Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2005 r. oddalił skargę Piotra B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 9 czerwca 2004 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia 9 czerwca 2004 r. (...), wydaną na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2003 nr 192 poz. 1873/ oraz art. 138 par. 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Piotra B. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 15 kwietnia 2004 r. (...), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień 15 czerwca 2004 r., a w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Piotr B. wnioskiem z dnia 27 lutego 2004 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. o zwolnienie ze służby w Policji. Komendant Wojewódzki Policji w R. wniosek ten uwzględnił i rozkazem personalnym nr 609 z dnia 15 kwietnia 2004 r. zwolnił Piotra B. ze służby w Policji. Rozkaz ten doręczony został skarżącemu w dniu 21 kwietnia 2004 r. W dniu 5 maja 2004 r. Piotr B. odwołał się do Komendanta Głównego Policji i równocześnie odwołał swój wniosek z dnia 27 lutego 2004 r. o zwolnienie ze służby wyjaśniając, że wniosek o zwolnienie ze służby złożył w stanie wyłączającym swobodne podjęcie decyzji. Od dnia 26 lutego 2004 r. chorował, miał duszności, mdłości, zawroty głowy do utraty świadomości, a na zwolnieniu chorobowym przebywał do dnia 4 lipca 2004 r.
Komendant Główny policji stwierdził, że zwolnienie Piotra B. ze służby nastąpiło na jego wniosek. Żądanie zwolnienia ze służby, może być skutecznie cofnięte tylko wtedy, gdy cofnięcie dotarło do organu przed wnioskiem, albo gdy organ na takie cofnięcie się godzi. Skoro Piotr B. cofnął prośbę o zwolnienie ze służby dopiero po wpłynięciu jego wniosku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., a ten nie wyraził zgody na cofnięcie tego żądania, to odwołanie tego oświadczenia woli, w świetle art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, nie może być skuteczne.
Ponadto, podnoszone w odwołaniu z dnia 5 maja 2004 r. przez Piotra B. okoliczności dotyczące działania w dniu 27 lutego 2004 r. w warunkach wyłączających świadome i swobodne wyrażenie woli nie zostały w żaden sposób przez niego wykazane. Ponieważ wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie decyzji, termin zwolnienia ze służby w Policji ustalono na dzień 15 czerwca 2004 r.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Piotra B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu składania wniosku o zwolnienie ze służby tj. 27 lutego 2004 r. znajdował się w stanie wyłączającym swobodne powzięcie decyzji i wyrażanie woli. Wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w R. wszczął przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne w przedmiocie wydalenia ze służby. Sugerowano mu, aby sam złożył wniosek o zwolnienie i w ten sposób uniknąłby dyscyplinarnego zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Powyższe sugestie oraz choroba, na jaką cierpiał w okresie od 26 lutego do 4 lipca 2004 r. spowodowały zaburzenia pamięci i świadomości i w takim stanie wystąpił on z wnioskiem o zwolnienie ze służby.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że złożenie przez policjanta oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby obliguje organ do wydania decyzji o zwolnieniu w terminie 3 miesięcy zgodnie z art. 41 ust. 3 powołanej ustawy o Policji.
Rozpatrując skargę Piotra B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy nie naruszyły prawa w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Komendant Główny Policji prawidłowo uznał, że cofnięcie przez skarżącego prośby o zwolnienie okazało się bezskuteczne. Ponieważ powołana ustawa o Policji nie reguluje problematyki oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby, należy w tym zakresie stosować przepisy Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 61 Kodeksu cywilnego oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie tego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła, gdyż cofnięcie przez skarżącego oświadczenia woli o zwolnienie ze służby nastąpiło po wydaniu decyzji. Słusznie również - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Komendant Główny Policji uznał, że podnoszone w odwołaniu okoliczności powodujące u skarżącego wyłączenie świadomego i swobodnego wyrażenia woli w dniu 27 lutego 2004 r. nie zostały przez niego wykazane.
