Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 69/19 oddalił skargę K. K. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 5 listopada 2018 r. nr DP-III.025.1.11.2018 DP-III-025-52-08-JW/18 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia.
Pismem sporządzonym dnia 6 sierpnia 2020 r. skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł K. K., na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a,) zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:
- I. prawa materialnego:
- - art. 3 ust. 1 lit. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. z 1946 r., nr 3, poz. 17 ze zm.) w zw. z § 1 lit. A pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1946 r. o podwyższeniu dolnej granicy zdolności zatrudnienia przejmowanych na własność Państwa przedsiębiorstw w przemysłach wyrobów niepowszedniego użytku, bądź mało zmechanizowanych, bądź o charakterze pionierskim i sezonowym (Dz, U. z 1947 r., nr 2, poz.
- 7) - przez błędną jego wykładnię, poprzez przyjęcie, że "zdolność zatrudnienia", o której mowa w w/w przepisach stanowi "rzeczywistą zdolność zatrudnienia w danym przedsiębiorstwie w dniu 5 lutego 1946r.", co doprowadziło ostatecznie do przekonania, że w niniejszej sprawie liczba pracowników w w/w hucie szkła w dniu 5 lutego 1946 roku na jedną zmianę przekraczała 100 osób - polegającą na uwzględnieniu przy ustaleniu wysokości zatrudnienia wszystkich pracowników, podczas gdy z prawidłowych ustaleń wynika, że część z nich nie powinna być wliczana do w/w liczby pracowników.
- II. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 133 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 kodeksu postępowania administracyjnego - w ten sposób, że nie uwzględniono i oddalono skargę mimo rażącego naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 7, art. 77, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. - polegającego na nieuzasadnionym wybiórczym ocenieniu dowodu z opinii biegłego inż. Z. G. z kwietnia 2018 roku, w wyniku czego nie uznano za prawidłową wskazaną przez biegłego ilość 91 pracowników bezpośrednio produkcyjnych, pracujących na jedną zmianę. Wybiórcza ocena opinii biegłego została podtrzymana przez Sąd I instancji mimo dysponowania opinią w aktach sprawy.
- - art. 106 § 3 p.p.s.a. - w ten sposób, że zaniechano przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodu z Wykazu Hut Szklanych, potwierdzającego, że liczba zatrudnionych pracowników w w/w hucie szkła na jedną zmianę nie przekraczała 100 osób;
- - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. - w ten sposób, że nie uchylono skarżonej decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 5 listopada 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2013r. odmawiających stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 12 lutego 1948 r., mimo iż zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa.
- - art. 141 § 1 p.p.s.a. - w ten sposób, że w uzasadnieniu brakuje odniesienia się do przedłożonych przez stronę dokumentów - Wykazu Hut Szklanych dołączonego do skargi oraz prywatnej opinia Z. D. znajdującej się w aktach sprawy;
- - art. 141 § 1 p.p.s.a. - polegające na istnieniu wewnętrznej sprzeczności w uzasadnieniu skarżonego wyroku, w którym z jednej strony podkreśla się walory opinii biegłego, jej przydatność dla wyjaśnienia sprawy i wyczerpujący charakter, z drugiej zaś odmawia się słuszności najważniejszym dla sprawy wnioskom biegłego;
- - art. 133 § 1 p.p.s.a. - w ten sposób, że nie oparto rozstrzygnięcia na całokształcie akt sprawy - pominięto dowód z Wykazu Hut Szklanych potwierdzający, że przedmiotowa huta zatrudniała w dniu 5 lutego 1946 roku mniej niż 100 osób na jedną zmianę a więc nie powinna podlegać nacjonalizacji;
- - art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. - w ten sposób, że nie oparto rozstrzygnięcia na całokształcie akt sprawy oraz nie uchylono decyzji, której rozstrzygnięcie nie było oparte - pominięto dowód z prywatnej opinii S. D., znajdującej się w aktach sprawy;
- - art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a,
- - w ten sposób, że niedostatecznie uwzględnioif wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 31 lipca 2017 r., sygn. I OSK 2771/15, nakazujące uwzględnić opinię biegłego względem przesłanek uzasadniających nacjonalizację huty szkła.
Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych za obydwie instancje. Jednocześnie, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W dniu 12 kwietnia 2024 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego powróciła, adresowana do uczestnika postępowania, J. W. korespondencja z adnotacją "adresat zmarł". W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w [...] o nadesłanie odpisu zupełnego aktu zgonu J. W. Pismem z dnia 18 kwietnia 2024 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w [...] odpowiadając na wezwanie Sądu nadesłał odpis aktu zgonu J. W., zmarłego 19 sierpnia 2022 r. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do A. W. o informację czy było prowadzone posterowanie spadkowe po J. W.. Udzielono terminu 7 dni, pod rygorem zawieszenia postępowania. Wskazano, że w przypadku odpowiedzi twierdzącej Sąd zwraca się o nadesłanie odpisu aktu poświadczenia dziedziczenia lub postanowienia o stwierdzeniu nabyciu spadku po zmarłym oraz o wskazanie adresów korespondencyjnych ustalonych spadkobierców.
Pismem z dnia 17 maja 2024 r. A. W. poinformował, że po J. W. nie było prowadzone postępowanie spadkowe, natomiast on sam i najbliższa rodzina zrzekli się spadku po J. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 1634 – dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd zawiesza postępowanie z urzędu, między innymi, w razie śmierci uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając na uwadze, że w toku postępowania kasacyjnego zmarł uczestnik postępowania w osobie J. W., nie są aktualnie znani jego spadkobiercy, a przedmiot postępowania nie odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 i art. 193 p.p.s.a. należy zawiesić do czasu zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego.