Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1025/13 oddalił skargę P. Spółki z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako "skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu.
Wyrok wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżąca wnioskiem z [...] grudnia 2009 r. wystąpiła do organu o zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wykonywany w okresie od 6 stycznia 2007 r. do 6 listopada 2007 r.
Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z [...] maja 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4 oraz art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), art. 130a ust. 5c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 18, poz. 908), powoływanej dalej jako "Prawo o ruchu drogowym", odmówił wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem w okresie od 6 stycznia 2007 r. do 6 lipca 2007 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 123 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", art. 18 i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 4 ust. 1 pkt 3 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 247), postanowieniem z [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymał powyższe postanowienie w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 952/12, na skutek skargi skarżącej, uchylił postanowienia organów I i II instancji. Sąd wskazał, że na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z [...] września 2005 r. nr [...], parking prowadzony przez skarżącą został wyznaczony, w trybie art. 130a ust. 5e Prawa o ruchu drogowym, jako właściwy parking strzeżony dla usuniętych pojazdów z drogi na okres od 16 listopada 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. oraz na podstawie kolejnego zarządzenia nr [...] z [...] stycznia 2007 r. na okres od 23 stycznia 2007 r. do 24 stycznia 2010 r. Umieszczenie zatem przedmiotowego samochodu na parkingu prowadzonym przez ww. przedsiębiorstwo nastąpiło w okresie pomiędzy obowiązywaniem ww. zarządzeń, a więc w czasie, w którym parking przy ul. B. w S. nie był parkingiem wyznaczonym na podstawie art. 130a ust. 5e Prawa o ruchu drogowym. Od momentu wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z [...] stycznia 2007 r. wskazującego parking prowadzony przez skarżącą jako właściwy dla usuniętych pojazdów skarżącej przysługuje prawo żądania wypłacenia wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem nad pojazdem marki [...]. Co do okresu poprzedzającego wejście w życie tego zarządzenia, Sąd stwierdził, że w tym czasie przyjmując pojazdy na parking skarżąca, nie będąc wyznaczona do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, czyniła to nie w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Spółka nie miała podstaw prawnych, aby zakładać, że zostanie uznana, i to z datą wsteczną, za podmiot, o którym mowa w art. 130a ust. 5e Prawa o ruchu drogowym. Z tego względu, w ocenie Sądu, żądanie przyznania wynagrodzenia za okres poprzedzający wejście w życie zarządzenia nr [...], na drodze procedury administracyjnej jest nieuprawnione.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z [...] maja 2013 r. nr [...], na podstawie art. 102 § 1, § 2 i § 4 i art. 174 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym: 1) przyznał skarżącej wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem przedmiotowego pojazdu za okres od 23 stycznia 2007 r. do 6 lipca 2007 r. w kwocie 918,18 zł;
- odmówił prawa do wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem za okres od 6 stycznia 2007 r. do 22 stycznia 2007 r. Organ, powołując się na wyrok Sądu z 5 grudnia 2012 r. stwierdził, że uzasadnione jest prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków za okres wyznaczenia skarżącej przez Prezydenta Miasta S. do prowadzenia parkingu do czasu przejścia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, natomiast brak jest podstaw do tego wynagrodzenia i zwrotu wydatków za okres do momentu wyznaczenia parkingu skarżącej na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] stycznia 2007 r. jako właściwego dla usuniętych pojazdów w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, tj. za okres od 6 stycznia 2007 r. do 22 stycznia 2007 r. Dlatego też przyznano skarżącej jedynie wynagrodzenie i zwrot wydatków za okres od 23 stycznia 2007 r. do 6 lipca 2007 r. w wysokości stawek obowiązujących w tym okresie, przy uwzględnieniu aktualnej stawki VAT (23%), tj. 5,04 zł brutto za każdy dzień parkowania (4,10 zł netto), z czego 3,28 zł tytułem zwrotu wydatków i 0,82 zł tytułem wynagrodzenia za dozór, uznając, iż są one adekwatne w stosunku do świadczonych usług oraz stawek za parkowanie pojazdów na terenie S. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że z materiału dowodowego wynikało, iż w okresie, za który odmówiono przyznania wynagrodzenia, Prezydent Miasta S. wskazywał skarżącą Spółkę jako podmiot prowadzący parking, na który mają być kierowane pojazdy usuwane z dróg publicznych.
Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z [...] lipca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że stosownie do art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dniu usunięcia pojazdu) w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę. Usunięty pojazd umieszczano na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Mając na względzie związanie organu prawomocnym wyrokiem z 5 grudnia 2012 r., organ przyjął, iż z dniem [...] stycznia 2007 r., w wyniku wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z [...] stycznia 2007 r., skarżąca stała się dozorcą spornego pojazdu w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego należało jej przyznać wynagrodzenie za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem, o których mowa w art. 102 § 2 tej ustawy. Należności te przysługują stronie za dozór pojazdu od dnia, kiedy stała się dozorcą, do dnia poprzedzającego dzień przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Z kolei za okres przed dniem wejścia w życie zarządzenia z [...] stycznia 2007 r. żądanie pochodzi od podmiotu, który nie był jednostką wyznaczoną przez właściwy organ, a zatem nie był dozorcą w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stąd uznać je należy za nieuprawnione.
W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie:
- art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu z drogi publicznej i umieszczenia na parkingu prowadzonym przez Spółkę, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że wynika z niego konieczność zachowania właściwej formy do wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi i że tą formą jest pisemne zarządzenie starosty;
- art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie na jakiej podstawie Policja wydała dyspozycję usunięcia i przekazania pojazdu na parking strzeżony prowadzony przez skarżącą, skoro mogła skierować pojazd jedynie na parking wyznaczony przez starostę, co oznacza, że musiała posiadać informację, że ten konkretnie parking jest parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta S.; pominięcie, że w okresie kiedy pojazd został usunięty z drogi nie było wyznaczonego przez Prezydenta Miasta S. żadnego innego parkingu strzeżonego, a zatem parking prowadzony przez skarżącą, na który Policja kierowała pojazdy usuwane z dróg publicznych, musiał być parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta S.; poprzez nieprzeprowadzenie dowodów w postaci zeznań świadków L. K. oraz M. G., pracowników skarżącej, z którymi kontaktowali się przedstawiciele Gminy Miasta S. w sprawie wyznaczenia jej parkingu do przyjmowania pojazdów usuwanych z dróg publicznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając powyższą skargę wyrokiem z 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1025/13 wskazał, że na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", związany jest treścią prawomocnego wyroku z 5 grudnia 2012 r., a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. Zdaniem Sądu, organy ponownie rozpoznając sprawę uwzględniły w całości wytyczne zawarte w ww. wyroku, prawidłowo orzekając o odmowie przyznania stronie skarżącej wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z dozorem przedmiotowego pojazdu za okres od 6 stycznia 2007 r. do 22 stycznia 2007 r. Sąd podał, że bezsporne jest, iż parking prowadzony przez skarżącą był wyznaczony, w trybie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, jako właściwy parking strzeżony dla usuniętych pojazdów z drogi - na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z [...] września 2005 r. na okres od 16 listopada 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. oraz na podstawie kolejnego zarządzenia z [...] stycznia 2007 r. na okres od 23 stycznia 2007 r. do 24 stycznia 2010 r. Ww. pojazd znajdował się na tym parkingu w okresie od 6 stycznia 2007 r. do 6 lipca 2007 r., a zatem w okresie pomiędzy obowiązywaniem ww. zarządzeń Prezydenta Miasta S. Istota sporu sprowadza się natomiast do kwestii właściwego ustalenia okresu, za jaki należy się skarżącej wynagrodzenie za dozór oraz zwrot wydatków związanych z dozorem pojazdu. Zdaniem skarżącej, w całym okresie dozorowania pojazdu, prowadzony przez nią parking posiadał przymiot parkingu strzeżonego, wyznaczonego przez Prezydenta Miasta S. w trybie przepisu art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym i dlatego też przysługuje jej prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z dozorowaniem pojazdu za okres od 6 stycznia 2007 r. do 6 lipca 2007 r. Kwestia ta została jednak rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem z 5 grudnia 2012 r., w którym Sąd stwierdził, że w okresie poprzedzającym wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. nr [...] skarżąca nie była wyznaczona do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, a żądanie przyznania wynagrodzenia za ten okres, na drodze procedury administracyjnej, jest nieuprawnione. Natomiast od dnia wejścia w życie tego zarządzenia, tj. od [...] stycznia 2007 r. skarżącej przysługiwało prawo żądania wypłacenia wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków związanych z wykonywanym dozorem samochodu marki [...]. Zagadnienie to zostało już prawomocnie przesądzone. Wobec powyższego Sąd nie uwzględnił zarzutu skarżącej odnośnie do dorozumianego wyznaczenia jej parkingu w trybie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym wyjaśniając, że o tym, czy dany parking został wyznaczony do realizacji zadań wspomagających działania organów stojących na straży porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym, decydować mógł jedynie właściwy starosta. W tej sytuacji spóźnione i chybione było wyrażane przez skarżącą oczekiwanie przeprowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego (w tym przesłuchania świadków) na okoliczność ustalenia zasad przekazywania przez funkcjonariuszy Policji i przyjmowania przez Spółkę pojazdów w okresie bezpośrednio poprzedzającym wejście w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. nr [...]