Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Lu 732/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków pełnienia służby, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok powyższy wydany został w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 z późn. zm.), dalej jako "u.k.a.s.", przedstawił nadkomisarzowi M. P. propozycję określającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej w L. Zaproponowane warunki pełnienia służby zakładały służbę stałą, ze stopniem służbowym [...], na stanowisku [...] Służby Celno-Skarbowej w L. Urzędzie Celno-Skarbowym w [...] w Dziale Realizacji. Decyzją tą ustalono uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,614 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,625 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej, dodatek za wieloletnią służbę w wysokości wynoszącej po dwóch latach służby 2% miesięcznego uposażenia zasadniczego, przy czym dodatek ten wzrasta o 1% za każdy następny rok służby aż do osiągnięcia 20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. W decyzji niniejszej poinformowano funkcjonariusza, że zaproponowane warunki służby, po ich przyjęciu, będą obowiązywać od dnia [...] kwietnia 2017 r.
Przedmiotową propozycję M. P. odebrał w dniu [...] kwietnia 2017 r. i tego samego dnia złożył oświadczenie o jej przyjęciu. Następnie w dniu [...] kwietnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie zmiany decyzji administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2017 r. w punkcie 6, pierwszy myślnik z mnożnika kwoty bazowej 2,614 na mnożnik kwoty bazowej 2,828. We wniosku wskazał, że w związku z przedstawieniem mu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej nastąpiło obniżenie jego wynagrodzenia zasadniczego (dotychczasowy mnożnik 2,828), mimo, że nie przekraczało ono wynagrodzenia na stanowisku starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej z Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej (Dz. U. poz. 446), w którym mnożnik kwoty bazowej dla starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej zawiera się w przedziale 2,614 - 2,900. W konkluzji stwierdził, że takie obniżenie mu wynagrodzenia jest nieuzasadnione w świetle przedstawianych propozycji innym funkcjonariuszom, którzy tak jak on pełnili wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Celnej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako "K.p.a." w związku z art. 169 ust. 6 u.k.a.s. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przytoczył treść art. 165 ust. 7 u.k.a.s. i stwierdził, że przy składaniu propozycji pełnienia służby wszystkie ustawowe kryteria wskazane w powołanym przepisie zostały uwzględnione. W szczególności wzięto pod uwagę jego doświadczenie zawodowe związane z długoletnim pełnieniem służby w Wydziale Zwalczania Przestępczości. Kwalifikacje związane z zajmowaniem stanowisk kierowniczych: [...],[...]. Złożona M. P. propozycja uwzględnia również dotychczasowe miejsce zamieszkania, gdyż zaproponowane miejsce pełnienia służby jest jednocześnie jego miejscem zamieszkania. Organ uznał, że złożona propozycja pełnienia służby opiera się na przepisach prawa i nie jest niezgodna z pismem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]. Wyjaśnił ponadto, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. poz. 446), mnożnik kwoty bazowej dla stanowiska starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej w urzędzie celno-skarbowym kształtuje się w granicach od 2,614 do 2,900 kwoty bazowej. M. P. zaproponowano uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,614 kwoty bazowej, mieszczącego się w granicach mnożników dla zaproponowanego stanowiska, określonych ww. rozporządzeniem z dnia [...] lutego 2017 r.. Poza sporem jest również to, że jest to najniższy mnożnik przypisany do stanowiska starszego eksperta Służby Celno-Skarbowej.
