Uzasadnienie
Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, 3 i 5 w związku z art. 83 ust. 2 i 5, art. 87, art. 97 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), przyznał [...]. P. R., w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] marca 2011 r., następujące należności pieniężne: 1) odprawę w wysokości 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby, tj. w kwocie [...] zł;
- 2) ekwiwalent pieniężny za 89 dni urlopu wypoczynkowego, w kwocie [...] zł;
- 3) dodatkowe uposażenie roczne za 2011 r. w wysokości proporcjonalnej do liczby miesięcy kalendarzowych, za które żołnierzowi przysługiwało uposażenie miesięczne w pełnej wysokości, tj. 3/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym;
- 4) gratyfikację urlopową niewykorzystaną w roku zwolnienia ze służby.
Pismem z 11 kwietnia 2011 r. P. R. złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w zakresie pkt 1-3 i orzeczenie co do istoty sprawy.
Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] maja 2011 r. nr [...]/ wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pkt 1-3.
W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] września 2010 r. nr [...] (pkt 12) zwolnił P. R. z dniem [...] marca 2011 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W związku z przewidywanym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej Dyrektor Departamentu Kadr MON decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] przyznał zwalnianemu oficerowi: odprawę w kwocie [...] zł, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w kwocie [...] zł, dodatkowe uposażenie roczne za 2011 r. w kwocie 2 473,74 zł, gratyfikację urlopową za 2011 r. Podstawą obliczenia wysokości odprawy, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowego uposażenia rocznego za 2011 r. stanowiło uposażenie należne oficerowi w dniu [...] marca 2011 r., którego wysokość organ ustalił w kwocie 9 895 zł (uposażenie zasadnicze wg grupy [...] – [...] zł; dodatek za długoletnią służbę wojskową – 2 190 zł oraz dodatek specjalny za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub analityczno-informacyjnych w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego – 405 zł). P. R. od przedmiotowego rozstrzygnięcia złożył odwołanie w zakresie jej pkt 1, 2 i 3.
Organ odwoławczy rozpoznając ww. odwołanie podniósł, iż zgodnie z treścią art. 94, art. 95 pkt 2 i 3 oraz art. 83 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa w wysokości uzależnionej od okresu pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w roku zwolnienia oraz w latach poprzednich, lecz nie więcej niż w trzech latach oraz dodatkowe uposażenie roczne w wysokości proporcjonalnej do liczby miesięcy zwolnienia ze służby, za które żołnierzowi zawodowemu wypłacono uposażenie.
Natomiast stosownie do treści art. 94 ust. 1, art. 97 oraz art. 83 ust. 2 i 5 ww. ustawy, podstawą obliczenia wysokości odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz dodatkowego uposażenia rocznego stanowi uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne P. R. w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. w dniu [...] marca 2011 r.
Minister wyjaśnił, że uposażenie zasadnicze należne oficerowi w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zostało określone w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. W ostatniej decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe określono, że ww. będzie otrzymywał uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...]. Ponadto oficerowi przysługiwał dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 30% kwoty uposażenia zasadniczego. W ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej Dyrektor Departamentu Kadr decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] przyznał P. R. dodatek specjalny za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub analityczno-informacyjnych w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w kwocie 405 zł. Minister wskazał, że Dyrektor Departamentu Kadr MON nie mógł przyjąć innej kwoty dodatku specjalnego od tej, którą określił w swojej decyzji nr [...] z [...] marca 2011 r. Wyjaśnił, że ewentualna zmiana wysokości uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia należności z tytułu zwolnienia mogłaby nastąpić wskutek zmiany decyzji przyznającej oficerowi dodatek specjalny.
Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie jest sprawa odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowego uposażenia rocznego. Minister zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie P. R. domaga się ustalenia wysokości jednego ze składników uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia wysokości tych świadczeń, tj. dodatku specjalnego. Wysokość tego dodatku została ustalona w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Organ II instancji wskazał, że organ może rozstrzygnąć sprawę w formie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy wynika ona z przepisów prawa w sposób wyraźny lub dorozumiały. Oznacza to, że zadośćuczynienie żądaniu wnioskodawcy byłoby możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy w przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych lub aktach normatywnych ją wykonujących, zostałaby ustanowiona norma prawna uprawniająca organ do rozstrzygnięcia w postępowaniu o przyznaniu należności zwolnieniowych, o wysokości poszczególnych składników uposażenia, stanowiącego podstawę ich obliczenia.
