Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8.03.2005 r. sygn. akt IISA/Łd 836/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. T. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że M. T. F., osoba samotna, ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, bez prawa do świadczeń rentowych, nie posiada stałego źródła dochodu, otrzymuje jedynie zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 144 zł miesięcznie i w takiej sytuacji przysługuje mu zasiłek stały w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej wynoszącym 461 zł, a dochodem, którym jest zasiłek pielęgnacyjny wynoszący 144 zł, tj. 317 zl, jak wynika z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). Sąd stwierdził też, że zasadnie organy orzekające nie uwzględniły zarzutu skarżącego, który twierdził, że nie otrzymuje zasiłku pielęgnacyjnego, gdyż do maja 2004 r. otrzymywał to świadczenie, zatem w dacie orzekania podlegał on wliczeniu do kwoty dochodu, stanowiącego podstawę wyliczenia zasiłku stałego.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył M. T. F., reprezentowany przez adwokata z urzędu, wnosząc o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi i zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) przez utrzymanie w mocy decyzji, która pomniejsza kwotę zasiłku stałego o kwotę 144 zł z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego mimo, iż skarżący takiego zasiłku nie otrzymuje oraz naruszenie przepisów postępowania, art. 135 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) przez tolerowanie decyzji oczywiście naruszających prawo i kreujących fikcyjną rzeczywistość, w której skarżący rzekomo otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny gdy ze zgromadzonych w aktach dokumentów, a zwłaszcza z decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z [...] wynika, iż takiego nie otrzymuje. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że jedynym motywem odwołań i skargi było uporczywe przyjmowanie w decyzjach i wyroku fikcji, że skarżący otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 144 zł, podczas gdy od maja 2004 r. skarżący zasiłku tego nie otrzymuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W aktach sprawy znajduje się decyzja Zastępcy Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] orzekająca wygaśnięcie od maja 2004 r. decyzji przyznającej M. F. zasiłek pielęgnacyjny, co podkreślił skarżący w skardze kasacyjnej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd podkreślił, iż do maja 2004 r. skarżący otrzymywał zasiłek pielęgnacyjny, uznając, iż rzutuje on na wysokość zasiłku stałego przyznanego od maja 2004 r., bowiem w dacie orzekania przez organy skarżący otrzymywał to świadczenie. Ta wyraźna sprzeczność przesądziła o wyniku sprawy. Zasiłek pielęgnacyjny otrzymywany od maja 2004 r. nie może rzutować na dochód od maja 2004 r., a nie ma żadnego dokumentu w aktach sprawy, z którego wynikałoby, iż od maja 2004 r. skarżący w dalszym ciągu otrzymuje ten zasiłek. Są tylko jego konsekwentne twierdzenia, że od maja 2004 r. zasiłku tego nie otrzymuje.
Jest to okoliczność, która nie została wyjaśniona, a przesądziła o wyniku sprawy. Jeżeli od maja 2004 r. skarżący nie otrzymuje zasiłku, to nie może on rzutować na wysokość zasiłku stałego. Zasiłek ten, zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a jej dochodem.
W sprawie bezspornym jest, iż M. T. F. spełnia przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy do otrzymania zasiłku stałego, jednak spór istnieje co do okoliczności rzutującej na wysokość tego zasiłku, tj. dochodu skarżącego. Bez wyjaśnienia tej okoliczności Sąd uznał, że skarżący otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny, co obniża zasiłek stały, a wobec niewiadomej w tym zakresie narusza to art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy.
Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).