Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz zwrócił skarżącej Spółce uiszczony wpis sądowy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż umorzenie postępowania nastąpiło wskutek cofnięcia skargi, które wiązało Sąd w myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Skuteczne cofnięcie powodowała konieczność umorzenia postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a o zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosły M.H. i B.O., reprezentowane przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 161 § 1 punkt 1 P.p.s.a. oraz art. 60 P.p.s.a., poprzez umorzenie postępowania, pomimo że wycofanie Skargi przez [...] Sp. z o. o. winno zostać uznane za niedopuszczalne, bowiem w konsekwencji umorzenia postępowania w obrocie prawnym pozostała decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r., która:
- została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., podobnie jak decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2011 r. znak: [...], którą utrzymała w mocy,
- rażąco, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., narusza
• art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 10 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. i art. 40 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, w tym w zakresie ustalenia katalogu stron,
• art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że Plan Ogólny Zabudowania m. st. Warszawy był w dacie wydania orzeczenia administracyjnego i decyzji z 1952 r. planem zabudowy w rozumieniu tego przepisu,
• art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia r., pomimo że stwierdzała ona nieważność nie tylko Decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 17 października 1952 r. Nr MT-VI1-2/4128-1/52, ale także poprzedzającego ją orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia [...] czerwca 1952 r. Nr [...],
• art. 156 § 2 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w odniesieniu do właścicieli wyodrębnionych lokali w budynku przy ul. N. Odpowiedzi na skargę kasacyjną udzieliły spółki [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez adwokata oraz [...] S.A., reprezentowana przez radcę prawnego. Obie Spółki domagały się oddalenia skargi kasacyjnej, nie zgadzając się z postawionymi w niej zarzutami i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej nie mogła zostać uwzględniona.
W myśl art. 60 P.p.s.a. możliwe jest cofnięcie środka zaskarżenia, które co do zasady wiąże sąd. Cofnięcie to może być uznane za niedopuszczalne tylko wtedy, gdy zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie środka zaskarżenia powoduje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 P.p.s.a., a wydane w tym przedmiocie postanowienie, jako kończące postępowanie, zaskarżone może być skargą kasacyjną. Jednakże z tym środkiem zaskarżenia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wystąpić może nie każdy z uczestników postępowania, szczególnie w sytuacji, gdy skarga podlega cofnięciu przed wydaniem wyroku przez Sąd I instancji. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie oświadczenie o cofnięciu takiej skargi wszczyna odrębne postępowanie, mające charakter wpadkowy w stosunku do postępowania głównego, a jedynymi uprawnionymi do zaskarżenia orzeczenia wydanego w tym postępowaniu są osoba, która wniosła cofany środek zaskarżenia oraz organ. Pozostali uczestnicy postępowania, którzy nie wnieśli skargi, nie mają uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia wydanego na skutek oświadczenia o cofnięciu tej skargi, nawet jeśli mają interes prawny w postępowaniu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego osoby takie, nie występując ze skargą, tracą możność ingerowania w środek zaskarżenia wniesiony przez innych uczestników postępowania, a jedyną dostępną dla nich drogą wzruszenia decyzji, w razie cofnięcia skargi, pozostają tryby nadzwyczajne w postępowaniu administracyjnym.
Tym samym przyjąć należy, iż M.H. i B.O. nie miały interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia umarzającego postępowanie sądowe w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. i w związku z tym wniesiona przez nie skarga kasacyjna podlega oddaleniu.
Mając na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.