Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1769/19 oddalił sprzeciw M. od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie reformy rolnej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Dnia [...] stycznia 1996 r. A. R. złożył do Wojewody [...] wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomość położona obecnie w W. przy ul. P., w obrębie [...], oznaczona na mapie numerem ewidencyjnym [...], uregulowana w księdze wieczystej "K." nie była i nie jest przeznaczona na cele reformy rolnej i w związku z tym nie podlegała działaniu dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13, ze zm., dalej: "dekret").
Decyzją z [...] lutego 2000 r., Wojewoda [...] stwierdził, że nieruchomość stanowiąca uprzednio własność A. B., w skład której wchodzą położone w obrębie [...] W.: działka nr [...] o powierzchni 0,0891 ha oraz część działki nr [...] o powierzchni 0,4397 ha (czyli wymieniona we wniosku dawna działka nr [...]), pochodząca z nieruchomości hipotecznej wieczystej "K." - podlega przepisom art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Po rozpatrzeniu odwołania A. R., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] września 2001 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2000 r. Po rozpoznaniu skargi A. R. wyrokiem z dnia 9 czerwca 2003 r. (sygn. akt IV SA 3462/01) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów I i II instancji.
Decyzją z [...] stycznia 2005 r., Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie wniosku spadkobierców A. B. o uznanie, że "K." nie podlega pod działanie dekretu. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...], przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.
Decyzją z [...] marca 2016 r. Wojewoda [...] stwierdził, że nieruchomość pod nazwą "K." wchodząca w skład dawnej nieruchomości ziemskiej pn. "D.", stanowiącej karczmę, oznaczona jako działki ewidencyjne [...] oraz [...] z obrębu [...], położona w W. - podlega działaniu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., wydaną na skutek odwołania A. R., A. B., A. V. i E. N., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję z dnia [...] marca 2016 r. w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że postępowanie dotyczy części dawnego majątku "D.", stanowiącej karczmę, która - zdaniem wnioskodawców - nie podpadała pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, z uwagi na nierolniczy charakter i brak związku z produkcyjną częścią majątku. Zgodnie z literalnym brzmieniem dekretu, określone nieruchomości przechodziły na własność Skarbu Państwa w całości, bez żadnych wyłączeń. Przez wiele lat nie dopuszczano możliwości zwolnienia spod przejęcia mieszkalnych części majątków wskazując, że stanowią one integralną część nacjonalizowanej nieruchomości. Organ II instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z wyrokiem NSA z 9 czerwca 2003 r., nieruchomości podlegały przyjęciu na rzecz Skarbu Państwa tylko wówczas, gdy została wykazana więź gospodarcza z całym majątkiem ziemskim.
Konieczne jest tutaj przeprowadzenie w tym zakresie szczegółowego postępowania dowodowego. NSA podkreślił, że działalność gastronomiczna polegająca na sprzedaży produktów przemysłu rolnego (żywności i alkoholi) nie pozwala na uznanie karczmy za część majątku ziemskiego, zwłaszcza że nie można z całą stanowczością stwierdzić, że w karczmie podawano produkty pochodzące właśnie z danego majątku. Do zaistnienia związku funkcjonalnego nie wystarcza również więź osobowa przejawiająca się w tym, że A. B. był właścicielem majątku ziemskiego oraz nieruchomości, na której znajdowała się karczma.
Wojewoda [...] przywołał w swej decyzji obszernie dawne orzecznictwo sądów administracyjnych, wykluczające a limine możliwość wyłączenia spod przejęcia części majątków. Następnie zbadał powierzchnię ogólną i powierzchnię poszczególnych użytków majątku "D." i ustaliwszy, że przekraczała ona normy obszarowe określone w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu uznał, że działki objęte postępowaniem, jako integralna część majątku podpadały pod wymieniony przepis. Organ I instancji w ogóle nie ocenił charakteru części majątku objętej postępowaniem, nie zbadał jakie użytki wchodziły w jej skład, jakie znajdowały się na niej budynki i jakie pełniły funkcje i w rezultacie, czy była ona powiązana z gospodarczą częścią majątku. Wojewoda [...] w zasadzie uchylił się od rozpatrzenia sprawy, której przedmiotem było ustalenie, czy określona część majątku - ze względu na swój charakter - nie podpada pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu.
Minister uznał, że organ I instancji naruszył art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie istoty sprawy. W rezultacie naruszony został także art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji. Ponadto Wojewoda [...] naruszył również art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) przez niezastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2003 r.
Organ II instancji stwierdził, iż zaskarżona decyzja organu I instancji nie zawiera żadnych ustaleń dotyczących działek objętych postępowaniem ani oceny prawnej dokonanej na podstawie tych ustaleń, a zatem zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), polegającą na dwukrotnym rozpatrzeniu sprawy tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym, co powoduje że Minister nie może rozpatrzyć sprawy merytorycznie. Organ II instancji stwierdził, iż zasadę dwuinstancyjności naruszałoby także prawidłowe określenie przedmiotu postępowania dopiero w decyzji organu odwoławczego.
