Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1962/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P.P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie wynagrodzenia za czynności kuratorskie.
Orzeczenie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., bez numeru, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz w związku z art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P.P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia [...] czerwca 2010r., znak [...], przyznającej r.pr. P.P. - kuratorowi wyznaczonemu przez sąd dla nieobecnego uczestnika postępowania S.S., wynagrodzenie w łącznej kwocie 60 zł, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazano, ze Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. w związku z zadłużeniem S.S., podjął czynności w sprawie wydania decyzji określającej wysokość nieuregulowanych należności składkowych. Sąd Rejonowy w S. III Wydział Rodzinny i Nieletnich, na wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...], wyznaczył kuratora dla nieobecnego uczestnika postępowania S.S. – r.pr. P.P., w celu reprezentowania jego interesów w ww. postępowaniu administracyjnym.
Postępowanie administracyjne, z udziałem kuratora, zakończone zostało wydaniem przez organ rentowy decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., określającej wysokość zadłużenia z tytułu należnych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Następnie decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia [...] czerwca 2010 r., przyznano kuratorowi P.P. wynagrodzenie w kwocie 60 zł.
Po rozpoznaniu odwołania P.P. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czynności kuratora polegały na zapoznaniu się z aktami sprawy, odebraniu decyzji i ocenie możliwości jej zaskarżenia. Wynagrodzenie uzależnione od wartości przedmiotu sporu w kwocie 2 961,40 zł jest zbyt wysokie wobec nakładu pracy kuratora. Organ podkreślił, że nie ma aktu prawnego, który ściśle regulowałby zasady wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony postępowania administracyjnego. Wysokość natomiast tego wynagrodzenia uzależniona jest od oceny indywidualnego przypadku. Zdaniem organu przy ustalaniu wynagrodzenia należy brać pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Zgodnie z § 5 wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się przyjmując za podstawę stawkę w sprawach najbardziej zbliżonego rodzaju.
Do tego rodzaju spraw należy zaliczyć sprawy o których mowa w § 11 ust. 2, tj. o świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego i zaopatrzenia emerytalnego. W tych przypadkach stawka minimalna wynosi 60,00 zł.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2010r. złożył P.P. wnosząc o uchylenie jej oraz decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano argumenty merytoryczne przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniesioną skargę uznając, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy kognicji sądów administracyjnych.
W uzasadnieniu wskazano na szczegółowe unormowania właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawarte w przepisach art. 1, 2, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
W ocenie Sądu, w świetle powyższych regulacji, nie wszystkie sprawy dotyczące relacji o charakterze administracyjnym (publicznoprawnym) zostały poddane przez ustawodawcę kognicji sądów administracyjnych. Istnieją bowiem od tej zasady wyjątki mające swoje umocowanie w przepisach rangi ustawowej. Zgodnie z przepisem art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585) Zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących m.in. ustalania wymiaru składek i ich poboru. Od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, a więc do właściwego sądu powszechnego.
Nadto Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie na podstawie ww. przepisu doszło do wydania decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. Zawarto w niej zasadne pouczenie o tym, że odwołanie przysługuje do Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Nadto Sąd wskazał, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1989 r. w sprawie o sygnaturze akt III CZP 117/88 (opubl. OSNC z 1990 r., nr 1, poz.
11) wyznaczenie, przez sąd powszechny, na wniosek organu administracyjnego, przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego następuje na podstawie art. 184 ustawy z dnia 15 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.r.o., jednakże wynagrodzenie takiego przedstawiciela należy do kosztów postępowania administracyjnego.
W myśl przepisu art. 246 § 1 k.p.a. orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania zapada jednocześnie z wydaniem decyzji w sprawie, zatem jest integralną częścią danego postępowania. Nadto Sąd podkreślił, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja w przedmiocie przyznania kuratorowi wynagrodzenia, zapadła w związku z postępowaniem administracyjnym, które zakończyła decyzja podlegająca kontroli sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego. W ocenie Sądu zasada racjonalności ustawodawcy każe przyjąć, że nie powierzono aktów jednego postępowania administracyjnego, choć w różnym zakresie, dwu różnym rzeczowo sądom - powszechnemu co do decyzji w sprawie i administracyjnemu co do decyzji w przedmiocie kosztów w sprawie.
Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiódł skarżący zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 263 § 2 k.p.a. i art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1989 r., sygn. akt III CZP 117/88, że wprawdzie wyznaczenie przedstawiciela dla strony nieobecnej, na wniosek organu wniesiony na podstawie art. 34 § 1 k.p.a. następuje na podstawie art. 184 k.r.o., jednakże wynagrodzenie takiego kuratora należy do kosztów postępowania administracyjnego. Podniesiono także, że z uchwały tej wynika, iż sąd powszechny nie powinien ponosić kosztów wynagrodzenia kuratora za czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie skarżącego koszty kuratora dla osoby nieobecnej należą na podstawie art. 263 § 2 k.p.a. do kosztów postępowania administracyjnego, albowiem są one bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy. Tym samym powołane wyżej przepisy uzasadniały wydanie decyzji w przedmiocie przyznania kuratorowi wynagrodzenia za czynności kuratora w postępowaniu administracyjnym. Nadto skarżący podkreślił, że kurator zastępował stronę w postępowaniu administracyjnym i jego wynagrodzenie należało do kosztów postępowania administracyjnego. Decyzja w sprawie wynagrodzenia kuratora i decyzja określająca zaległości składkowe strony nieobecnej stanowią dwie odrębne decyzje, których przedmiot rozstrzygnięcia jest zupełnie inny. Zaś okoliczność, że kurator został ustanowiony do zastępowania strony w postępowaniu w sprawie ustalenia zaległości składkowych nie stanowi o tym, iż droga zaskarżenia w sprawie wynagrodzenia kuratora będzie tożsama z drogą zaskarżenia decyzji głównej.
Nadto skarżący wskazał na orzeczenie sądu administracyjnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1964/10), którym rozpoznano wniesioną skargę na decyzję Prezesa ZUS dotyczącą wynagrodzenia za czynności kuratorskie merytorycznie i podniósł, że jego zdaniem właściwym do rozstrzygnięcia tej sprawy jest sąd administracyjny.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach zgłoszonych zarzutów kasacji. Te zaś, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie zasługiwały na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżący zarzucając Sądowi I instancji naruszenie zaskarżonym postanowieniem przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., kwestionuje stanowisko tego Sądu, że przedmiotowa sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zatem problem sprowadza się do wyjaśnienia kwestii - kognicji którego sądu, powszechnego czy administracyjnego, podlega kwestia wynagrodzenia za czynności kuratorskie w postępowaniu administracyjnym, którego decyzyjne rozstrzygnięcie co do istoty podlega kontroli sądów powszechnych.
Przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Granice właściwości sądów administracyjnych zostały określone w art. 184 Konstytucji, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Generalną właściwość rzeczową sądów administracyjnych wskazują przepisy art. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., dotyczące zakresu kontroli sądowoadministracyjnej oraz art. 4 p.p.s.a. dotyczącego właściwości sądu administracyjnego co do rozstrzygania sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych między organami administracji. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określonej w ustawie (§ 1) oraz iż kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a (§ 2).
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach (§ 3). Zatem w sprawach skarg na decyzje organów administracji czy postanowienia o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. właściwy jest sąd administracyjny, oczywiście za wyjątkiem kategorii spraw wskazanych w art. 5 p.p.s.a. i ustawach szczególnych, które wyłączają kognicję sądów administracyjnych w stosunku do poszczególnych spraw. I z takim wyłączeniem, w ocenie Składu Orzekającego, mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
W toku postępowania prowadzonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z udziałem S.S. Sąd Rejonowy w S. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...], ustanowił dla nieobecnego S.S. kuratora w osobie r.pr. P.P. Po wydaniu przez Zakład decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę co do istoty (określającej wysokość zadłużenia S.S. wobec ZUS), w dniu [...] czerwca 2010 r. wydana została decyzja przyznająca skarżącemu wynagrodzenie za czynności dokonane w ramach sprawowanej kurateli dla nieobecnego uczestnika postępowania. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano art. 83b ust. 1 i art. 123 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 264 k.p.a. Rozstrzygnięcie to zostało decyzją Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymane w mocy.
Nie ulega wątpliwości, że sprawa zakończona decyzją merytoryczną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., w której skarżący został wyznaczony kuratorem, a dotycząca określenia wysokości zadłużenia z tytułu należności składkowych, należy do właściwości sądów powszechnych. Wynika to przede wszystkim z art. 83 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zgodnie bowiem z treścią art. 83 ww. ustawy "1. Zakład wydaje decyzje w zakresie indywidualnych spraw dotyczących w szczególności: 1) zgłaszania do ubezpieczeń społecznych;
- 2) przebiegu ubezpieczeń;
- 3) ustalania wymiaru składek i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu składek; 3a) ustalania wymiaru składek na Fundusz Emerytur Pomostowych i ich poboru, a także umarzania należności z tytułu tych składek;
- 4) ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych;
- 5) wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych.
- 2. Od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.
- 3. Odwołanie do sądu przysługuje również w razie niewydania decyzji w terminie 2 miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia wniosku o świadczenie lub inne roszczenia.
- 4. Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje. Stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.
