Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 13/06, odrzucił skargę E. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2004 r. sygn. akt I SA 731/03.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu I instancji, nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Stąd skarga podlegała odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd zaznaczył, że postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2005 r. Nr [...] Prezydent m. [...], wniosek E. K. wraz z całością akt sprawy przekazał do rozpoznania zgodnie z właściwością Wojewodzie Mazowieckiemu. W uzasadnieniu postanowienia powołano uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, zgodnie, z którą w sprawach o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, która jest własnością miasta, prezydent tego miasta jako organ wykonawczy i reprezentujący je na zewnątrz podlega wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. Zaznaczono ponadto, że Wojewoda Mazowiecki będzie mógł wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. Stąd Wojewoda wydał postanowienie z dnia 24 maja 2005 r. Nr [...], w którym jako organ właściwy wyznaczył Starostę [...].
E. K. złożył skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, "(...) w oparciu o przepisy ar. 16, 12, 23, 29, 33, 34, 35 i związane NSA oraz przepisy K.P.A. (...)" wniósł o zobowiązanie Wojewody Mazowieckiego i Starosty [...] do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2004 r. Uzasadniając wniesioną skargę strona powołała się na argumenty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w złożonej skardze kasacyjnej, a z urzędu może brać pod rozwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Przy czym zgodnie z art. 176 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać, m.in.: przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy te może stanowić – w świetle art. 174 ustawy – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Strona zatem, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, czy też naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd I instancji. Oznacza to, że w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretne przepisy, określonego aktu prawnego, zważywszy na przedstawione powyżej związanie Sądu, podanymi przez stronę skarżącą granicami tej skargi.
Ponadto, należy zaznaczyć, iż nałożony cytowaną ustawą, przymus adwokacko-radcowski, wynikający z jej art. 175, ma na celu zapewnienie profesjonalnego i rzetelnego przygotowania przez pełnomocnika, składanej skargi kasacyjnej. Bowiem, jak wskazują powołane przepisy, podnoszone przez skarżącego zarzuty wraz z ich uzasadnieniem, powinny zostać ujęte w odpowiednie ramy. Niezastosowanie się do wymienionych wymogów skutkuje odrzuceniem danego środka zaskarżenia, zważywszy, iż nie można wymagać, aby Sąd rozpatrujący skargę kasacyjną doszukiwał się ewentualnych jej podstaw, które stanowią granicę jego orzekania.
Tymczasem w niniejszej sprawie strona – będąca jednocześnie adwokatem - wnosząc skargę kasacyjną wskazała jedynie poszczególne numery artykułów, bez podania tytułu ustawy, w której są zawarte oraz powołała się ogólnie na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stąd – sporządzona w ten sposób - skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Bowiem jak podniesiono wyżej, podstawy kasacyjne powinny precyzyjnie wskazywać, naruszenie których przepisów zarzuca strona.
Na marginesie należy zaznaczyć, że postępowanie przed sądami administracyjnymi zostało w pełni uregulowane ustawą, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zachodzi zatem konieczność stosowania przez te sądy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przez co powoływanie się na naruszenie przez Sąd norm zawartych w tej ustawie, nie znajduje uzasadnienia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.