Minister uchylił decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, że przy rozpatrywaniu sprawy Wojewoda [...] powinien prawidłowo określić przedmiot postępowania. Ponadto należy zebrać w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, ocenić go zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku z NSA z 9 czerwca 2003 r. - czyli czy działki objęte postępowaniem z uwagi na swój charakter podpadały pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu oraz uzasadnić decyzję zgodnie z wymogami płynącymi z art. 107 § 3 k.p.a., doręczając ją prawidłowo stronom lub pełnomocnikom.
Z decyzją Ministra nie zgodziło się M. z siedzibą w W. (dalej: "skarżący"), zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciwem.
W odpowiedzi na sprzeciw Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jego oddalenie, wywodząc jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił go na podstawie art. 151 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ odwoławczy zarzucił Wojewodzie nieprawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania oraz brak oceny w zakresie charakteru części majątku objętej postępowaniem oraz niezbadanie jakie użytki wchodziły w jej skład, jakie znajdowały się na niej budynki i jakie pełniły funkcje, a także czy nieruchomość była powiązana z gospodarczą częścią tego majątku.
Sąd I instancji uznał, że ustalenia takie pociągają za sobą konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o ile nie w całości, to przynajmniej w znacznej części przez organ I instancji. Na pewno zakres postępowania odwoławczego w tej materii wykracza poza granice uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Działanie takie, w oczywisty sposób naruszałoby zasadę określoną w art. 15 k.p.a., albowiem od ewentualnej decyzji wydanej przez organ II instancji, po przeprowadzeniu takiego kompletnego postępowania, już nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Stałoby to również w oczywistej sprzeczności z art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a., ograniczając swobodę działania organu odwoławczego w tym zakresie.
WSA zgodził się z Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który organowi I instancji nieprzeprowadzenie w sposób prawidłowy postępowania wyjaśniającego - czy to na żądanie strony, czy z urzędu. Wojewoda [...] był zobowiązany wyjaśnić okoliczności niezbędne do rozpatrzenia sprawy, czego nie uczynił. Organ odwoławczy wskazał, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, zwracając uwagę na konieczność zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz jego ocenienie zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2003 r. W szczególności organ I instancji został zobligowany do zbadania czy działki objęte postępowaniem z uwagi na swój charakter podlegają dyspozycji art. 2 ust. 1 lit. 2 dekretu.
Ponadto z uwagi na jego doniosłe skutki społeczne i materialne oraz możliwość objęcia nieruchomości z wniosku A. R., A. B., E. N. i A. V. innymi postępowaniami w tym samym przedmiocie, konieczne jest dogłębne zbadanie również tych kwestii przez organ I instancji, a co za tym idzie, zasadnym jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło M. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 3 § 1 P.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. przez brak należytej kontroli postępowania przeprowadzonego przez organ II instancji, brak wszechstronnego rozważenia sprawy w jej granicach i brak uwzględnienia sprzeciwu skarżącego (tj. przez oddalenie sprzeciwu zamiast jego uwzględnienia) mimo oczywistego naruszenia przez organ II instancji obowiązujących go przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 K.p.a., tj. mimo niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie i mimo uniemożliwienia mu wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przed wydaniem decyzji,
- 2. art. 10 § 1 K.p.a. przez brak uwzględnienia sprzeciwu skarżącego (tj. przez oddalenie sprzeciwu zamiast jego uwzględnienia) mimo oczywistego naruszenia przez organ II instancji obowiązujących go przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 K.p.a., tj. mimo niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie i mimo uniemożliwienia mu wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przed wydaniem decyzji,
- 3. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozważenia sprawy, w tym w szczególności rozważenia zarzutów podniesionych przez skarżącego w sprzeciwie od decyzji organu II instancji,
- 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez brak ustosunkowania się Sądu I instancji do zarzutu nr 2 sprzeciwu z dnia 8 lipca 2019 r. w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 września 2019 r.
- 5. przepisów: art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 K.p.a. poprzez oddalenie sprzeciwu w następstwie błędnej wykładni ww. przepisów K.p.a. i uznania, że organ II instancji nie jest władny, aby umorzyć postępowanie w zakresie podlegającym umorzeniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Oceniając podniesione w niej zarzuty należy podkreślić, że skarżące kasacyjnie M. nie zakwestionowało przyjętych w zaskarżonym wyroku ustaleń odnośnie istotnych naruszeń prawa procesowego w postępowaniu przed organem I instancji, które stanowiły podstawę do wydania decyzji kasacyjnej. W tym względzie nie podniesiono odpowiednich zarzutów. Przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie wiążące zatem było ustalenie poczynione przez Sąd I instancji co do naruszenia przez Wojewodę [...] art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie przedmiotu postępowania i nierozpatrzenie istoty sprawy, która sprowadzała się do oceny charakteru części majątku objętej postępowaniem pod kątem podpadania pod reformę rolną, w tym zbadania jakie użytki wchodziły w jej skład, jakie znajdowały się na niej budynki i jakie pełniły funkcje, a także czy nieruchomość była powiązana z gospodarczą częścią tego majątku, a w rezultacie także art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji.