Według organu wynagrodzenie zasadnicze z mnożnikiem kwoty bazowej na poziomie 2,828 (jakiego domaga się skarżący) związane było z zajmowanym przez M. P. stanowiskiem zastępcy naczelnika urzędu celnego, które było zaliczane do stanowisk kierowniczych. Podkreślił należy, że proponowanie funkcjonariuszom na tym samym stanowisku uposażenia zasadniczego z różnym mnożnikiem nie jest przejawem dyskryminacji, pod warunkiem, że mnożnik kwoty bazowej mieści się w granicach określonych w ww. rozporządzeniu. Zaproponowany skarżącemu mnożnik kwoty bazowej mieści się w tych granicach. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego nie wszystkim pozostałym starszym ekspertom Służby Celno-Skarbowej piastującym wcześniej wyższe stanowiska kierownicze w Służbie Celnej zaproponowano uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,828 kwoty bazowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. P. domagał się uchylenia obu decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L., zarzucając naruszenie: art. 7 i art. 77 § 1, 107 § 1 K.p.a. i art. 165 ust. 7 u.k.a.s.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji powołał przepis art. 165 ust. 7 u.k.a.s i wskazał, że nie może budzić wątpliwości, że wymienione w tym przepisie kryteria takie jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania - odnoszą się nie tylko do etapu wyboru osób, którym organ przedstawia propozycję zatrudnienia albo pełnienia służby, ale także do etapu ustalenia nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Podniósł, że w niniejszej sprawie, elementami nierozerwalnie związanymi z przebiegiem dotychczasowej służby funkcjonariusza celnego są warunki, na jakich pełnił dotychczas służbę. Na warunki te składają się nie tylko posiadany przez funkcjonariusza stopień służbowy i zajmowane przez niego stanowisko służbowe, ale także uposażenie zasadnicze i dodatki do tego uposażenia. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, te elementy winny być więc także wzięte pod uwagę przez organ przy składaniu funkcjonariuszowi propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. Podkreślił, że stosunek służbowy funkcjonariuszy objęty jest dalej idącymi gwarancjami trwałości niż klasyczne reguły stabilizacji stosunku pracy. Wskazał, że do państwa jako pracodawcy zastosowanie znajdują odmienne standardy konstytucyjne niż w odniesieniu do pracodawców prywatnych. W tych relacjach konieczne jest bowiem respektowanie zasady zaufania osób pełniących służbę do państwa jako pracodawcy (art. 2 Konstytucji RP), jak też zasady działania organów państwa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a więc z wyłączeniem arbitralności (art. 7 Konstytucji RP). Swoboda państwa w odniesieniu do "swoich" pracowników (funkcjonariuszy) jest zatem znacznie węższa, a tym samym ochrona stabilności stosunku służbowego osób pełniących służbę publiczną jest silniejsza, niż ma to miejsce w przypadku pracowników zatrudnionych u prywatnych pracodawców. Każda zatem zmiana warunków pełnienia służby, aby była dopuszczalna, musi być podyktowana obiektywnymi przyczynami. W przypadku zaś reorganizacji i zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza, jak w niniejszej sprawie w związku m.in. z obniżeniem wysokości uposażenia zasadniczego, konieczne jest także wykazanie, że istnienie tych konkretnych przyczyn tworzy w danej sprawie interes społeczny, któremu należy przyznać pierwszeństwo przed słusznym interesem funkcjonariusza. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie organ w ogóle nie podał w decyzji i nie uzasadnił, stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., obiektywnych przyczyn, z powodu których, obniżył skarżącemu uposażenie zasadnicze.
W dalszej kolejności Sąd pierwszej instancji wskazał na wykształcenie oraz doświadczenie skarżącego, a także pozytywne oceny okresowe wynikające z akt osobowych. Wskazał ponadto na słuszny interes skarżącego, będącego funkcjonariuszem publicznym, który przemawia za istnieniem domniemania prawnego, wyprowadzonego z art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji RP, art. 165 ust. 7 u.k.a.s., a także z art. 7 in fine K.p.a., że przedstawione temu funkcjonariuszowi nowe warunki pełnienia służby co do zasady nie powinny być gorsze niż te, na jakich pełnił służbę dotychczas, chyba, że zaistniały okoliczności, na które organ nie wskazał w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Obalenie tego domniemania, jest możliwe natomiast tylko w sytuacji wykazania, że konkretne okoliczności, tworzące w danej sprawie interes społeczny, przemawiają za zmianą (pogorszeniem) sytuacji prawnej funkcjonariusza.
Sąd zauważył ponadto, że do [...] lutego 2017 r. skarżący zajmował stanowisko służbowe [...], na którym miał przyznany dodatek funkcyjny określony mnożnikiem kwoty bazowej wynoszącym 0,321, a zatem niezasadna jest argumentacja organu, z której wynika, że to w związku z zajmowanym uprzednio stanowiskiem mnożnik wynagrodzenia skarżącego wynosił 2,828. Ze stanowiskiem tym związane było bowiem przyznanie dodatku funkcyjnego.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji winien zaś podać, jakie konkretnie przyczyny przemawiają za ustaleniem wysokości poszczególnych składników uposażenia skarżącego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. reprezentowany przez radcę prawnego P. C. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 151 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji uwzględnienia skargi i uznania przez WSA w Lublinie, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. wydając decyzję przedstawiająca nowe warunki zatrudnienia nie uwzględnił okoliczności takich jak: posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby funkcjonariusza, a tym samym naruszył art. 165 ust. 7 u.k.a.s. Gdyby WSA prawidłowo ocenił, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. wydał decyzję mającą na uwadze wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, to wydałby wyrok oddalający skargę;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 165 ust. 7 u.k.a.s., a także art. 7 K.p.a. przez przyjęcie, że organ administracji naruszył treść tych przepisów przez niewskazanie okoliczności uzasadniających obniżenie uposażenia zasadniczego, podczas gdy organ przedstawił propozycję wysokości uposażenia zasadniczego dla zaproponowanego stanowiska zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r.;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 169 ust. 4 i 7 u.k.a.s. oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez przekroczenia zakresu uprawniającego sąd administracyjny do badania decyzji ustalającej warunki pełnienia służby funkcjonariusza poprzez kwestionowanie wysokości uposażenia zasadniczego, podczas gdy kwestia związana z wysokością ustalanego/proponowanego mnożnika kwoty bazowej wkracza w sferę podległości służbowej pomiędzy przełożonymi i podwładnymi w zakresie kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania w graniach prawa, a w tym przypadku rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r.
- na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- art. 107 § 3, art. 7, art. 11, art. 80, art. 77 K.p.a. w związku z art. 165 ust. 4 i 7 u.k.a.s. przez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że doszło do naruszenia przepisów w stopniu mającym istotny spływ na wynik sprawy, a mianowicie, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego w sytuacji gdy takie naruszenie nie miało miejsca, bowiem decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy prawem przewidziane, a kwestie związane z różnicowaniem wysokości mnożnika kwoty bazowej w ramach danej kategorii stanowisk służbowych jest związane ze sferą podległości służbowej pomiędzy przełożonym a podwładnym i nie powinno być oceniane przez sąd administracyjny.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów, jednakże w niniejszej sprawie zarzuty zostały tak skonstruowane, że pozostają ze sobą w ścisłym związku, wobec czego muszą zostać rozpatrzone łącznie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 169 ust. 4 u.k.a.s. propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby. W myśl natomiast art. 169 ust. 6 u.k.a.s. do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przyjęta w art. 169 ust. 6 u.k.a.s. konstrukcja odesłania oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji. Wbrew zatem twierdzeniom organu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. nie może wybierać, które przepisy K.p.a. będą stosowane, a które będą pomijane. Zatem uzasadnienie decyzji ustalającej warunki pełnienia służby musi spełniać warunki wskazane w art. 107 § 3 K.p.a. Oczywiście wydając decyzję zawierającą propozycję służby należy uwzględnić okoliczność, że kierunek i zakres postępowania dowodowego w takich sprawach będzie wyznaczała treść normy prawa materialnego wynikająca z art. 165 ust. 7 u.k.a.s. W niniejszej sprawie w istocie materiałem dowodowym będą akta osobowe funkcjonariusza, z których będą wynikać posiadane przez niego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę z jednej przyczyny, a mianowicie ocenił, iż organ nie uzasadnił decyzji przedstawiającej nowe warunki służby w sposób konkretny i zindywidualizowany.
