Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1209/11, oddalił skargę Skarbu Państwa – Prezydenta m.st. Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Sąd podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy rozpoznania wniosku w trybie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279 z późn. zm.). Stronami postępowania toczącego się na podstawie tego przepisu są byli właściciele nieruchomości lub ich następcy prawni, a także podmioty, którym przysługuje do nieruchomości tytuł prawnorzeczowy. W ocenie Sądu skarżący nie zalicza się do żadnej z tej kategorii podmiotów. Nie był stroną postępowania administracyjnego i nie były doręczane mu decyzje. W ocenie Sądu Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta m.st. Warszawy nie wykonuje wobec przedmiotowej nieruchomości uprawnień właścicielskich.
Sąd I instancji podał, że organ administracji nie może być jednocześnie stroną postępowania, a co za tym idzie – nie ma prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne rozstrzygnięcie podjęte w tym postępowaniu. Sąd wyjaśnił, że oddalił skargę, a nie ją odrzucił, gdyż kwestia braku legitymacji będąca przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym uzasadnia oddalenie skargi.
Wobec tego, Sąd stwierdził, że skarga została złożona przez podmiot nie mający legitymacji w rozumieniu art. 50 p.p.s.a, zatem poza oceną Sądu pozostają zarówno zarzuty skargi jak i prawidłowość zaskarżonej decyzji.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1209/11 skargę kasacyjną wniósł Skarb Państwa – Prezydent m. st. Warszawy, zaskarżając wyrok w całości. Postawiono zarzuty naruszenia:
- 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, art. 11 ust. 1 i art. 4 pkt 9b1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędne przyjęcie, że Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta m. st. Warszawy nie może wykonywać uprawnień właścicielskich, w szczególności zawierać umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 dekretu w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa i pozostającej we władaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta m. st. Warszawy nie jest legitymowany do złożenia skargi w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wniosku dekretowego dotyczącego takiej nieruchomości,
- 2) przepisów postępowania, tj.: 1) art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 28 K.p.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w niniejszej sprawie zakres tego przepisu nie obejmuje Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta m. st. Warszawy, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 19 i 20 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo wydania przez organ II instancji decyzji, która narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, zależy od uznania sądu. Obowiązkiem sądu jest zatem zbadanie, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w niniejszym przepisie oraz czy wstrzymanie biegu sprawy z uwagi na te okoliczności jest celowe. Zawieszenie postępowania powinno zatem być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające i uzasadniające zawieszenie postępowania.
Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2071/13, w sprawie ze skargi kasacyjnej Powiatu Warszawskiego Zachodniego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2126/12 w sprawie ze skargi Powiatu Warszawskiego Zachodniego na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [,...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanowił na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawić składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w postępowaniu administracyjnym, w którym decyzję o odszkodowaniu, należnym od powiatu – jako samorządowej osoby prawnej – wydał w pierwszej instancji starosta, będący - na podstawie art. 26 ust. 2 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.
Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) przewodniczącym zarządu powiatu i reprezentujący powiat na zewnątrz lub w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego następuje kontrola takiej decyzji, powiat ten może występować w charakterze strony"?
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie powyższej – skargę kasacyjną wniósł bowiem Skarb Państwa – Prezydent m. st. Warszawy, czyli organ administracji publicznej orzekający w sprawie w pierwszej instancji.
Zasadne jest zatem zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w sprawie sygn. akt I OPS 2/15 uchwały rozstrzygającej powyższe zagadnienie prawne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.