Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9.03.2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2455/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki "Z." S.A. w [...], która domagała się wymierzenia Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywny w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". W skardze z dnia 3.08.2005 r. Spółka wniosła o ukaranie Ministra za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19.10.2004 r. sygn. akt IV SAB/Wa 42/04, którym organ ten został zobowiązany do rozpoznania w terminie miesiąca wniosku Ministra Finansów w sprawie określenia składników majątkowych Spółki, a także o uwzględnienie w uzasadnieniu wyroku, że postanowienie Ministra Rolnictwa z dnia 4.02.2005 r. o zawieszeniu postępowania w tej sprawie w znaczeniu prawnym nie istnieje. Oddalając tę skargę Wojewódzki Sąd podkreślił, że uprawnienia określone w art. 154 ppsa przysługują w razie łącznego spełnienia dwóch przesłanek: niewykonania przez organ administracji wyroku uwzględniającego skargę i uprzedniego pisemnego wezwania właściwego organu do wykonania wyroku. Sąd stwierdził, że w sprawie została spełniona przesłanka wezwania organu do wykonania wyroku, co wynika z pisma Spółki z dnia 14.02.2005 r., które zawiera wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zawieszenia postępowania na podstawie art. 127 § 3 kpa oraz o bezzwłoczne wydanie decyzji określającej składniki majątkowe. Jednak Wojewódzki Sąd uznał, iż nie wystąpiła druga przesłanka, bowiem wyrok Sądu zobowiązujący do rozpoznania wniosku dotyczącego określenia składników majątkowych Spółki został Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi doręczony dnia 4.01.2005 r., zaś 4.02.2005 r. organ wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania, co powoduje, że choć nie rozstrzygał merytorycznie sprawy, to jednak nie pozostaje w bezczynności. Sąd wyjaśnił też, iż w tym postępowaniu nie może badać legalności postanowienia o zawieszeniu postępowania.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła spółka "Z.", reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, względnie w przypadku uznania, iż zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 kpa przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że w rozpoznawanej sprawie organ wydał postanowienie o zakończeniu postępowania administracyjnego wcześniej umorzonego i art. 105 kpa poprzez błędną jego wykładnię polegającą na pominięciu skutków umorzenia postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 154 § 1 ppsa polegające na uzależnieniu dopuszczalności skargi, o jakiej mowa w tym przepisie, od wcześniejszego rozpoznania przez organ wniosku, o jakim mowa w art. 127 § 3 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W tym przypadku należy wskazać przepisy tego aktu prawa materialnego, który miał zastosowanie w sprawie i do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny się odnosił.
W niniejszej skardze kasacyjnej skarżąca Spółka zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskazując jako przepisy tego prawa art. 105 i art. 123 § 1.
Kodeks postępowania administracyjnego nie jest aktem prawa materialnego. Jest to akt proceduralny, regulujący zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zarzuty naruszenia tego aktu mogą być wskazane jako podstawy skargi zwykłej, tj. wnoszonej do wojewódzkich sądów administracyjnych na rozstrzygnięcia organów, ale nie jako zarzuty skierowane do naruszenia prawa materialnego, tylko przepisów postępowania. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jedynie w ich świetle sądy te oceniają działania organów. Wskazanie zatem przepisów kpa jako tych, które naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny jest nietrafne w ogóle, a już jako prawa materialnego w szczególności. Podniesiony zarzut naruszenia prawa materialnego jest chybiony.
Przytoczony natomiast zarzut naruszenia art. 154 § 1 ppsa polega na nieporozumieniu. Analizując stan sprawy w świetle tego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał, że przesłanki wymienione w nim strona zachowała i jej skarga była dopuszczalna. Ocenie tej w świetle akt sprawy nie można zarzucić błędu. Uwzględnienie tego zarzutu musiałoby prowadzić do uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu, który z kolei musiałby skargę z wymienionej przyczyny odrzucić jako niedopuszczalną. Jednak – jak powiedziano – przesłanka wezwania do usunięcia naruszenia prawa została przez skarżącą spełniona. Zarzut ten jest zatem także niezasadny.
Podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej z mocy art. 183 § 1 ppsa, co oznacza, że może brać pod uwagę tylko zarzuty postawione w skardze, bowiem z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Nietrafne przytoczenie podstaw kasacyjnych powoduje, że Naczelny Sąd nie ma możliwości dotarcia do istoty sprawy, a co za tym idzie niejednokrotnie na skutek oddalenia skargi, pozostawienia w obrocie prawnym błędnego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa.