Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1900/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi P.K. na rozkaz personalny Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] orzekający o obniżeniu [...] P. K. z dniem [...] września 2010 r. dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki.
Organ I instancji, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r., działając na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), obniżył o 30 % otrzymywanej stawki z dniem [...] września 2010 r. dodatek służbowy [...] P. K. Powyższe rozstrzygnięcie Komendant Powiatowy Policji w Ł. uzasadnił faktem przebywania policjanta na zwolnieniach lekarskich i nierealizowaniem przez wymienionego zadań i czynności wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego P. K. podniósł, iż argumenty przywołane przez organ I instancji, uzasadniające obniżenie wymienionemu dodatku służbowego, są niezgodne z obowiązującą wykładnią prawa i nie znajdują oparcia w istniejącym stanie faktycznym.
Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] października 2010 r. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego. W argumentach rozstrzygnięcia organ przytoczył treść przepisów art. 100 ust. 1 i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz przepisów § 9 ust. 1 i 2 w zw. z § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Organ odwoławczy wskazał na uznaniowość dodatku służbowego jako składnika uposażenia i uzależnienie go od indywidualnej oceny pracy policjanta.
Organ wskazał, iż analiza z § 9 ust. 5 oraz § 8 ust. 5 – 8 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza również, że nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe mogą posiadać dodatek służbowy w różnej wysokości. Organ odwoławczy stwierdził, iż długotrwała choroba stanowi podstawę do obniżenia dodatku służbowego. [...] P. K. przebywał od dnia [...] maja 2010 r. do dnia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego przez organ I instancji ([...] dni) na nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim i nie realizował w tym czasie zadań służbowych.
Organ podniósł też, iż zgodnie z art. 121 ustawy o Policji w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym — z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Niewątpliwie zaś przerwy w pełnieniu służby i nierealizowanie zadań mają wpływ na wysokość dodatku służbowego. Wobec powyższych ustaleń, obniżenie [...] P. K. dodatku służbowego nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym decyzji został prawidłowo nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.
W skardze P.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiono o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił organom Policji błędną interpretację § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia, polegającą na przyjęciu, że podstawę obniżenia dodatku służbowego o 30% otrzymanej stawki stanowi długotrwała choroba policjanta. Okresowe oceny pracy i opinie służbowe dotyczące pracy skarżącego, realizacji przez niego zadań i czynności służbowych oraz poziomu posiadanych kwalifikacji były bardzo dobre. Z przedmiotowymi opiniami był zapoznany także Komendant Powiatowy Policji w Ł. Uzasadniając decyzję o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego organ Policji oparł swą ocenę na przesłankach niezgodnych z materiałami zgromadzonymi w aktach osobowych.
Skarżący podkreślił, iż uległ wypadkowi podczas realizacji zadań służbowych, zaś podnoszone przez organ leczenie i zwolnienia lekarskie są następstwem zaistniałego wypadku. Zatem długotrwała choroba w przypadku skarżącego nie stanowi podstawy do obniżenia dodatku służbowego o 30%. Organ nie wziął bowiem pod uwagę, że podczas długotrwałej choroby ponoszone są duże koszty na leczenie i powrót do zdrowia.
Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1900/10 uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w Ł. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...].
Wskazał, że organ podejmując decyzję o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego miał na względzie tę okoliczność, iż skarżący policjant od wielu miesięcy z powodu choroby nie realizował zadań i czynności służbowych wynikających z karty opisu jego stanowiska pracy. Z art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) wynika, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc – jak w niniejszej sprawie – także do dodatku służbowego należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Organy błędnie zatem przyjęły, że zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na prawo do dodatku służbowego. Tego rodzaju wykładnia jest nieuprawniona i nie daje podstaw do obniżenia dodatku służbowego. Zmiany, o których mowa w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, nie mogą być kwalifikowane w kategoriach zdarzeń takich, jak choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych, pozostawanie bez przydziału służbowego.
W art. 121 ust. 2 ustawy o Policji zawarta została wprawdzie delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, może w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach, jednak minister właściwy nie skorzystał do tej pory z tej delegacji ustawowej i nie wydał przepisów wykonawczych, które regulowałoby powyższe kwestie.
Zaznaczono także iż w świetle § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dodatek służbowy, przy odpowiednim zastosowaniu przepisów § 8 ust. 5-8, może być obniżony tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Wystąpienie u policjanta choroby, nawet długotrwałej, nie stanowi przypadku szczególnego w rozumieniu powołanego przepisu. Odmienna wykładnia powołanego przepisu, jak to uczyniły organy Policji w niniejszej sprawie, pozostawałaby w sprzeczności z art. 121 ustawy o Policji.
