Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 litego 2007 r. odrzucił skargę A. T. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 24 sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarga o wznowienie postępowania oparta jest na art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.). Skarżący zarzuca, iż z powodu niezawiadomienia go o terminie rozprawy pozbawiony został możliwości działania w swojej sprawie, co, w jego opinii, spowodowało wydanie negatywnego rozstrzygnięcia. Sąd uznał jednak, że mimo prawidłowego wskazania ustawowej podstawy wznowienia postępowania, z treści skargi wynika bezspornie, że podstawa ta nie zachodzi. Skarżący potwierdza bowiem, że możliwość działania w sprawie miał jego pełnomocnik, prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył A. T., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 91 § 2 w związku z art. 34 w związku z art. 41 w związku z art. 271 pkt 2 ustawy P.p.s.a., co miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego Sąd naruszył powyższe przepisy, nieuwzględniając jego skargi o wznowienie postępowania. Sąd bezpodstawnie przyjął, że skoro o terminie rozprawy zawiadomiony został pełnomocnik A. T., oznacza to automatycznie, że w sprawie nie zachodzi podstawa wznowienia postępowania, określona w art. 271 pkt 2 ustawy P.p.s.a. Tymczasem dopiero przeprowadzenie rozprawy i dokonanie prawidłowej interpretacji art. 91 § 2 cyt. ustawy pozwoliłoby na ocenę, czy strona była, czy też nie była pozbawiona możliwości działania. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że strona powinna zostać każdorazowo zawiadomiona o terminie rozprawy, a uprawnienie to stanowi rękojmię realizacji konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania sprawy. Taki pogląd zaprezentował A. T. w skardze o wznowienie postępowania. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie chciał zająć stanowiska w tej kwestii i nie badał na rozprawie prawdziwości przytoczonej w skardze podstawy wznowienia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Sposób sformułowania skargi kasacyjnej i zakreślenia jej podstaw ma zatem kluczowe znaczenie dla zakresu kontroli orzeczenia sądu I instancji. W myśl art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć m.in. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut powyższy może dotyczyć wyłącznie uchybień procesowych, dokonanych przez sąd I instancji w postępowaniu objętym skargą kasacyjną. W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa, którego naruszenie zarzuca się sądowi I instancji w postępowaniu objętym skargą kasacyjną. Ze względu na konieczność zapewnienia wysokiego poziomu formalnego i merytorycznego skargi kasacyjnej ustawodawca wprowadził wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnych prawników, zawodowo trudniących się udzielaniem pomocy prawnej (art. 175 § 1 ustawy P.p.s.a.).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 91 § 2 ustawy P.p.s.a. jest bezzasadny w odniesieniu do postępowania zakończonego postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2007 r. Przepis ten stanowi, iż o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie lub przez ogłoszenie podczas posiedzenia. Zawiadomienie powinno być doręczone co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W przypadkach pilnych termin ten może być skrócony do trzech dni. A. T. skargę o wznowienie postępowania wniósł osobiście. W dniu 17 stycznia 2007 r., zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone pod wskazany przez niego adres i odebrane przez żonę skarżącego. W tej sytuacji nie można uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 91 § 2 ustawy P.p.s.a., zawiadomił bowiem skarżącego o terminie rozprawy z odpowiednim wyprzedzeniem.
Można się domyślać, że celem autora skargi kasacyjnej było wykazanie nieprawidłowości odrzucenia skargi o wznowienie postępowania w miejsce jej oddalenia lub uwzględnienia oraz zakwestionowanie dokonanej przez Sąd I instancji interpretacji podniesionych podstaw wznowienia postępowania, jednak z uwagi na brak wskazujących na to podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości skontrolowania zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.