Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zobowiązującą skarżącego J. A. do opróżnienia lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] z uwagi na brak tytułu prawnego do jego zajmowania.
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 44/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. A. na powyższą decyzję organu II instancji wskazując, iż przedmiotowy lokal został przydzielony jako mieszkanie służbowe, przysługujące na podstawie przydziału pracownikowi, którym była babka skarżącego H. M., z którą uprawnienie do zamieszkiwania w tym lokalu posiadała matka skarżącego H. M., do którego stosuje się przepisy gospodarki lokalami służbowymi obowiązujące w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych a nie przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym oraz Kodeksu cywilnego – jak twierdzi skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając na uwadze regulacje materialnoprawne tj. art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 88 ust. 1, art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) jak również art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), stwierdził, iż mieszkanie przy ul. [...] w B. bezspornie pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy i nie zostało skarżącemu przydzielone w formie decyzji administracyjnej. Nie została również zawarta ze skarżącym umowy najmu na w/w lokal i nie jest on członkiem rodziny uprawnionym do renty po zmarłym funkcjonariuszu – w rozumieniu w/w art. 29 ust. 2 jak również nie jest członkiem rodziny po zmarłej H. M. – w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Wreszcie sam skarżący nie jest i nigdy nie był funkcjonariuszem Policji.
Ponadto Sąd wskazał, iż skarżący swojego prawa do w/w lokalu mieszkalnego nie może wywodzić na podstawie treści pisma z dnia 14 sierpnia 2002 r. Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy, bowiem pismo to nie jest tytułem prawnym i nie rodzi żadnych praw do lokalu.
Reasumując, Sąd podzielił w całości stanowisko organów Policji, tak co do statusu prawnego spornego lokalu jak i przepisów mających do niego zastosowanie uznając zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione.
Od powyższego wyroku J. A. wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł m. in. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] października 2009 r. zobowiązującej go do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] wskazując, iż jej wykonanie czyniłoby z jednej strony bezprzedmiotowym dochodzenie ochrony swych praw, a z drugiej strony wywołałoby nieodwracalne skutki i mogłoby narazić skarżącego na niepowetowaną szkodę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż po oddaleniu skargi, strona wnosząca skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, publik. ONSAiWSA 2007 r. nr 4 poz. 77).
Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a, zgodnie z którym, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez Sąd z urzędu, ani też działaniem obligatoryjnym, bowiem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, Sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
W znacznej mierze powodzenie wniosku zależy od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Zatem obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
Jakkolwiek należy podnieść, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne to przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia lecz uprawdopodobnienia, które nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności (vide: postanowienie NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I OZ 820/08).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż skarżący, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przytoczył żadnych okoliczności przemawiających za jego zasadnością. Nie wykazał w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji czyni bezprzedmiotowym dochodzenie przez skarżącego jego praw, jak również gołosłowne stwierdzenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i niepowetowanej szkody, bez podania konkretnych faktów, nie stanowią, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem Sąd nie ma możliwości ich merytorycznej oceny.
W tych okolicznościach, należało uznać, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.