Sąd I instancji podkreślił, że art. 121 ustawy o Policji jest przepisem gwarancyjnym, przewidującym dwie sytuacje. W § 1 – w razie m.in. choroby policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Co do zasady, na podstawie tego przepisu dokonywane są zmiany na korzyść policjanta, np. w czasie choroby policjanta podwyższenie uposażenia i jego składników na skutek zmiany przepisów płacowych.
Natomiast w § 2 ustawodawca przewidział odmienną sytuację, a mianowicie dopuścił możliwość ograniczenia w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie m.in. choroby policjanta. Jednakże kryteria uzasadniające ograniczenia w wypłacie policjantom przebywającym na zwolnieniach lekarskich świadczeń pieniężnych, nie zostały przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji określone w rozporządzeniu wykonawczym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył reprezentowany przez pełnomocnika Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego tj. przepisów § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia MŚWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu oraz prawa procesowego tj. przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływa na wynik sprawy poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Ł. Stosownie do § 8 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku.
Określone w § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia kategorie dodatku funkcyjnego są uzależnione od rodzaju stanowiska służbowego policjanta. Natomiast § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia stanowi, iż przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnione jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z § 9 ust. 5 rozporządzenia wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, a zgodnie z § 8 ust. 5 pkt. 2 rozporządzenia, dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżyć nie więcej niż o 30% otrzymanej stawki z zastrzeżeniem ust.
8. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko.
Ponadto, wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza również, że nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe mogą posiadać dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Przerwa w pełnieniu służby i nierealizowanie zadań mają wpływ na wysokość dodatku służbowego. Zatem długotrwała choroba stanowi podstawę do jego obniżenia, gdyż w tym okresie policjant nie wykonuje faktycznie żadnych zadań i czynności służbowych. Wobec powyższych okoliczności, obniżenie dodatku nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na gruncie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd ten nie jest więc uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna, w której jej autor sformułował zarzuty odnoszące się zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisu postępowania nie jest zasadna.
Decydujące znaczenie dla argumentacji skargi kasacyjnej ma zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r., w sprawie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), polegającego na niezastosowaniu tych przepisów. W świetle art. 100 i art. 104 ust. 3 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatek służbowy policjant może otrzymywać za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonując upoważnienie zawarte m.in. w art. 104 ust. 6 cyt. ustawy wydał powołane wyżej rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 tego rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym.
W myśl § 9 ust.1 i 2 cyt. rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przy czym jego przyznanie jak i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z kolei, § 9 ust. 5 powyższego rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5 -8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust.
6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30 % otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8.
Przepis § 9 ust. 5 rozporządzenia upoważnia zatem organ do obniżenia dodatku funkcyjnego w szczególnie uzasadnionych przypadkach, natomiast § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia także przewiduje możliwość obniżenia dodatku funkcyjnego, uzależniając taką decyzję od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych oraz określając wielkość tego obniżenia na nie więcej niż 30% otrzymanej stawki. Z treścią tych przepisów autor skargi kasacyjnej wiąże z jednej strony cechę uznaniowego charakteru decyzji, która w jego ocenie pozwala różnicować stawki dodatku nawet w stosunku do policjantów wykonujących te same zadania, a z drugiej strony, uzależnia fakt przysługiwania dodatku od faktycznie wykonywanych obowiązków lub pełnienia służby. Na tym zatem opiera swoje przekonanie, wskazując iż przerwa w pełnieniu służby, powodująca nierealizowanie zadań (a taką jest też przerwa spowodowana długotrwałą chorobą), ma wpływ na wysokość dodatku, mogąc w ramach tego uznania prowadzić do jego obniżenia.
Zarzut ten jest zarzutem nietrafnym z dwóch powodów. Po pierwsze dlatego, że nie można przyjąć, iż Sąd nie zastosował powyższych przepisów, z czym autor skargi wiązał naruszenie prawa materialnego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bowiem Sąd I instancji nie tylko wymienił powyższe przepisy, ale związał z ich treścią wypowiedź na temat roli, jaką w kontekście podjętej decyzji pełni wskazane z § 8 pkt 5 kryterium ocenne "szczególnie uzasadnionego przypadku". Odwołanie się do treści tych przepisów oznacza ich zastosowanie jako składnika normatywnej podstawy kontroli decyzji administracyjnej. Takiego zastosowania nie można natomiast utożsamiać z zastosowaniem odpowiadającym poglądowi autora skargi kasacyjnej i prowadzącym do rozstrzygnięcia, które pozwalałoby na wykorzystanie tego kryterium w sposób, w którym miało to miejsce przy podejmowaniu uchylonych zaskarżonym wyrokiem decyzji. Idzie zatem raczej o wyprowadzenie innej konsekwencji z faktu przerwy w pełnieniu służby w kontekście obniżenia dodatku funkcyjnego, a nie o niezastosowanie tego kryterium.
