więc nie znalazła ona w nich zastosowania. Jak podkreśla skarżąca nie jest prawdą, iż każda decyzja dotycząca wysokości zasiłków przedemerytalnych była wydawana indywidualnie. Indywidualnie mogły być rozważane tylko okoliczności prawa do zasiłku, natomiast to w jakiej wysokości wypłaca się zasiłek grupie osób zwolnionych w jednym terminie na terenie jednego powiatowego urzędu pracy nie jest sprawą indywidualną. Mirosława L. odwołuje się równocześnie do konstytucyjnej zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej.
Wojewoda (...) decyzją z dnia 15 września 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu Z. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcie organ II instancji powtórzył argumentację Starosty wskazując w szczególności, że powoływany przez skarżącą art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Powiat Z. nie posiadał w chwili wydawania skarżonej decyzji statusu zagrożonego szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Tym samym jedynym warunkiem umożliwiającym uzyskanie zasiłku przedemerytalny w podwyższonej wysokości skarżąca musiałaby spełnić warunek określony w art. 37j ust. 5 ustawy czyli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Organ odwoławczy podziela w tym zakresie pogląd zaakceptowany w orzecznictwie NSA, że warunek powyższy jest spełniony gdy wskazane zwolnienia zostały dokonane przez jeden zakład pracy. Ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż warunek ten nie został spełniony, gdyż pracodawca skarżącej - "Z." S.A. w przedmiotowym okresie nie dokonał zwolnień z przyczyn jej dotyczących w wielkości co najmniej 100 osób w okresie trzech miesięcy.
W dniu 30 września 2003 r. Mirosława L. wniosła skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia 15 września 2003 r. utrzymującą w mocy 25 czerwca 2003 r. orzekającą o odmowie zmiany decyzji ostatecznej z dnia 2 stycznia 2001 r. W skardze Mirosława L. powtórzyła przytaczane wcześniej argumenty. Skarżąca podniosła w szczególności, iż Starosta Powiatu Z. na skutek orzeczeń NSA zmienił swe decyzje w stosunku do sześciu osób, znajdujących się w tożsamej do nie sytuacji prawno-faktycznej i przyznał im zasiłek w podwyższonej wysokości. Mirosława L. domaga się zmiany kwestionowanej decyzji w oparciu o treść art. 155 Kpa a także na konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał wcześniej prezentowane stanowisko w sprawie. Wojewoda (...) przyznaje, że w sprawach o takim samym stanie faktycznym jak w przypadku strony skarżącej Starosta wydał decyzje o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości. Organ wskazuje w tym miejscu treść obowiązującego w chwili wydawania decyzji art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. - o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, zgodnie z którym, organ administracji związany był oceną prawną wyrażona w toku postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny, w danej sprawie, co oznaczało konieczność rozstrzygnięcia zgodnie z przyjętą przez NSA interpretacją art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Mirosławy L. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd podał, że nie stwierdził, aby decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ stanowiłoby podstawę do jej uchylenia. Sąd podkreśla, że zmiana lub uchylenie ostatecznej decyzji administracyjnej, na mocy której strona nabyła prawo jest możliwa w wypadku gdy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, a uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. W uzasadnieniu podnoszone jest że decyzje wydawane na podstawie art. 155 Kpa oparte są na uznaniu administracyjnym, a więc sądowa kontrola ich legalności jest ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy organ rozstrzygający oceniał sprawę pod kątem wymienionych w tym przepisie dyrektyw. Zdaniem Sądu ocena organów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie w przedmiocie zaistnienia przesłanek określonych w art. 155 Kpa nie budzi zastrzeżeń. Wskazanym w powoływanym przepisie słuszny interes stron musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa. W myśl art. 37j ust. 5 ustawy - o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny w podwyższonej wysokości przysługiwał osobie, która nie zamieszkiwała w powiecie /gminie/ zagrożonej szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeśli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Warunek ten dotyczy rozwiązania umowy pracę w jednym zakładzie pracy. Sąd powołał w tym miejscu uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 października 2002 r., OPS 10/02, zgodnie z którą wskazany wyżej warunek jest zrealizowany jeśli zwolnieni pracownicy zatrudnieni byli w jednym zakładzie pracy. W rozpoznawanej sprawie bezspornym faktem jest to, iż "Z." S.A. - pracodawca skarżącej, w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące nie rozwiązał stosunku pracy z grupą co najmniej 100 pracowników. Podano również, iż okoliczność, iż sześciu innych pracowników znajdujących się w tej samej sytuacji prawnej otrzymało zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 % kwoty bazowej nie może być wzięta pod uwagę. Powyższe decyzje zostały zmienione na korzyść byłych pracowników "Z." S.A. na skutek wydanych w tych sprawach orzeczeń NSA oraz wyrażonych w nich ocenach prawnych. Wspomniane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi zapadły jeszcze przed uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 21 października 2002 r. i wiązały one orzekające w sprawie organy administracji. Orzeczenia, które zapadły w indywidualnych sprawach, również nie mogą stanowić podstawy do zmiany lub uchylenia decyzji będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.
