Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 51/07 oddalił skargę R. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego.
Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta S., na podstawie art. 150a ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.),w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., oraz art. 104 Kpa, odmówił R. S. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zacytował przepis art. 150 a ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepis art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., i wskazał, że do dnia 12 stycznia 2002 r. R. S. wprawdzie posiadała okres uprawniający ją do zasiłku, tj. 25 lat i 28 dni, w tym 23 lata, 2 miesiące i 16 dni wykonywania prac uznawanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach, jednakże nie spełniała warunku do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało bowiem, że w okresie od dnia 1 marca 1989 r. do dnia 28 lutego 2003 r. strona pozostawała w zatrudnieniu, a ponadto w dniu 31 grudnia 2001 r. nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na fakt pozostawania w stosunku pracy.
W odwołaniu od powyższej decyzji R. S. podniosła, że w dniu 14 czerwca 2006r. zwróciła się z prośbą do Powiatowego Urzędu Pracy w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy w kwestii przyznania jej zasiłku przedemerytalnego od dnia 3 marca 2003 r. Odwołująca się wskazała, że odeszła z pracy ostatniego dnia lutego 2003 r., a w Urzędzie Pracy w D. zarejestrowała się w dniu 3 marca 2003 r., pod rządami ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty, a nie ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. Zdaniem odwołującej się w jej sprawie zastosowanie ma tylko art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r., a zasiłek przedemerytalny przysługiwał jej już od dnia rejestracji w urzędzie pracy, tj. od dnia 3.03.2003 r.
Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że art. 150a ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która w dniu 12 stycznia 2002r. spełniała warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2.
Jednocześnie organ wskazał, że stosownie do art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r., zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet (pkt 1), lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (pkt 2).
Wojewoda Z. podał dalej, że w dniu 12 stycznia 2002 r. R. S. udokumentowała okres uprawniający do zasiłku - 25 lat i 28 dni, w tym w warunkach szczególnych 23 lata, 11 miesięcy i 6 dni.
Zdaniem organu odwoławczego z przedstawionych powyżej przepisów i stanu faktycznego wynika, że w sprawie R. S. nie należy rozstrzygać sprawy na podstawie art. 150 a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem w dniu 31 grudnia 2001 r. R. S. nie legitymowała się statusem bezrobotnego oraz nie pobierała zasiłku dla bezrobotnych. W związku z tym, sprawa podlega rozstrzygnięciu na podstawie art. 150 a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Organ odwoławczy wskazał nadto, że osoby z tej grupy nie musiały być zarejestrowane i posiadać statusu osoby bezrobotnej. Ważne jest natomiast to, aby osoba ubiegająca się o zasiłek przedemerytalny do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w tym również do statusu bezrobotnego, czyli np. nie mogła być zatrudniona). Z akt sprawy wynika, że R. S. w okresie do dnia 12 stycznia 2002 r. i po tym dniu pozostawała w zatrudnieniu.
Mając na względzie powyższą okoliczność organ stwierdził, że R. S. nie spełnia warunku do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, a więc zasiłek przedemerytalny na podstawie wskazanego powyżej przepisu również jej nie przysługuje.
Wojewoda Z. podkreślił, że żądanie R. S. dotyczące przyznania jej zasiłku przedemerytalnego od dnia 3 marca 2003 r., tj. od dnia rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. nie mogło być spełnione, ponieważ w tej dacie, ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie przewidywała zasiłków przedemerytalnych, gdyż zostały one zlikwidowane z dniem 1 stycznia 2002 r. w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakresie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793). Dopiero ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) z dniem 1 listopada 2005 r. został między innymi wprowadzony art. 150a w sprawie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.
W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że R. S. nie spełnia warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Powyższa decyzja została zaskarżona przez R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżąca wniosła o przyznanie jej zasiłku przedemerytalnego i wypłatę zaległego zasiłku za okres od dnia 3 marca 2003r., tj. od dnia rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w S..
Sąd I instancji oddalając skargę R. S. uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie trafnie przyjęły, że wniosek skarżącej z dnia 8 grudnia 2005r. należało rozpatrzyć na podstawie art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.)., tj. na podstawie przepisów obowiązujących w dacie rozstrzygnięcia sprawy.
Zgodnie z art. 150a ust. 1 powołanej ustawy, prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust 2.
Przepisem, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określającym materialnoprawne warunki, od których spełnienia uzależnione zostało przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego i na podstawie którego organy obu instancji dokonywały ustaleń w zakresie prawa skarżącej jest art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz.56 z późn. zm.). Zgodnie z jego treścią zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet (pkt 1), lub posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych lub o szczególnym charakterze (pkt 2).