Tak więc wydana decyzja administracyjna, przyznająca oficerowi należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, w której jednocześnie rozstrzygnięto by o wysokości poszczególnych składników uposażenia, stanowiącego podstawę jej obliczenia, mogłaby spotkać się z zarzutem rozstrzygania w sprawie, w której przeprowadzono już postępowanie administracyjne zakończone merytorycznymi rozstrzygnięciami. Tym samym, w ocenie Ministra Obrony Narodowej, ww. przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie dają podstawy prawnej do orzekania, w postępowaniu o przyznanie należności zwolnieniowych, o wysokości poszczególnych składników uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia wysokości tych należności.
Organ odwoławczy stwierdził, że wysokość uposażenia, stanowiącego podstawę obliczenia wysokości należności pieniężnych przysługujących P. R. z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, ustalono na podstawie decyzji administracyjnych, wydanych w odrębnych postępowaniach, którymi to decyzjami organ był związany. Zmiana wysokości uposażenia, określonego w zaskarżonej decyzji mogłaby więc nastąpić tylko w przypadku zmiany kwot poszczególnych składników uposażenia, określonych w decyzjach administracyjnych, które zostałyby zmienione lub wycofane z obrotu prawnego w odrębnych postępowaniach administracyjnych.
P. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] maja 2011 r. nr [...], wnosząc o uchylenie pkt 1-3 zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2 i 3 w związku z art. 83 ust. 2 i 5 i art. 97 oraz w związku z art. 80 ust. 5a i 5b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) w związku z § 26a w związku z § 5, § 7 ust. 1 pkt 2 i § 8 oraz § 27 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) i w związku z art. 2, art. 7 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1765/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z 17 marca 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zaistniały przesłanki wznowieniowe, uzasadniające w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylenie skarżonej decyzji.
Okolicznością niesporną w sprawie było to, że należności pieniężne, związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, w zakresie w jakim wypowiedział się organ w skarżonej decyzji, zostały ustalone m.in. w oparciu o decyzję Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z [...] marca 2011 r. utrzymaną w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z [...] maja 2011 r., przyznającą żołnierzowi dodatek specjalny w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Powyższy dodatek specjalny jest więc jedną z części składowych rzutujących na wysokość spornych należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.
Poza sporem jest również to, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 stycznia 2012 r. – wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1766/11 – decyzja przyznająca dodatek specjalny została uchylona.
To zaś sprawia, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy pojawiła się przesłanka o jakiej mowa w art. 145 ust. 1 pkt 8 k.p.a. Niniejsza decyzja stała się więc tą, wydaną w oparciu o inną decyzję, która została uchylona.
W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Minister Obrony Narodowej wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak ich zastosowania w sytuacji gdy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od rozstrzygnięcia WSA w Warszawie z 16 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1766/12, który to wyrok na datę wydania wyroku w niniejszym postępowaniu nie był jeszcze prawomocny, a zatem jego rozstrzygnięcie nie mogło jeszcze w żaden sposób wpływać na treść wyroku podjętego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1765/11;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ w związku z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z [...] maja 2011 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z [...] marca 2011 r. winny zostać uchylone, ponieważ w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z 16 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1766/12 uchylona została decyzja, w oparciu o rozstrzygnięcie której wydane zostały decyzje w niniejszym postępowaniu, a zatem istnieją podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, gdy w istocie decyzja Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z [...] marca 2011 r. nie została zaskarżona w pkt 4 jej rozstrzygnięcia i w tym zakresie uzyskała przymiot ostateczności w postępowaniu przed organem administracji publicznej, tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną wyroku mógł jedynie uchylić decyzję I instancji w zaskarżonej części, tj. pkt 1-3 jej rozstrzygnięcia;
- 3) art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe wskazanie ustaleń faktycznych, polegające na uznaniu, że zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z [...] maja 2011 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z [...] marca 2011 r. winny zostać uchylone w całości, ponieważ w związku z wyrokiem WSA w Warszawie z 16 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1766/12 uchylona została decyzja, w oparciu o rozstrzygnięcie której wydane zostały decyzje w niniejszym postępowaniu, co daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, gdy w istocie decyzja Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z [...] marca 2011 r. nie została zaskarżona w pkt 4 jej rozstrzygnięcia i w tym zakresie uzyskała przymiot ostateczności w postępowaniu przed organem administracji publicznej.
Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji.
P. R. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości czterech stawek minimalnych wyliczanych na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Pełnomocnik ministra Obrony Narodowej na rozprawie cofnął skargę kasacyjną. Pełnomocnik P. R. nie złożył zastrzeżeń co do uwzględnienia cofnięcia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. To związanie granicami skargi kasacyjnej, przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, ma znaczenie prawne dla związania Naczelnego Sądu Administracyjnego cofnięciem skargi kasacyjnej.
Według art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi kasacyjnej.
Z tego względu na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O zwrocie wpisu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oddalono ze względu na brak podstaw do jego uwzględnienia.