W dniu 15 listopada 2004 r. pełnomocnik Mirosławy L. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lipca 2004 r. W skardze kasacyjnej został podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na błędnej wykładni art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu polegającą na przyjęciu, że przepis ten odnosi się do jednego zakładu pracy i to do tego z którego zwolniona została osoba występująca o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 % kwoty bazowej. Równocześnie strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Mając na względzie wskazane uchybienia skarżąca żąda uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie lub przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca kwestionuje dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i wskazuje, że dokonane przez Sąd zróżnicowanie wysokości zasiłku ze względu na okoliczność czy dana osoba utraciła pracę w wyniku objęcia jej redukcją zatrudnienia co najmniej 100 osób na terenie tego samego zakładu pracy czy też na terenie zakładów położonych na obszarze jednego powiatowego urzędu pracy. Interpretacja, że zwolnienie ma dotyczyć pracowników w jednym zakładzie pracy jest niezgodna z literalnym brzmieniem ustawy, a także wielce niekorzystna dla strony. W skardze kasacyjnej podnoszone jest, iż Sąd winien mieć na względzie przede wszystkim słuszny interes strony, jakim jest uzyskanie zasiłku w wyższej kwocie. Skarżąca jako bezzasadne uznaje powoływanie przez sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku chwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 21 października 2002 r., OPS 10/02. Zdaniem skarżącego sąd rozpoznający skargę winien badać legalność zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dacie orzekania oraz kierować się linią orzeczniczą aktualną w tejże chwili. Ponadto wskazuje się uchwały podejmowane w składzie 7 sędziów NSA nie mają przymiotu prawa i w związku z tym nie mają mocy obowiązującej w stosunku do innych spraw.
Niezależnie od powyższych zarzutów w skardze kasacyjnej podnoszone jest naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP polegające na tym, że osobom znajdującym się w takiej samej sytuacji prawnej jak skarżąca przyznany został zasiłek w wyższej kwocie. Skarżąca odrzuca tym samym argumentację Sądu, że okoliczność ta nie mogła zostać wzięta pod uwagę w niniejszej sprawie, mimo że sprawy te zostały rozstrzygnięte po wydaniu powoływanej uchwały składu siedmiu sędziów NSA.
W dniu 6 grudnia 2004 r. Wojewoda (...) złożył odpowiedź skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. Organ uznał za bezzasadne zarzuty podnoszone przez skarżącą. Neguje on pogląd, iż na podstawie art. 37j ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - prawo do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160 % kwoty bazowej uzyskują osoby nie zamieszkałe w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeśli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę we wszystkich zakładach na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Taka wykładnia powyższego przepisu jest zdaniem organu sprzeczna z intencją ustawodawcy, a przyjęcie jej doprowadziłoby do sytuacji, w której regulacja ta stałaby się niewykonalna. Wiązałoby się to bowiem z koniecznością każdorazowego badania sytuacji zaistniałej w określonym czasie w setkach lub tysiącach zakładów pracy na terenie danego powiatu.
Ustosunkowując się do formułowanego przez stroną zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji organ podnosi, że fakt przyznania z naruszeniem prawa materialnego świadczenia pieniężnego kilku osobom nie rodzi obowiązku powielania tego błędu w następnych decyzjach i wyrokach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonując oceny decyzji administracyjnej odmawiającej zmiany decyzji na podstawie, której skarżąca nabyła prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 120 % kwoty zasiłku, uznał, że decyzja jest prawidłowa, gdyż brak przesłanek do jej zmiany na podstawie art. 155 Kpa. Aby można było dokonać zmiany czy też uchylenia decyzji ostatecznej w trybie art. 155 Kpa muszą być spełnione następujące przesłanki: 1/ strona na podstawie decyzji administracyjnej nabyła prawo i wyraża zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji; 2/ przepisy szczególne nie sprzeciwiają się tej zmianie lub uchyleniu decyzji; 3/ za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Przesłanki te muszą istnieć łącznie, aby organ administracji mógł w oparciu o powołany przepis zmienić lub uchylić ostateczną decyzję, gdyż celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 Kpa nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z punktu widzenia czy za zmianą /uchyleniem/ przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Stan faktyczny niniejszej sprawy ustalony przez organ administracji, a oceniany przez sąd orzekający jest bezsporny. Skarżąca spełnia warunki do otrzymania zasiłku przedemerytalnego na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56/ jak również bezsporna jest okoliczność, że rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącą nastąpiło z przyczyn zakładu pracy. Natomiast skarżąca kwestionuje wysokość przyznanego zasiłku, twierdząc, że na podstawie art. 37j ust. 5 ustawy, winna otrzymać zasiłek przedemerytalny w wysokości 160 % kwoty bazowej. Decyzja, której zmiany żąda strona została wydana na postawie art. 37j ust. 2 ustawy. W myśl art. 37j ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 z zastrzeżeniem ust. 3 i 5 art. 37j ustawy. Ustawą z dnia 30 marca 2000 r. - o zmianie ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 31 poz. 384 ze zm./ został zmieniony ust. 5 art. 37j ustawy. W wyniku tej nowelizacji, która weszła w życie 6 maja 2000 r. przepis ten otrzymał następujące brzmienie: "zasiłek przedemerytalny, w wysokości określonej w ust. 3 przysługuje również osobie niezamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Przepis ten w swej treści obowiązywał do dnia 31 grudnia 2000 r., gdyż w wyniku nowelizacji ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela, ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej /Dz.U. nr 122 poz. 1323/, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. cały art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128/ otrzymał nowe brzmienie, w którym pominięto treść ust.