Jest poza sporem, że w dniu 12 stycznia 2002 r. skarżąca udokumentowała okres uprawniający do zasiłku, a mianowicie 25 lat i 28 dni, w tym w tym ponad 23 lata wykonywania prac uznawanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach.
Jak jednak słusznie ustaliły organy obu instancji, skarżąca nie mogła nabyć prawa do zasiłku przedemerytalnego, albowiem do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniła wszystkich warunków określonych w cytowanym wyżej przepisie - nie posiadała w tym okresie statusu osoby bezrobotnej, albowiem pozostawała w zatrudnieniu do dnia 28 lutego 2003r.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych odmowa przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia jest zgodna z prawem.
Sąd I instancji uznał ponadto za zasadną argumentację organu odwoławczego dotyczącą niemożności spełnienia żądania skarżącej - przyznania jej zasiłku przedemerytalnego od dnia 3 marca 2003 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła R. S. reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasadzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarga kasacyjna zarzuca:
- naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w zw. z art. 37j ust.l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.) poprzez przyjęcie, że do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nie jest wystarczające spełnianie określonych w ustawie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego w dniu złożenia wniosku.
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisu art. 145§1 pkt.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Z 2002 r. Nr 153 poz.1270 ze zm.) poprzez jego niezastosowania w sytuacji, w której zaskarżone decyzje administracyjne naruszają przepis art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Z 2002 nr 153 poz.1270).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z treścią uchwały NSA w Warszawie z 11.03. 2002 r. (ONSA 2002/4/133, OPS 14/01) osobie bezrobotnej, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych spełniała warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego określone w art. 37j ust. 1 lub w art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.), przysługuje na jej wniosek prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 37j ust. 1 tej ustawy (...) jeżeli w dniu złożenia wniosku spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego.
Bezsporne jest, że w dniu 12 stycznia 2002 r. R. S. udokumentowała okres uprawniający do zasiłku, tj. 25 lat i 28 dni, w tym ponad 23 lata wykonywania prac uznawanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach. W konsekwencji nabyła prawo do zasiłku przedemerytalnego. Zatem, w stosunku do skarżącej, wymagania określone wskazanym wyżej przepisem art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zostały spełnione, gdyż w ocenie skarżącej powołany przepis nie zawiera innych, poza wskazanymi okresami uprawniającymi do zasiłku, kryteriów przyznania uprawnienia.
Zdaniem skarżącej wyrok Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie dokonał nadto mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów poprzez niezastosowanie przepisu art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w sprawie z wniosku R. S. o przyznanie zasiłku przedemerytalnego ten sam Sąd wydał w dniu 25 maja 2006 r. (w postępowaniu o sygnaturze II SA/Sz 290/06) wyrok uchylający decyzję Wojewody Z. z dnia [...] (sygn. [...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S. z dnia [...] (sygn. [...]), i wyrok ten stał się prawomocny. Z tych też powodów skarga kasacyjna zarzuca, że uznając prawomocność orzeczenia oraz związanie sądów stron i innych organów państwowych treścią orzeczenia z dnia 25 maja 2006 r., wszystkie te podmioty muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna, kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem, w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ponownie badana (tak J. Kunicki, glosa do postanowienia SN dnia 21.10.1999 r., CKN 169/98, OSP 2001, z.4, poz.63).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zakres badania zaskarżonego orzeczenia wyznaczają granice skargi kasacyjnej o czym stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami zaskarżenia określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a i wnioskami skargi kasacyjnej.
Związanie granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że Sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy Sąd I instancji naruszył jeszcze inne przepisy niż wskazane w skardze kasacyjnej. Nie jest więc uprawniony do uzupełniania lub poprawiania wskazanych przez stronę skarżącą podstaw skargi kasacyjnej oraz samodzielne formułowanie zarzutów, czy też domyślania się ich treści. Powyższa zasada nie dotyczy jedynie wad prawnych powodujących nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a), których w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono.
Z treści rozpatrywanej skargi kasacyjnej wynika, że zarzuca ona naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 nr 6, poz. 56 ze zm.). Taka konstrukcja zarzutu jest niezrozumiała, bowiem zauważyć należy, że ocena czy przepis prawa materialnego został prawidłowo zastosowany możliwa jest tylko w oparciu o stan faktyczny ustalony w sprawie. Uszło uwadze skarżącego, że art. 150a ust. 1 i 150a ust. 2 dotyczą zupełnie odmiennych teoretycznych stanów faktycznych w jakich znalazły się osoby starające się o przyznanie zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego. W niniejszej sprawie Wojewoda Z. zasadnie przyjął, że żądanie skarżącej mogło być jedynie rozpoznawane w oparciu o przepisy art. 150a ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2002 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37j ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 nr 6, poz. 56 ze zm.), a Sąd I instancji kontrolując sprawę, ten pogląd podzielił.