Istnienia takich zaburzeń nie dowodzi sam fakt zwolnienia lekarskiego w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o zwolnienie ze służby w Policji. Zdaniem Sądu nie wyłącza także świadomości albo swobody skarżącego okoliczność, że podpisał on w dniu 27 lutego 2004 r. wniosek o zwolnienie na skutek sugestii swoich przełożonych.
Z tych względów Sąd uznał, iż wydane w sprawie rozkazy nie naruszały prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Piotr B. reprezentowany przez pełnomocnika zarzucając zaskarżonemu wyrokowi
- - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2003 nr 192 poz. 1873/ w zw. z art. 82 i 88 Kodeksu cywilnego, które to przepisy nie zostały uwzględnione przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez uznanie, iż w rozpatrywanym stanie faktycznym nie naruszono prawa zwalniając skarżącego ze służby z dniem 15 czerwca 2004 r.
- - naruszenie przepisów postępowania, a to przepisu art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uznanie rozkazu personalnego z dnia 9 czerwca 2004 r. Komendant Głównego Policji, za podpisany z upoważnienia /którego nie przedstawiono do chwili wydania wyroku w dniu 4 lutego 2005 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - brak w aktach sprawy/ przez Dyrektora Biura Gabinetu - Komendanta Głównego Policji. Wskazując na powyższe podstawy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, iż Sąd dokonał niewłaściwej wykładni art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. 2003 nr 192 poz. 1873/ w zw. z art. 82 i 88 Kodeksu cywilnego, tracąc z pola widzenia fakt znajdowania się przez skarżącego w stanie wyłączającym swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli w dniu złożenia wniosku o zwolnienie ze służby tj. 27 lutego 2004 r. Dokonana przez Sąd wykładnia art. 41 ust. 3 ustawy o Policji jest wadliwa gdyż nie uwzględnia konkretnego stanu faktycznego sprawy i jest dokonana w oderwaniu od dyspozycji art. 82 i art. 88 Kodeksu cywilnego.
Biorąc pod uwagę treść art. 82 i 88 oraz pisma skarżącego o odwołaniu oświadczenia woli, nie można podzielić stanowiska Sądu, że decyzja Komendanta Głównego Policji /wydana przez osobę nieuprawnioną/ była zgodna z prawem. Zdaniem skarżącego, zaświadczenia lekarskie znajdujące się w aktach /w szczególności zaświadczenie wydane prze lek. med. Grzegorza S., który wcześniej leczył skarżącego/ są wiarygodne i prawdziwe. W tych okolicznościach nie można dokonywać wykładni art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w oderwaniu od treści art. 82 i 88 Kodeksu cywilnego, które to przepisy wskazują, że skarżący skutecznie odwołał treść swojego oświadczenia woli, a tym samym zaskarżona decyzja i wyrok Sądu są nieprawidłowe i powinny być uchylone.
Skarżący wskazał ponadto na fakt, że rozkaz personalny z dnia 9 czerwca 2004 r. Komendanta Głównego Policji, został podpisany przez Dyrektora Biura Gabinetu Komendanta Głównego Policji, młodszego inspektora Mirosława S., który nie powołał się na odpowiednie przepisy uprawniające go do sygnowania tego typu dokumentacji, a także nie przedstawił do chwili wydania wyroku w dniu 4 lutego 2005 r. odpowiedniego upoważnienia. Oznacza to, iż sygnujący rozkaz personalny młodszy inspektor Mirosław S. nie był osobą uprawnioną do wydania i podpisania tegoż dokumentu.
W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2005 r. skarżący cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym z tym, że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni.
W tej sprawie zastosowanie ma zatem art. 60 powołanej ustawy, który stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis art. 60 należy stosować odpowiednio, a więc z uwzględnieniem art. 183 par. 1 powołanej ustawy, który przyjmuje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd uznał cofnięcie skargi kasacyjnej za dopuszczalne.
Z tych względów na mocy art. 193 w związku z art. 60 i art. 161 par. 1 pkt 1 powołanej ustawy - orzekł jak w postanowieniu.