- Ustawa ta po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (...) /Dz.U. nr 154 poz. 1793/ nie przewiduje już zasiłków przedemerytalnych, a jedynie świadczenia przedemerytalne, które przyznawane są nowych warunkach z tym, że stosownie do art. 11, ust. 2 tej ustawy, osoby które zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach. Dotyczy to osób zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy przed dniem 1 stycznia 2002 r., tj. do daty wejścia w życie tej ustawy. W sprawie niniejszej bezsporną okolicznością jest, że skarżąca została zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy po dniu 5 maja 2000 r., a zatem ocena jej uprawnień do ubiegania się o prawo do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 37j ust. 5 tj. zasiłku w wysokości 160 % kwoty bazowej, jest dokonywana na podstawie tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji. W myśl art. 37j ust. 3 tej ustawy zasiłek w podwyższonej wysokości przysługuje osobom zamieszkujących w dniu nabycia prawa do tego zasiłku w powiatach uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem i stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Stosownie zaś do ust. 5 tego przepisu zasiłek przedemerytalny w tej wysokości przysługuje osobie, jeżeli stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami wykonującymi pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Z przepisu art. 37 ust. 5 wynika zatem, że prawo do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego ma osoba, która została zwolniona w grupie pracowników zakładu pracy obejmujących 100 osób w ciągu 3 miesięcy i praca przez te 100 osób wykonana była na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Pozostaje zatem do rozważenia czy określony w art. 37j ust. 5 warunek rozwiązania stosunku pracy /stosunku służbowego/ z przyczyn zakładu pracy w okresie nie dłuższym ni ż 3 miesiące z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do jednego zakładu pracy i to do tego zakładu pracy, z którego została zwolniona została osoba występująca o przyznanie zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości. W przepisie tym chodzi o zakład pracy w znaczeniu pracodawcy w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy oraz art. 2 ust. 1 pkt 17 omawianej ustawy, a więc chodzi o jednostkę organizacyjną, która jest uprawniona do samodzielnego zatrudniania pracowników. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w przepisie tym wyraźnie użył słów "z przyczyn dotyczących zakładu pracy a nie "zakładów pracy", a zatem celem tego przepisu jest przyznanie podwyższonego zasiłku przedemerytalnego osobie, która znalazła się wśród 100 osób zwolnionych w jednym zakładzie pracy w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące, a nadto wykonujących pracę na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. Pogląd odmienny, a mianowicie że rozwiązanie stosunku pracy z co najmniej 100 pracownikami odnosi się do wielu zakładów pracy na terenie jednego powiatowego urzędu pracy, nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 37j ust. 5 ustawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym przedmiocie zajęte stanowisko w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 r., OPS 10/02 /ONSA 2003 Nr 2 poz. 44/. Mając powyższe na uwadze zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ polegający na błędnej wykładni art. 155 Kpa nie znajduje uzasadnienia. Interes społeczny czy słuszny interes strony jako przesłanka zastosowania art. 155 Kpa musi wynikać ze stanu faktycznego danej sprawy oraz stanu prawnego mającego zastosowanie w tej sprawie. Stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości. Z dowodu znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że w zakładzie pracy, w którym pracowała skarżąca i rozwiązano z nią stosunek pracy, w okresie 3 miesięcy nie rozwiązano stosunku pracy ze 100 osobami, a zatem nie został spełniony podstawowy warunek z art. 37j ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. - o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./. W tej sytuacji nie można mówić, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając decyzję organu naruszył przepisy proceduralne dokonując rozważań o braku przesłanek skutkujących możliwością zastosowania art. 155 Kpa przez organ administracji. Nie można mówić również o naruszeniu art. 32 Konstytucji RP przez fakt, że w obrocie prawnym pozostaje 6 decyzji o odmiennym stanowisku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako bezzasadną na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.