Postanowienie NSA z 18 października 2005 r., I OSK 964/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 października 2005 r. na posiedzenie niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Grażyny K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Łd 298/05 o odrzuceniu skargi Grażyny K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 23 stycznia 2003 r., (...) w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko służbowe postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Jak wynika z akt sprawy, wyrokiem z dnia 28 listopada 2003 r. /II SA/Łd 303/03/ Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Łodzi uchylił zaskarżony przez Grażynę K. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 23 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko służbowe.

W dniu 11 lutego 2003 r. Grażyna K. złożyła w Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś. w Ł. pozew o przywrócenie jej uprzednio posiadanej dziewiątej grupy zaszeregowania w związku z rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 23 stycznia Nr 66 w przedmiocie mianowania na niższe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2004 r. Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. postanowił stwierdzić swą niewłaściwość rzeczową i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu OZ w Łodzi.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2004 r. (...) Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. zmienił powyższe postanowienie w ten sposób, iż stwierdził że Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych nie jest właściwy do rozpoznania sprawy i orzekł o przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi jako właściwemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. odrzucił skargę /pozew/ Grażyny K. o przywrócenie jej dziewiątej grupy zaszeregowania. Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2003 r. orzekł już o uchyleniu rozkazu (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 stycznia. Mając na względzie fakt, że kolejna skarga w sprawie, w której postępowanie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem powoduje naruszenie powagi rzeczy osądzonej Sąd na podstawie art. 58 par. 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę Grażyny K. jako niedopuszczalną.

Pismem z dnia 11 lipca 2005 r. skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Grażyna K., która wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 58 par. 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż ustalenie Sądu, że sprawa została już prawomocnie osądzona jest błędne. Przytoczone orzeczenie WSA z dnia 23 stycznia 2003 r. nie wywoływało skutków res iudicata, a jedynie miało charakter orzeczenia kasatoryjnego. Orzeczeniem o tym charakterze był dopiero wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie III SA/Łd 340/04 od którego skarżąca wniosła kasację do NSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach 1/ naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ww. ustawy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd i uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie prawa procesowego mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym jest obarczona przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 ustawy/. Opiera się to na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga sporządzona przez pełnomocnika Grażyny K. oparta została na podstawie z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a więc zarzucie naruszenia prawa materialnego. Przepis powyższy przewiduje dwie formy naruszenia prawa materialnego:

• błędną wykładnię, co oznacza niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisu. W takim przypadku skarżący powinien wskazać jak zastosowany przepis winien być rozumiany
• niewłaściwe zastosowanie to jest dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego

Zarzut ten nie może być formułowany wówczas gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną stan faktyczny został ustalony w sposób nieprawidłowy. Naruszenie prawa w tym zakresie nie może zatem polegać na wadliwym /kwestionowanym przez stronę/ ustaleniu faktu.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej jako zarzut naruszenia prawa materialnego wskazuje wyłącznie przepis art. 58 par. 1 pkt 4 ww. ustawy. Norma ta jako przepis prawa procesowego wymaga powołania w skardze kasacyjnej podstawy określonej w art. 174 pkt 2 ustawy tj. naruszenie przepisów postępowania lecz tego w sposób prawidłowo nie uczyniono w tej sprawie. Skarżący powołuje się w skardze kasacyjnej na błędne ustalenie Sądu w tej sprawie /dowód: motywy skargi kasacyjnej/ a mimo to czyni zarzut naruszenia prawa materialnego.

Dlatego też w okolicznościach tej sprawy należy uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw kasacji, dlatego też na podstawie art. 182 par. 1 i 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.