Postanowienie NSA z 23 sierpnia 2006 r., I OSK 935/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C., Z. C., B. C. i J. C.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 148/06 odrzucającego skargę A. C., Z. C., B. C. i J. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, orzeczenia

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący

Sprawa

w sprawie przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2006 r. odrzucił skargę A. C., Z. C., B. C. i J. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, orzeczenia w sprawie przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa.

W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona stronom w dniu 23 grudnia 2005 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 23 stycznia 2006 r. Skarga została wprawdzie złożona w dniu 23 stycznia 2006 r., jednakże bezpośrednio do Sądu, który przesłał ją do Wojewody Śląskiego w celu nadania jej dalszego biegu, stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Sąd wskazał bowiem, że wpływ skargi bezpośrednio do sądu skutkuje koniecznością przekazania jej organowi, zaś za datę jej złożenia uważa się dzień doręczenia tej skargi organowi. Skarga wpłynęła do Wojewody Śląskiego w dniu 1 lutego 2006 r., a więc, zdaniem Sądu pierwszej instancji, z uchybieniem terminu ustawowo określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co powoduje jej niedopuszczalność.

Jednocześnie, Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżących wnosząc skargę nie uiścił wpisu od tej skargi, co stosownie do art. 221 P.p.s.a skutkuje pozostawieniem pisma bez rozpoznania albo odrzuceniem bez wezwania o uiszczenie opłaty.

W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 221 P.p.s.a. odrzucił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik stron i zaskarżając w całości postanowienie zarzucił naruszenie art. 53 § 1 kpa w związku z art. 54 § 1 kpa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż wniesienie skargi zgodnie z pouczeniem zawartym w skarżonej decyzji w sposób w niej określony może naruszać w/w przepisy oraz naruszenie przepisu 221 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie jego niestosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.

Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 53 § 1 kpa w związku z art. 54 § 1 kpa przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że Sąd nie zastosował w zaskarżonym postanowieniu w/w przepisów. Wskazanie natomiast w skardze kasacyjnej przepisu, który nie był zastosowany przez Sąd czyni nieskuteczny zarzut błędnej wykładni bądź niewłaściwego zastosowania.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać przepisy procedury sądowej, a nie przepisy procedury administracyjnej. Dlatego zarzut taki może być uznany za skuteczny tylko w przypadku, gdy strona wskaże konkretne przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pogląd taki został przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt FSK 2139/04, publik. LEX nr 173185; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2290/04, publik. LEX nr 173245). Natomiast w niniejszej sprawie nie przedstawiono w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.

Wprawdzie można domniemywać, że skarżącemu chodziło o art. 53 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 P.p.s.a., jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli kasacyjnej nie jest władny dociekać, czy w tym zakresie rzeczywiście doszło do omyłki skarżącego, nie może także wdawać się w dociekanie zasadności tak zredagowanych podstaw kasacyjnych, ani też nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów, czy też ryzykowania domysłów co do tego, o naruszenie jakiego przepisu prawnego chodziło profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżących. Działanie takie byłoby nieuprawnione, a nawet mogłoby być niezgodne z intencją lub interesem strony wnoszącej skargę kasacyjną.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji "przepisu 221" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez "przyjęcie jego niestosowania", zaznaczyć należy, że powołane rozporządzenie nie zawiera takiego przepisu. Ponadto, warunkiem koniecznym dla uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie w skardze kasacyjnej, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy zostały naruszone. Mając powyższe na uwadze, zarzut naruszenie, jak to określił pełnomocnik stron, "przepisu 221" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi również nie może zostać uwzględniony.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.