W drodze odpowiedniego zarzutu nie podważono także, że ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji winno zostać poprzedzone dogłębną analizą zakresu żądania strony z uwzględnieniem aktualnych oznaczeń geodezyjnych nieruchomości dla zapewnienia prawidłowego określenia przedmiotu sprawy. W tym względzie organ odwoławczy wskazał na szereg uchybień, które niewątpliwie wymagają wyjaśnienia. Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował także konieczności wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i dokonania oceny - w świetle najnowszego orzecznictwa sądów administracyjnych i treści wiążącego w tej sprawie wyroku NSA z 9 czerwca 2003 r. - czy działki objęte postępowaniem z uwagi na swój charakter podpadały pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, a także uzasadnić decyzję zgodnie z wymogami płynącymi z art. 107 § 3 K.p.a.
W tych warunkach zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 K.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji braki i niejasności w zakresie przedmiotu postępowania, bez wątpienia stanowią zasadnicze elementy stanu faktycznego sprawy, które wymagają wyjaśnienia, z uwzględnieniem zasady dwuinstancyjności postępowania. W sprawach, w których organ I instancji nie wyjaśnia w sposób wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia stanu faktycznego sprawy, naruszając przy tym przepisy postępowania, nie ma innej możliwości orzekania jak zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. i przekazanie sprawy do organu niższej instancji. W przypadku istotnych wad postępowania wyjaśniającego nie ma bowiem prawnej możliwości orzekania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. W szczególności dotyczy to sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, gdy z uwagi na stwierdzone powyżej braki, organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające od nowa, a w pierwszej kolejności winien skonfrontować treść złożonego wniosku z aktualnym oznaczeniem geodezyjnym nieruchomości, co wiąże się z prawidłowym ustaleniem przedmiotu sprawy.
Dopiero precyzyjne ustalenie zakresu żądania pozwoli bowiem na ocenę, czy działki objęte postępowaniem podpadały pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, a także czy przedmiot tego postępowania nie pokrywa się z zakresem innych postępowań administracyjnych dotyczących działek pochodzących z "D.". Jednocześnie należy podkreślić, że art. 138 § 2 K.p.a. nie przewiduje możliwości uchylenia decyzji jedynie w części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W przypadku decyzji kasacyjnej możliwe jest wyłącznie uchylenie decyzji w całości. Organ odwoławczy nie mógł zatem, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylić zaskarżonej decyzji Wojewody w części dotyczącej określonych działek a w pozostałej części, w stosunku do innych działek, umorzyć postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.
Usprawiedliwionych podstaw nie zawierają również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. Z treści tych zarzutów, jak i ich uzasadnienia wynika, że w istocie dotyczą one naruszenia art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu zajęcia stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji organu odwoławczego. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy faktycznie nie powiadomił skarżącego kasacyjnie o zakończeniu postępowania odwoławczego, nie sposób jednak przyjąć, że uniemożliwił stronie zapoznanie się z materiałami dowodowymi i nie dał prawa złożenia ewentualnych wniosków. Nie jest bowiem prawdą, że w niniejszej sprawie organ nie poinformował skarżącego kasacyjnie o wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji i o prowadzeniu postępowania odwoławczego.
Z akt administracyjnych wynika, że Minister wielokrotnie informował strony postępowania (w tym również pełnomocnika M.) o przesunięciu terminu rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. (vide pisma organu z dnia 7.06.2017 r., 1.12.2017 r., 13.06.2018 r., 10.12.2018 r., 9.01.2019 r. i 25.01.2019 r.). Skarżący kasacyjnie nie wykazała we wniesionej skardze, że zarzucane uchybienie przepisów w tym zakresie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, a brak tego również w skardze kasacyjnej. Jest to o tyle istotne, że to na stronie stawiającej zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. spoczywa ciężar wykazania związku przyczynowego między naruszeniem prawa, a wynikiem sprawy, by sąd mógł skutecznie zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych - porównaj wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, publikowany w ONSA i WSA 2006/6157, OSP 2007/3/26.
Analizując motywy skargi kasacyjnej uznać należy, że takiego wpływu na wynik sprawy ze wskazywanym naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. skarżący nie wykazał zarówno we wniesionej skardze, jak i skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że przedmiotem dokonanej przez Sąd I instancji kontroli zgodności z prawem była decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Decyzja organu odwoławczego powoduje, że co do meritum sprawy nie została wydana decyzja ostateczna. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 K.p.a. To zaś oznacza, że organ I instancji winien przeprowadzić ponowne postępowanie z zachowaniem ogólnych zasad kodeksowych i reguł postępowania dowodowego, w tym art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Skarżące M. będzie miało zatem możliwość przedstawienia w przedmiotowej sprawie swojego stanowiska czy też złożenia ewentualnych wniosków dowodowych. Tym samym nie można podzielić wskazanych powyżej zarzutów skargi kasacyjnej.
Powyższe świadczy również o braku podstaw do skutecznego wywiedzenia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wprawdzie Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonej w sprzeciwie, w ramach zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., kwestii braku możliwości wypowiedzenia się skarżącego przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu odwoławczym, to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik spawy i nie skutkowało przy tym brakiem możliwości kontroli kasacyjnej wyroku.
Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł, jak w sentencji.