. W ocenie Sądu, organy obu instancji w pełni uwzględniły wytyczne Sądu zawarte wyroku z 5 grudnia 2012 r., należycie przeprowadzając ponowne postępowanie i kończąc je prawidłowym rozstrzygnięciem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło P. Sp. z o.o. w S., reprezentowane przez r.pr. J. B., zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym (w brzemieniu obowiązującym w dacie umieszczenia pojazdu na parkingu) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że z przepisu tego wynika konieczność zachowania właściwej formy do wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, na którym umieszczane są pojazdy usunięte z drogi i że tą formą jest pisemne zarządzenie starosty, w sytuacji gdy z przepisu tego wynika jedynie, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy, nie ma w nim natomiast mowy, w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, a zatem należy przyjąć, iż każda forma "wyznaczenia" jest dopuszczalna, jak również naruszenie ww. przepisu poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do wyznaczenia parkingu skarżącej, jako parkingu, na który mają być przekazywane przez Policję pojazdy usuwane z dróg publicznych, w sytuacji gdy przedstawiciele Gminy Miasta S. wskazywali skarżącej, iż nadal, tak jak do tej pory, ma przyjmować pojazdy, zaś Policja wystawiała dyspozycję usunięcia pojazdu z drogi na jej parking;
- naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowień organów I i II instancji, mimo że organy:
- nie wyjaśniły na jakiej podstawie Policja wydała dyspozycję usunięcia i przekazania pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na parking strzeżony prowadzony przez skarżącą, skoro mogła skierować pojazd usunięty z drogi jedynie na parking wyznaczony przez starostę, co oznacza, że musiała posiadać informację, że ten konkretnie parking strzeżony jest parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta S.,
- pominęły, że w okresie kiedy pojazd marki [...] został usunięty z drogi nie było wyznaczonego przez Prezydenta Miasta S. żadnego innego parkingu strzeżonego, na który miały był umieszczane pojazdy usuwane z dróg publicznych, a zatem parking prowadzony przez skarżącą, na który Policja kierowała pojazdy usuwane z dróg publicznych, musiał być parkingiem wyznaczonym przez Prezydenta Miasta S.,
- nie przeprowadziły dowodów w postaci zeznań świadków L. K. oraz M. G., pracowników skarżącej, z którymi kontaktowali się przedstawiciele Gminy Miasta S. w sprawie wyznaczenia jej parkingu do przyjmowania pojazdów usuwanych z dróg publicznych. Wymienieni świadkowie zostali zgłoszeni już w postępowaniu przed organem I instancji, który nie przeprowadził tych dowodów.
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowień organów I i II instancji, mimo że w prawie doszło do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego;
- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przywołano argumentację na poparcie powyższych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ podkreślił, że kwestia, za jaki okres skarżącej kasacyjnie przysługuje wynagrodzenie za dozór pojazdu, została już prawomocnie osądzona wyrokiem z 5 grudnia 2012 r. Jeśli skarżąca Spółka nie zgadzała się z tym rozstrzygnięciem, mogła wnieść od niego skargę kasacyjną, czego nie uczynniła. Wobec powyższego, na tym etapie postępowania, niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawa materialnego, tj. naruszenia art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu marki Polonez o nr rej. SCG 1997 z drogi publicznej i umieszczenia na parkingu prowadzonym przez skarżącą) oraz przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 7 K.p.a. - wadliwie określonego w skardze kasacyjnej, jako zarzut naruszenia prawa materialnego.
Choć powołane zarzuty oparte zostały na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., to jednak ich istota sprowadza się do wykładni przepisu art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącej, skoro z przepisu tego wynika jedynie, że starosta "wyznacza" parking strzeżony, na którym umieszczane są pojazdy, a nie ma mowy o tym w jaki sposób i w jakiej formie to wyznaczenie ma nastąpić, to należało przyjąć, iż każda forma "wyznaczenia" była dopuszczalna, zwłaszcza, że przedstawiciele Gminy Miasta S. wskazywali skarżącej, iż nadal, tak jak do tej pory, miała przyjmować usunięte z drogi pojazdy, zaś Policja, pojazdy te przekazywała na parking prowadzony przez skarżącą. Konsekwencją tego stanowiska był zarzut niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie faktu, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zostały wydane, mimo niewyjaśnienia w toku postępowania administracyjnego istotnych w sprawie okoliczności, gdyż organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób należyty, co uniemożliwiło przyjęcie poglądu, że w okresie od 6 stycznia 2007 r. do 22 stycznia 2007 r. tj. przed wejściem w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z [...] stycznia 2007 r. nr [...], istniały podstawy do uznania skarżącej za podmiot upoważniony do prowadzenia parkingu w trybie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. W konsekwencji pozwoliłoby to na uznanie, że skarżąca była podmiotem uprawnionym do otrzymania zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] również za ten okres.
