Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 listopada 2008 r. K. C wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [....], w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego.
Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009 r. sygn. akt l OZ 216/09 oddalił zażalenie K. C na postanowienie o przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. K. C pismem z dnia [...] października 2008 r. wniósł skargę, której przedmiotem jest to samo rozstrzygnięcie, wydane przez ten sam organ. Sprawa prowadzona jest pod sygnaturą III SA/Łd 356/09.
Postanowieniem z dnia 1 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. C z dnia 21 listopada 2008 r. Jak wskazał Sąd w związku z tym, iż sprawa o sygn. III SA/Łd 356/09 jest w toku, sprawa objęta tożsamym przedmiotem i stronami nie może zostać rozstrzygnięta przez Sąd w myśl zasady ne bis in idem - dopuszczalność wniesienia skargi jest zatem w takiej sytuacji wyłączona. Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), odrzucił skargę K. C. Na powyższe postanowienie K. C wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania art. 14, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 4, art. 106 § 4, art. 111 § 2, art. 133 § 1, art. 134 § 2, art. 135, art. 141 § 4 P.p.s.a. wraz z artykułem 111 § 2 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 142 k.p.a. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia do właściwego Sądu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w ramach skargi z dnia 21 listopada 2008 r. K. C zawarł wniosek o wycofanie poprzedniej skargi z dnia 23 października 2008 r. z obiegu prawnego. Ponadto podniósł, że skarga z 21 listopada jest szersza i obejmuje również postanowienie nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., który był podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że ma do czynienia z sytuacją opisaną w powyższym przepisie. W momencie złożenia przez skarżącego skargi z dnia 21 listopada 2008 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi była już w toku sprawa o sygn. akt III SA/Łd 356/09 wywołana wcześniejszą skarga z dnia 23 października 2008 r. Obie skargi miały za przedmiot ten sam akt administracyjny - decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. z dnia [...] stycznia 2005 r., w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego. Zachodziła więc w obu sprawach zarówno tożsamość przedmiotu jak i podmiotów. W takiej sytuacji skarga z dnia 21 listopada 2008 r. wniesiona w tej samej sprawie była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na mocy powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., - tak jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu z dnia 1 października 2009 r.
Odnosząc się do argumentu, iż w skardze z dnia 21 listopada 2008 r. zawarto wniosek o cofnięciu wcześniejszej skargi z dnia 23 października 2008 r. należy zauważyć, że sprawa sądowoadministracyjna zostaje wszczęta (zawisa) już z chwilą wniesienia skargi, podczas gdy wycofanie takiej skargi nie powoduje natychmiastowego skutku w postaci zakończenia sprawy sądowej ponieważ stosownie do art. 161 § 1 P.p.s.a. Sąd musi w tym zakresie wydać postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) po uprzednim uznaniu, że wycofanie skargi jest dopuszczalne (art. 60 P.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, iż okoliczność, że skarżący w skardze z dnia 21 listopada 2008 r. zawarł wniosek o wycofanie wcześniej złożonej skargi nie powodowała sama z siebie skutku zakończenia postępowania sądowego wywołanego wcześniejszą skargą, a zatem wniesienie nowej skargi w sytuacji zawiśnięcia sprawy sądowoadministracyjnej z poprzedniej skargi powodowało, że skargę taką należało uznać za niedopuszczalną.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a w zw. z art. 60 p.p.s.a. jest więc nieuzasadniony tak jak zarzuty naruszenia przepisów art. 14, art. 54 § 1,, art. 106 § 4, art. 111 § 2, art. 133 § 1, art. 134 § 2, art. 135, art. 141 § 4 P.p.s.a., których Sąd I instancji w sprawie niniejszej w ogóle nie stosował.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.