Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 889/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi M. S., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z [...] września 2020 r., nr [...], w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:
- - art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 111, ze zm.), polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie istniały podstawy do procedowania w sprawie ustalenia M. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego mimo posiadania przez osobę sprawującą opiekę prawa do świadczenia emerytalnego z ZUS;
- - art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na przyjęciu, że wskazany przepis ma zastosowanie w sprawie (tj. wbrew jego literalnemu brzmieniu).
W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) – dalej ppsa, w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) i art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez nieuzasadnione uwzględnienie skargi M. S. w sytuacji, w której decyzja organu odwoławczego nie narusza wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, polegające na uwzględnieniu skargi w sytuacji, w której organ odwoławczy dokonał właściwej subsumpcji przepisów relewantnych z punktu widzenia załatwienia sprawy, wyjaśniając wpierw jej stan faktyczny (tj. ustalając wszystkie okoliczności istotne dla załatwienia sprawy), a następnie wnikliwie rozpatrując zebrany materiał dowodowy i dokonując jego prawidłowej oceny.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty mające przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną było to czy osobie mającej ustalone prawo do emerytury może być przyznane świadczenie pielęgnacyjne.
Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt. 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.
Z powyższego przepisu wynika, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie, która ma ustalone prawo do emerytury. W cytowanym przepisie ustawodawca jednoznacznie wykluczył z przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury. Uwzględniając jednak aktualną i utrwaloną praktykę orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, w której świadczenie pielęgnacyjne dla M. S. stanowi kwotę wyższą od kwoty pobieranej emerytury należy przyjąć, że ma ona prawo dokonać wyboru świadczenia z którego chce skorzystać. W takim przypadku rezygnację z prawa do emerytury w postaci zawieszenia jej wypłaty należy uznać za skutkujące wyłączeniem stosowania ograniczenia zawartego w cytowanym wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W konsekwencji dokonania przez Sąd prawidłowej wykładni prawa materialnego również zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania nie mogły być uwzględnione, skoro rozstrzygnięcie zaskarżonego wyroku jest konsekwencją tej wykładni.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.