Po drugie, co ma podstawowe znaczenie dla wyniku kontroli kasacyjnej, zarzut ten jest nietrafny merytorycznie. Mimo bowiem zasady, iż dodatek służbowy należy wiązać z wykonywaniem obowiązków i zadań służbowych, autor skargi kasacyjnej nieprawidłowo wiąże sam fakt przerwy w pełnieniu służby z możliwością obniżenia dodatku dlatego tylko, że aktualnie policjant, któremu dodatek przyznano, nie wykonuje faktycznie tych obowiązków. Pogląd ten wypowiedziany został kategorycznie i nie jest uzależniony nawet od badania przyczyny przerwy w pełnieniu służby. Opiera się ponadto na niedostrzeżeniu faktu, iż Sąd I instancji rozważył kwestię możliwości obniżenia wysokości dodatku funkcyjnego w szerszym kontekście normatywnym, powołując się m.in. na art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), na gruncie którego uprawnienie do otrzymywania dodatków do uposażenia rozciągnięte jest na okres m.in. choroby czy nawet pozostawania bez przydziału służbowego.
Z art. 121 ust. 1 ustawy wynika, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym, a więc – jak w niniejszej sprawie – także do dodatku służbowego. Przyznane dodatki mają więc trwałe umocowanie i nie są zależne od okoliczności, którym nie można byłoby przypisać charakteru zdarzeń nadzwyczajnych. Istotne jest także to, na co wskazuje Sąd I instancji, iż delegacja ustawowa zawarta w art. 121 ust. 2 tej ustawy, która mogłaby stanowić podstawę ograniczenia wypłaty takich dodatków nie została zrealizowana.
Należy wreszcie także wskazać, iż Sąd I instancji odniósł się także do argumentacji pozanormatywnej, wskazując trafnie, iż niezależnie od powyższych okoliczności, także związanych z treścią § 9 ust. 5 oraz § 8 ust. 5 powołanego wcześniej rozporządzenia, nie może nie mieć znaczenia fakt, że przerwa w pełnieniu funkcji związana jest z wypadkiem, mającym miejsce podczas wykonywania czynności służbowych.
W ocenie Składu Orzekającego NSA, powyższej argumentacji Sądu I instancji nie można zarzucić niezasadności. Zakres kontroli decyzji uznaniowych, wiążą się z modelem sądowej kontroli administracji nie został w żadnym zakresie przekroczony. Dotyczy to także wykorzystania argumentu odwołującego się do przyczyny przerwy w pełnieniu służby, bowiem, mimo że Sąd I instancji nie powiązał wyraźnie obu przesłanek, powyższa przesłanka faktyczna, niezakwestionowana zresztą przez autora skargi kasacyjnej, wiąże się z przesłanką normatywną, określoną w sposób nieostry w postaci zwrotu ocennego "szczególnie uzasadnionych okoliczności", które musiałyby stać się ewentualnym kryterium oceny faktu leczenia z powodu wypadku podczas służby jako przyczyny obniżenia wysokości dodatku. Szczególnie uzasadniony przypadek, powodujący, że dodatek służbowy może być obniżony dotyczy co do zasady nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w określonej wysokości.
Nie obejmuje natomiast sytuacji, gdy przyczyną niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych jest choroba, niezależnie nawet od faktu, że wynika ona z wypadku policjanta, zaszłego w czasie pełnienia przez niego służby. Przepis art. 121 ust. 1 ustawy o Policji ma charakter ochronny i co do zasady gwarantuje policjantowi, który nie pełni obowiązków służbowych m.in. z powodu choroby, zachowanie prawa do otrzymywania zarówno uposażenia zasadniczego jak i dodatków do uposażenia o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do nich i ich wysokość.
Niezasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego rzutuje bezpośrednio na niezasadność zarzutu naruszenia prawa procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a, który nie ma samodzielnego znaczenia w ramach argumentacji skargi kasacyjnej, lecz wiąże się z treścią zarzutu naruszenia prawa materialnego. Stąd nietrafność tego zarzutu jest konsekwencją nietrafności zarzutu naruszenia prawa materialnego.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.