Warunkiem przyznania zasiłku przedemerytalnego z art. 150a ust. 1 było "spełnienie warunków do jego nabycia". Chybionym jest pogląd prezentowany w skardze kasacyjnej, że wyłącznym warunkiem jest posiadanie przez skarżącą wymaganych przez art. 37 "j" lat pracy, w tym wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Otóż kolejnym warunkiem było posiadanie w dniu 31 grudnia 2001 r. statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Mimo, że te ostatnie warunki uległy modyfikacji w przedmiocie prawa do zasiłku, terminu rejestracji, to niewątpliwie przepis ten nie dotyczył osób zatrudnionych. Cytowane w skardze: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30.03.2005 r. sygn. K 19/02-OTK-A 2005/3/28 oraz uchwała NSA w Warszawie z 11 marca 2002 r. sygn. OPS 14/2001 nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Wyrok TK w pkt 1 dotyczy byłych pracowników PGR, a w pkt 2 odnosi się do terminu rejestracji w PUP w charakterze bezrobotnego. Natomiast uchwała NSA dotyczy prawa do zasiłku lub świadczenia, w sytuacji wygaśnięcia prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu jego pobierania. Jednakże w każdym z tych orzeczeń mowa jest o osobie bezrobotnej. W niniejszej sprawie jest natomiast niespornym, że skarżąca do 28 lutego 2003 r. była osobą pracującą i zarejestrowała się w Urzędzie Pracy w D. dopiero 3 marca 2003 r. jako bezrobotna. Stąd chybionym jest zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji, który kontrolując rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, zasadnie przyjął, że R. S. nie spełniała wszystkich wymogów koniecznych dla uzyskania zasiłku przedemerytalnego na podstawie przepisów przywołanych w rozstrzygnięciach organów administracji publicznej.
Za nieuzasadnione należy uznać zarzuty wymienione w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy. W istocie zarzut kierowany pod adresem Sąd I instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nie zauważenie naruszenia przez organy administracji przepisów art. 6 i 7 kpa sprowadzają się do tego, że w ocenie skarżącej organy te wadliwie dokonały wykładni prawa. Przepis art. 6 kpa określa zasadą praworządności stosowania prawa przez organy administracji publicznej natomiast art. 7 kpa nakłada na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w sposób mający na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Nie można podzielić wywodów skargi, aby Sąd I instancji uchybił przepisom art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a.
W niniejszej sprawie stan faktyczny nie był sporny. Odmienny i błędny co wskazano wyżej pogląd skarżącej na wykładnię przepisów art. 150a ust 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 37j ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie może być dowodem na to, że organy administracji naruszyły przepisy art. 6 i 7 kpa. Zasada praworządności wyrażona w art. 6 kpa i rozstrzygania zgodnie z prawem, nie może prowadzić do ochrony "słusznego interesu obywatela" jeżeli ten interes nie znajduje ochrony w obowiązujących przepisach prawa.
Nieusprawiedliwiony jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 170 p.p.s.a. Oddziaływanie orzeczeń sądu administracyjnego uwzględniających skargę może przejawiać się w taki sposób, że stworzona zostaje możliwość kontynuacji postępowania administracyjnego, a w szczególności ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy co do jej meritum, bądź też w taki sposób, że kontynuacja taka będzie zbędna i niedopuszczalna. Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogólne badania. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, przytoczone w skardze orzeczenie SN z 21 X 1999 r. I CKN 169/98 OSP 2001, z 4, poz. 63 dotyczy prawomocności postanowienia wstępnego rozstrzygającego o samej zasadzie żądania. Generalnie należy stwierdzić, że wywody skargi dotyczące skutków prawomocności odnoszą się do wyroków sądów administracyjnych oddalających skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a i w niniejszej sprawie nie maja zastosowania.
Natomiast skutek uchylenia decyzji organów administracji publicznej w wyroku z dnia 25 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 290/06 był bowiem taki, że stworzona została możliwość kontynuacji postępowania administracyjnego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro skarga kasacyjna nie wskazuje aby jakieś kwestie o charakterze prejudycjalnym zostały przesądzone, to samo uchylenie rozstrzygnięć nie przesądza o tym, że na skutek ponownego rozpoznania sprawy strona uzyska rozstrzygnięcie uwzględniające jej żądanie.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny wobec niestwierdzenia, aby skarga kasacyjna w rozpoznanej sprawie zawierała usprawiedliwione podstawy, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.