Uzasadnienie
Radca prawny M. B., jako pełnomocnik A., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...].
Pismem z dnia 20 września 2013 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi – poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wezwanie doręczone zostało r. pr. M. B. w dniu 8 października 2013 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu wezwanie Sądu nie zostało wykonane.
Postanowieniem z 12 grudnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 2270/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, wskazując, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi, Sąd skargę odrzuca. W rozpoznawanej sprawie, mimo stosownego wezwania Sądu, nie uzupełniono braków formalnych skargi – pełnomocnik skarżącej nie nadesłał żądanego przez Sąd pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby upoważnienie do działania w imieniu A. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarga podlega więc odrzuceniu.
A. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia z 12 grudnia 2013 r., składając wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i o rozpoznanie co do istoty sprawy. Nie podała zarzutów skargi kasacyjnej, wskazując tylko, że wnosi ją na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Nie powołała innych przepisów prawa, wskazując jedynie, że Sąd powinien wziąć pod uwagę charakter sprawy i art. 7 k.p.a. Podkreśliła, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo dla r. pr. M. B., z którego wynika, że obejmuje ono czynności przed wszelkimi sądami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga konstytucyjna nie jest zasadna. Powołany w skardze kasacyjnej art. 7 k.p.a. nie został naruszony przez Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi. Przepis ten ma brzmienie "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli", więc ze swojej istoty nie mógł być naruszony przez zaskarżone postanowienie – skoro zostało ono uzasadnione brakiem właściwego pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi. Zamierzonego skutku nie mogła odnieść argumentacja wnoszącej skargę kasacyjną co do pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Argumentacji tej bowiem nie powiązano z żadnym przepisem, który miałby zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.