- 5. Odwołanie wnosi się na piśmie do jednostki organizacyjnej Zakładu, która wydała decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez tę jednostkę.
- 6. Jeżeli Zakład uzna odwołanie za słuszne, zmienia lub uchyla decyzję niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia odwołania. W tym wypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu.
- 7. Jeżeli odwołanie nie zostało w całości lub w części uwzględnione, Zakład przekazuje niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia odwołania, sprawę do sądu wraz z uzasadnieniem".
Nadto wskazać należy, że prowadzone przez Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postępowanie ma wprawdzie cechy postępowania administracyjnego, ale zgodnie z treścią art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych odwołanie od decyzji Zakładu przysługuje do właściwego sądu "w terminie i według zasad określonych przepisami Kodeksu postępowania cywilnego". Przedmiotowe odesłanie do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego jednoznacznie wskazuje, że decyzje te podlegają właściwości rzeczowej sądów powszechnych. Jedynie w kategoriach spraw wskazanych w ust. 4 art. 83 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych właściwy będzie sąd administracyjny. Jak wynika z przytoczonego wyżej przepisu są to sprawy dotyczące decyzji przyznających i odmawiających przyznania świadczenia w drodze wyjątku oraz decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że określony w powyższym przepisie sądowy tryb odwoławczy odnosi się – z jednym wskazanym wyżej wyjątkiem (art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych) – do wszystkich decyzji zakładu "w zakresie indywidualnych spraw" (porównaj: uchwała SN w składzie 7 sędziów z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I UZP 3/10, opubl. OSNP z 2011 r., nr 17-18, poz. 233).
Nadto należy mieć na uwadze przepis art. 83b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zgodnie z którym jeżeli przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, Zakład w tych przypadkach wydaje decyzję (ust. 1), a od wydanych w trakcie postępowania innych postanowień Zakładu zażalenie nie przysługuje (ust. 2). Z przepisu tego wynika odmienność postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych – w sprawach tych jest obowiązek wydawania decyzji administracyjnych, tam gdzie przepisy k.p.a. przewidują wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Swoistym uregulowaniem jest także to, że od wydanych w toku postępowania przez organy ZUS innych postanowień zażalenie nie przysługuje.
Ustalenie wysokości kosztów postępowania administracyjnego przyjmuje, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, formę postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Zatem regulacja z art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nadaje rozstrzygnięciu w tym przedmiocie – na gruncie spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych – formę decyzji.
Skoro ogólną regułą przyjętą na gruncie wskazanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest sądowy tryb odwoławczy, odnoszący się – z jednym wyjątkiem – do wszystkich decyzji zakładu "w zakresie indywidualnych spraw", to również decyzja zakładu w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za czynności kuratorskie, wydana w "zakresie indywidualnej sprawy", podlega kontroli sądu powszechnego.
W art. 180 § 1 k.p.a. przyjęto ogólną zasadę, zgodnie z którą "w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach". Podobnie przy ustalaniu właściwości organu odwoławczego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przyjmuje się zasadę, że właściwość ta ustalana jest na podstawie przepisów odrębnych (art. 181 k.p.a.).
W niniejszej sprawie właściwy organ odwoławczy został określony w przepisach art. 83 powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Skoro zatem przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydana "w zakresie indywidualnej sprawy" – art. 83 ust. 1 i 2 ww. ustawy – to organem odwoławczym jest sąd powszechny.
Wprawdzie w przedmiotowej sprawie skarżący powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1989 r., sygn. akt III CZP 117/88, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nią związany przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w tej uchwale zostało wyrażone na tle sprawy prowadzonej w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. A więc uchwała ta dotyczyła wyłącznie sprawy administracyjnej należącej do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast w rozpoznawanej sprawie w zakresie ubezpieczeń społecznych wniesienie odwołania od decyzji organu przenosi sprawę na drogę postępowania sądowego przed sądem powszechnym. A zatem w niniejszej sprawie dotyczącej wynagrodzenia za czynności kuratorskie przepis art. 264 § 1 i 2 k.p.a. dotyczący kosztów postępowania nie ma zastosowania.
Mając na uwadze powyższe argumenty nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Składu Orzekającego w niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo odrzucił wniesioną skargę z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej w tej konkretnej sprawie. Tym samym nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 263 § 2 k.p.a.
Odnosząc się zaś do powoływanego przez skarżącego, na poparcie swojego stanowiska, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1964/10, stwierdzić należy, że pogląd tam zawarty pozostaje poza zakresem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż rozstrzygnięcie, w którym je zawarto nie zostało przez ten Sąd ocenione, albowiem nie został od niego wniesiony środek odwoławczy.
Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną jako bezzasadną.