Wskazać jednak należy, że skarżąca kasacyjnie stawiając powyższe zarzuty, pominęła istotny dla niniejszej sprawy fakt, że kwestia zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres od 6 stycznia 2007 r. do 6 lipca 2007 r. (a zatem również okres kwestionowany przez skarżącą w rozpoznawanej obecnie sprawie) była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który w prawomocnym wyroku z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 952/12 zawarł określoną ocenę prawną. W uzasadnieniu powołanego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skoro na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z [...] września 2005 r. nr [...] na okres od 16 listopada 2005 r. do 30 czerwca 2006 r. oraz na podstawie kolejnego zarządzenia z [...] stycznia 2007 r. nr [...] na okres od 23 stycznia 2007 r. do 24 stycznia 2010 r., parking prowadzony przez P. Sp. z o.o. został wyznaczony, w trybie art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym, jako właściwy parking strzeżony dla usuniętych pojazdów z drogi, a umieszczenie samochodu marki [...] o nr rej. [...] na ww. parkingu nastąpiło w okresie pomiędzy obowiązywaniem ww. zarządzeń, a więc w czasie, w którym parking ten nie był parkingiem wyznaczonym na podstawie ww. przepisu, to dopiero od momentu wejścia w życie zarządzenia Prezydenta Miasta S. z [...] stycznia 2007 r., spółce tej przysługiwało prawo żądania wypłacenia wynagrodzenia za dozór i zwrotu wydatków związanych z wykonywanym dozorem nad ww. pojazdem.
Odnosząc się do okresu poprzedzającego wejście w życie ww. zarządzenia Prezydenta Miasta S., Sąd uznał, że w tym czasie, przyjmując pojazdy na parking, skarżąca nie będąc wyznaczona do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów, nie czyniła tego w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Spółka nie miała bowiem podstaw prawnych, aby zakładać, że zostanie uznana, i to z datą wsteczną, za podmiot, o którym mowa w art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Dlatego, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, nie było możliwe przyjęcie, że łączył wówczas skarżącą z organami administracji publicznej stosunek administracyjny, związany z wykonywaniem dozoru w trybie wymienionego wyżej przepisu. Żądanie przyznania wynagrodzenia za okres poprzedzający wejście w życie zarządzenia nr [...], na drodze procedury administracyjnej, było zatem nieuprawnione.
Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. (w wersji obowiązującej w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zaskarżonym wyroku), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z tego powodu zarówno organy orzekające w niniejszej sprawie, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, były związane wykładnią prawa przyjętą w wyroku z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 952/12 i nie mogły, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, dokonać odmiennej oceny prawnej.
Podnieść także należy, że stosownie do treści art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tych względów, powyższa ocena prawna jest również wiążąca dla Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zaakcentować w tym miejscu wypada, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 5 grudnia 2012 r. podlegał zaskarżeniu skargą kasacyjną, w której skarżąca mogła przedstawić zarzuty przywołane w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, zwłaszcza w sytuacji wcześniejszego podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały z 19 czerwca 2007 r. sygn. akt III CZP 47/07 oraz wydania postanowienia z 18 listopada 2008 r. sygn. akt II CSK 284/08. Wówczas byłaby możliwość zajęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska zarówno w stosunku do wykładni prawa materialnego, jak i oceny co do ewentualnych uchybień proceduralnych zaistniałych w postępowaniu administracyjnym. W chwili obecnej w rozpoznawanej sprawie taka możliwość już nie istnieje. Z powołanych wyżej przyczyn niedopuszczalnym było bowiem ustalanie, czy od 6 stycznia 2007 r. do 22 stycznia 2007 r. Prezydent Miasta S. wyznaczył należący do skarżącej kasacyjnie parking w innej niż zarządzenie formie, nawet dorozumianej, do realizacji zadań, wynikających z art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Niewzięcie zatem pod uwagę przez organy podnoszonych przez skarżącą kasacyjnie na tym tle okoliczności oraz nieprzeprowadzenie, celem ich potwierdzenia, wnioskowanych dowodów nie mogło stanowić naruszenia art. 7 K.p.a.
Niepełne odniesienie się zaś przez Sąd I instancji do podniesionych w tym zakresie przez skarżącą zarzutów również nie mogło stanowić podstawy dla skutecznego zarzutu kasacyjnego, a tym bardziej spowodować naruszenia przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 141 § 4 P.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.