Należy w całości podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienia niedające możliwości pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym. Brak należytego uzasadnienia uniemożliwia nie tylko skarżącemu ale także sądowi podczas kontroli zaskarżonej decyzji z zapoznaniem się, czy i w jaki sposób organ zastosował kryteria z art. 165 ust. 7 u.k.a.s. Ogólnikowe odwołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kryteriów wynikających z art. 165 ust. 7 u.k.a.s., bez jednoczesnego powiązania ich z osobą konkretnego funkcjonariusza, nie spełnia wymogów prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji administracyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, co do zasady, składane funkcjonariuszom w związku z dokonywaną reformą Służby Celnej i służb skarbowych propozycje pełnienia dalszej służby w administracji celno-skarbowej, mogły określać jej warunki, w tym uposażenie w sposób mniej korzystny dla funkcjonariusza niż dotychczas.
W przypadku jednak zmiany warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza organ winien dokonać oceny przebiegu dotychczasowej służby oraz kwalifikacji i osiągnięć funkcjonariusza, a przedstawiona propozycja służby na nowych warunkach powinna być wynikiem tej oceny w odniesieniu do konkretnego funkcjonariusza.
Rzeczywiście z ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej wprost nie wynika uprawnienie funkcjonariusza do zachowania dotychczasowych warunków służby. W tym miejscu należy jednak zadać sobie pytanie, czy brak takiego uprawnienia daje organowi prawo do zupełnie dowolnego kształtowania sytuacji funkcjonariusza. Czy godzi się z zasadami sprawiedliwości społecznej pozbawienie funkcjonariusza posiadanych uprawnień bez wykazania szczegółowo powodów takiego stanu rzeczy.
Ponadto w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynikające z reorganizacji obniżenie stanowiska służbowego nie powinno być wyłącznym powodem obniżenia wysokości uposażenia.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji w istocie odwołuje się jedynie do reorganizacji służby. Tymczasem w przypadku gdy decyzja prowadzi do istotnego pokrzywdzenia funkcjonariusza Sąd winien poznać szczegółowe motywy takiego rozstrzygnięcia.
Ogólnikowe odwołanie się w uzasadnieniu decyzji do kryteriów wynikających z art. 165 ust. 7 u.k.a.s. bez jednoczesnego powiązania ich z osobą konkretnego funkcjonariusza, nie spełnia wymogów prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Organ nie wskazał jasnych i przekonywujących argumentów przemawiających za tym, aby w przypadku skarżącego dotychczasowy przebieg służby i kwalifikacje uzasadniały zaproponowanie mu uposażenia na niższym poziomie, skoro nawet przy niższym stanowisku służbowym dotychczasowe uposażenie mieściło się w granicach zakreślonych rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno – Skarbowej (Dz.U. z 2017r., poz. 446). Prawidłowo także Sąd pierwszej instancji wskazał, że do 28 lutego 2017 r. skarżący zajmował stanowisko służbowe Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego, na którym miał przyznany dodatek funkcyjny określony mnożnikiem kwoty bazowej wynoszącym 0,321, a zatem niezasadna jest argumentacja organu, z której wynika, że to w związku z zajmowanym uprzednio stanowiskiem mnożnik wynagrodzenia skarżącego wynosił 2,828. Ze stanowiskiem tym związane było bowiem przyznanie dodatku funkcyjnego.
Tym samym zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 7, 8 § 1, 11, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 K.p.a. okazały się nieskuteczne.
Należy wskazać, że podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji był art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami K.p.a. Rozstrzygnięcie powyższe nie było wynikiem wykładni art. 165 ust. 4 i 7 u.k.a.s. Ta, na co wskazuje uzasadnienie wyroku nie była dokonana, gdyż przyczyną uwzględnienia skargi były wyłącznie względy procesowe (brak należytego uzasadnienia decyzji), a nie materialne. Sąd w żaden sposób nie przesądził, że skarżący powinien otrzymać uposażenie w dotychczasowej wysokości, ani że nie można mu było obniżyć wynagrodzenia, stwierdził jedynie że w takim przypadku decyzja powinna zostać uzasadniona w sposób umożliwiający kontrolę jej prawidłowości. Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok nie przesądził o sposobie załatwienia sprawy. Pogląd wyrażony przez Sąd nie stanowi oceny prawnej o jakiej mowa w art. 153 P.p.s.a.
Dlatego materialne zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).